Nang Ngumiti Ang Langit Cast 소설 & 이야기

Para akong nasa langit. ******************* "Good morning sir, Good morning Miss Vidal," bati ng mga tao sa opisina habang dumadaan kami. Ngumingiti ako sa lahat, samantalang si Clyde ay hindi man lang lumilingon. Ganoon talaga siyang tao.. masyado siyang mataas. "Sir," sabi ng kanyang assistant driver, naghihintay ng utos. "You may leave.. lock the door." Tatalikod na sana ako, kasama ng lahat, subalit nagsalita siya, "hindi ko sinabing kasama ka, Jen."

Nagngitian ang dalawang dalaga sa isa't-isa nang may kumikinang na mga mata habang pinag-uusapan nila ang mga taong gusto nila. Pinaglaruan ni Lina ang kwintas habang nakatingala sa langit. Ngayong gabi, bilog ang buwan at walang nakikitang bituin sa langit. Nang itinaas niya ang kwintas, nangibabaw ang star pendant sa madilim na asul na langit at kuminang kasama ng buwan na para bang magkaisa ang mga bituin at buwan.

Tatlong araw nang buhos ang malakas na ulan, makapal ang halumigmig sa hangin. Malabo ang skyline sa likod ng makakapal na ulap, at ang matatayog na gusali ay tila nababalot ng malambot na abuhing belo. Sa linggong iyon din, sumabog sa trending list ng T*****r ang opisyal na anunsyo ng casting para sa Oath of Love and Crown.

Bakit sila pa na hirap na hirap na nga ang pinagsasakluban pa lalo ng langit at lupa? Ilang minuto siya na nag-iiyak. Pinagtitinginan na siya ng mga tao na nagdadaan sa hagdanan, pero wala na siyang hiya. Inisip niya na iyon na nga lang ang libre sa mundo, ang umiyak, ipagkakait rin ba sa kaniya? Bumaha pa ang kaniyang luha na halos hindi na siya makahinga.

Namamangha kong usal habang nakangiti at nakatingin sa langit. Lumiwanag ang kaninang madilim na kalangitan dahil sa sunud-sunod na pagsabog ng mga paputok. Ngunit makalipas ang ilang minuto ay huminto na rin ito at muli nang nagdilim ang langit. Nang matapos ang palabas ay napatingin ako sa emperor. Nakangiti siya at kanina pa pala nakatingin sa'kin. "Nakita mo 'yon?" Tanong ko. "Ang ganda, 'di ba?"

Boses iyon ni Xander Houston, at napakasakit. Binuksan ni Esteban ang kanyang mga mata, isang dampi ng puting awn sa kalangitan, sa oras na ito, para siyang nagniningning na puting Diyos ng digmaan, na para bang sisirain ang langit at ang lupa. Sina Ace Cabello at Master Zed ay malubhang nasugatan, nahulog sa lupa, hindi gumagalaw, ang buhay at kamatayan ay hindi tiyak.

"I needed this." Ngumiti siya nang mas malawak. "Walang anuman. Nandito lang ako, anytime na gusto mong sumigaw ulit sa mundo." Habang nakahiga kami sa damuhan, napatingala ako sa langit na punong-puno ng kumikislap na mga bituin. Tahimik lang si Caleb sa tabi ko, pero ilang sandali pa'y nagsimula siyang magturo sa kalawakan.

kunwari'y humihikbing sambit ni Castel. "IKAW NA BABAE KA, HINDI PORKET BUNTIS KA AY MAY KARAPATAN KA NA DAHIL ALAM NATING WALA KANG KARAPATAN!" sigaw ni Castel habang dinuduro ako. Nakakabilib ang acting skills ni Castel, kahit ako ay madadala. "pwede ba Castel, wag mong sisigawan si Angel?!" galit na singhal ni cray at niyakap ako na parang pinoprotektahan sa isang gyera.

Bumaba sila mula sa bundok at siguradong bumuhos ang malakas na ulan. Madilim ang langit. Alas tres pa lang ng hapon, ngunit ang kalangitan ay kasing dilim ng kalangitan sa dulo ng mundo. Napatingin si Ben sa ulan na bumabato sa bintana. Naging basa ang kanyang mga mata.

“I’m sorry, wala ako.” Napatitig si Cielo sa mukha ng lalaki. “A-Ako ang umalis.” Umiling si Nathan. “Kasalanan ko kaya ka umalis.” Iniangat ni Cielo ang tingin sa madilim na kalangitan. “Uulan siguro, walang stars.” “Okay lang, katabi naman kita ngayon,” ani Nathan at saka pinagsalikop ang kamay nila ni Cielo. “Nandito ako ulit bukas para maghintay ng shooting star.”