Natatakot Novels & Stories

"Natatakot? Ano ang ibig mong sabihin?" "Ibig sabihin, nahuhulog na talaga ako sa iyo ng husto, at alam ko iyon. Natakot ako na baka magkamali ako at masaktan kita, at naisip ko na kung gagawa ako ng isang bagay upang sirain ang nararamdaman ko o ibaling sa iba. Nahuhulog ako sa pag-ibig, kasama mo, at alam ko iyon. Natatakot ako baka di ko na kayang takasan at baka hindi pa ako handa. Naduwag ako."

Natatakot, kinakabahan at nalulungkot dahil nga malayo na siya sa kanyang pamilya pero sa kabilang banda ay may saya rin naman siyang nararamdaman dahil ngayon ay magagawa na niyang magsikap para sa sarili niya at hindi na siya aasa pa sa kanyang mga magulang at asawa. Nang matapos na si Athena sa kanyang ginagawa ay nagpasya na rin siya na magpahinga na dahil balak niya na maghanap ng trabaho bukas. Ayaw na niyang mag aksaya pa ng panahon dahil walang mangyayari kung tutunganga lang naman siya. Hindi rin naman lalapit ang grasya sa kanya kung magpapalamon siya sa lungkot na nararamdaman niya ngayon.

“Sheika.” Isang baritonong boses ang bumasag sa katahimikan. Mabilis akong napaikot at doon, nakatayo si Liam sa ilalim ng anino ng isang puno ng narra. He was no longer holding his wine glass, and the top two buttons of his polo were undone, as if betraying his sheer exhaustion. “S-Sir Liam...”

“Talaga? Saan?” Tumango siya. Tinuro niya ang screen. “Tingnan mo.” Lumapit ako. May mapa na nakadisplay sa monitor. At sa gitna nito ay may blinking red dot. Napakunot ang noo ko. “Saan ‘yan?” Sumagot si Nomad. “Sa Taiwan.” Nagulat ako. Nailayo na pala nila agad si Mama Davina ng ganoon na lang? “Sa Taiwan? Paano e, wala naman silang hawak na passport ng mama ko?”

mahinang sambit ko. “Hindi ko rin alam kung tama ito,” dugtong niya. “Natakot ako. Hanggang ngayon, natatakot pa rin ako.” Saglit siyang huminto. “Pero mas natatakot akong mabuhay na hindi naging tapat.” Tahimik kaming nagkatitigan. Walang Milan. Walang turista. Wala nang iba—kundi dalawang taong nagkita sa maling panahon, o marahil… sa tamang sandali.

Hindi ko na alam kung ilang beses na kong sumisilip do'n, nagbabakasakaling dumating na siya. "Si Peachy ang nanalo kagabi, ayon napakasaya ng gaga. Sigurado akong lalaki ng doble, ah, hindi! Titriple lalo ang ulo no'n hanggang sa liparin na siya palabas ng atmosphere.'' Mataray na pagkukwento ni Pinky. Natuloy pa rin daw ang Miss Atargatis nang tumila ang ulan. Naalala ko ang sinabi ni Sachiel...

aniya. “Oo nga naman, Tito Nathan. She's on diet,” sabad naman ni CM. Napatingin si Nathalie sa katabing si Cm. Hindi nakaligtas sa paningin niya ang naglalaro ng ngiti sa mga labi ng lalaki. Nanggigil sa inis na inapakan niya ang isang paa nito nasa ilalim ng lamesa. “Ouch!” nakangiwing sabi ni CM.

Natatakot akong isipin na hindi ko na maalagaan pa ang anak ko at mababaliwala lahat ng paghihirap ko. "Ate? Sandali pupunasan kita." Agad akong napalingon sa pintuan ng kwarto ng makita ko ang kakarating na si Natalia. May mga bitbit itong kung anu-ano at inilapag sa lamesa. Agad itong kumuha ng isang malinis na tela at lumapit sa akin.

“Bakit mag-isa ka na naman?” “Bibili lang po ako ng chocolate,” sagot ni Nate. “Gutom na po ako.” Tumingin si Theo sa display. “Sino ang kasama mo?” “Natutulog po sa room.” Yumuko si Nate sa coin purse niya. “Pero may pera po ako.” Theo stared at him. “Mukhang tumakas ka. Tara at ihahatid kita.” Umiling ang bata. “Hindi po. Babalik din po ako agad.”

“Natatakot kasi akong mag-isa.” Ang mga mata niya ay kumikislap, parang mga mata ng isang kuting na humihingi ng lambing. Sa isang kisap, ang mapangahas na babae ay naging tila inosenteng batang nagmamakaawa. Natakot? Hindi naniniwala si Theodore. Alam niyang kayang-kaya ni Natalie na matulog nang mag-isa—ilang gabi na nga siyang walang pakialam dito.