Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko 소설 & 이야기

Nagpumiglas siya pero hindi ko pa rin siya binitiwan. Kung nadulas talaga siya o kung magpapakamatay man siya, I didn’t care anymore. I knew that there was a point in my life na gusto ko na ring sumuko, but that only made me think that I died for a second. And now, I was still alive and embracing my life. Oo, mahirap ang buhay… pero napakasarap naman ang mabuhay!

Doon ko inilabas ang lungkot at takot sa aking dibdib. Tumingin ulit ako sa bomba at nakangiting pumikit nang nakita na sampong segundo nalang ang natitira sa 'kin. Maraming salamat, Panginoon. Sa pagkakataon na ibinigay niyo sa akin na makuha ang hustisyang gusto ko para sa mga mahal ko sa buhay na nawala. Mali ang naging paraan ko para kuhanin iyon kaya handa akong pagbayaran ang lahat. Salamat, Ama, sapagkat sa huling pagkakataon ng buhay ko ay nagawa kong maramdaman ang kaginhawaan sa protekta at pagligtas sa isa sa mga mahalagang tao sa buhay ko.

Mahigpit kong niyakap ang base na lagayan ng kambal. At doon unti unti kong naramdaman ang pag bagsak ng balikat ko kasabay nito ang mga luhang kanina pa nag uunahan na kumawala. My life is so f*cked up! Hindi ako magsasawang paulit-ulina humingi ng tawad sa kambal. "Mahal na mahal ko kayo, sobra pa sa buhay ko. Sana mapatawad niyo 'ko..."

Mukhang mabait naman pala? "Pasensya ka na maliit lng tong nirerentahan ko, mukhang sanay ka pa naman sa buhay mayaman." Sa totoo lng nahihiya ako amoy palang at tindog obvious na talaga ang katayuan sa buhay ehh. "It's okay, not a big deal at all." nakahinga ako kahit konti sa sinabi niya. "Initan muna kita ng tubig para maka ligo ka, may extra ka bang damit? Baka kasi magkasakit ka." mahirap nang magka utang na loob pa ako sa lalaking toh noh.

instead of "Ate" Hindi ko din aakalain na magiging ganto kaganda ang aking magiging buhay sana noon kopa ito ginawa ng hindi kona maranasan ang kalupitan na dinanas ko sa aking modra maging sa aking step sis

tanong pa nito sa akin sabay sara ko ng chart at nag-angat ako ng tingin. Tumango ako at ngumiti. "Yes, nag-iisa lang naman ako sa buhay so..." Sabay kibit balikat. "Wala akong ibang binubuhay kundi sarili ko lang kaya sobra pa kita ko sa akin."

Nag simulang manubig muli ang mga mata ko. "Bullshit!" Utas ko ng mahina saka pumatak sa mga kamay ko ang mga luha ko. "Hindi talaga ako pwedeng mabuhay ng tahimik." Sambit ko pa sa inis at pag dadalamhati kahit buhay pa ako. Todo na ba ito? Wala na bang mas i ga-grabe ang buhay ko? Tangina naman kapalaran e, nahiya ka pa!

"Tanga?! Tanga rin kayong lahat! Kahit pa isiwalat n'yo ang mga kasakiman ng aking ama, wala na akong pakialam!" Ngumisi s'ya. "You're right. Wala ka na ron dahil kami ang madadamay. Kaya nga naisip ko na lang na patayin ka. Para habang buhay ka nang matahimik, hindi ka na mangbubulabog ng may buhay, 'di ba?"

Pero kahit nasasaktan, pinilit nitong tumawa nang sarkastiko. "Sorry to disappoint you, baby, pero masama akong damo. Kahit si Kamatayan, takot kunin ang kaluluwa ko. Minna, mas mabuting ipagdasal mong humaba pa ang buhay ko. Dahil naisip mo ba kung anong mangyayari sa'yo kapag nawala ako?"

"S-Sobrang saya ko na buhay ka." Nanigas siya sa kinatatayuan. "A-Akala ko hindi na kita makikita. Bawat araw akala ko ay mamamatay na ako sa sakit dahil akala ko ay wala kana talaga, kaya sobrang saya ko na malaman na buhay ka."