Ng Dumating Ka Sa Buhay Ko Mga Nobela at Kwento

sabi ko na may kasamang inis. "Sa totoo lang—baby,ngayon lang ako nakaramdam ng saya sa buong buhay ko. Lagi kasing malungkot ang buhay ko at hindi ako naniniwala sa pag-ibig.Ngunit nang makita at makilala kita— nagbago ang panananaw ko, at masaya ako sa pagbabago na ito baby.", litanya niya.At hinalikan ang likod ng palad ko.

Please…bumalik ka na kung buhay ka pa man. Okay lang sa akin kung papahirapan mo ako, as long as alam kong buhay ka at okay ka. Ayos lang sa akin na saktan mo ako tulad nang ginawa ko sa’yo noon…basta magpakita ka lang sa akin. Makita lang kita, panatag na ako. Kahit kamuhian at ipagtabuyan mo pa ako. Magpakita ka lang please. I'm sorry sa lahat ng nagawa ko sa'yo.

“At ngayon, isinugal ko rin ang buhay ko para maibalik ka.” “Tabla na tayo.”

dagdag ko dahilan para magulat siya. "Kaya tigilan mo ang pang dadamay pa sa akin! Dahil ako na nga ang lumalayo sa buhay niyo, hindi ba?! Kaya huwag niyo na akong idamay pa sa mga problema niyo sa buhay na hindi na matapos tapos!" pag papatuloy ko. "Ako gusto ng tahimik na buhay! Kaya lubayan niyo na ako at ng mga anak ko! Kalimutan niyo na ako at huwag na huwag na kayong lumapit pa sa buhay ko!"

Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon kadaling sabihin nya 'yong ganoong salita gayung hindi naman sya 'yong nasaktan. "Dahil sa'yo, nawala 'yong pinakaimportanteng tao sa buhay ko." Doon na ako naiyak ng todo habang nakatingin pa rin sa kanya. "Kaya kung may balak kang sirain ulit ang buhay ko, parang awa mo na, huwag mo ng ituloy."

Paano naman ako? “Ikaw ay minsan naging ilaw ng buhay ko. Kapalit ng init ng pilak na binigay mo sa akin, handa akong maging tagong kasintahan mo ng pang habang buhay, pero hindi ko inakala na ipagawa sa akin ang mga bagay na napakarumi. "Gayunpaman, nagpapasalamat pa rin ako sa iyo. "Nagpapasalamat ako sa kabaitang ipinakita mo sa akin.

Shocked Sa araw-araw na takbo ng buhay ko ay ngayon ko lang naramdaman na kompleto na ang buhay ko. Kontento na ako sa kung anong meron ako at hinihiling na sana hindi matapos ang mga masasayang sandali pero alam kong hindi naman ganoon ang buhay. Saint is the the botfrind that you can ask for, kaya medyo binabawi ko na ang suinasabi ko dati na hindi ko siya ideal boyfriend at higit sa lahat yong sinabi ko na hindi ko siya mamahalin ever! My god! Kinain ko lang yong sinabi ko, hindi lang pala kinain kundi nilaklak ko pa!

Damn! Tumikhim ako at kunwa'y inis na tumalikod rito. Pinipigilan ang pagbagsak ng aking mga luha. Damn it! Hindi ko maintindihan ang sarili. Saan ba ako nasasaktan? Sa insulto nito o sa sinasabi nitong wala na itong ni katiting na nararamdaman para sa'kin? Bakit tila bumaliktad yata ang mundo namin nito? Sabagay, sabi nga sa kanta, ang buhay ng tao at kapalaran ay parang gulong ng palad. "I'm still talking to you, Ms. Del Fuego!"

Mahirap ba ibigay iyon sa akin? Pinunasan ko kaagad ang pisnge ko nang maramdaman ang init non. Binaling ko na lamang ang tingin sa bintana upang maiwasan ang sakit at pait sa aking dibdib. "Magiging okay din ang lahat, Almika. Hamon lamang ito ng buhay. Huwag kang magpadala sa kalungkutan. Isipin mong maganda ang buhay, bawat hamon na ito ay may kapalit na kasaganahan."

sambit nito sakin. Hindi ba Ako umimik iniisip ko nalang kung anong maarong nangyari sakin, hays nakakalungkot isipin na napaka gulo ng buhay ko marami namang iba diyan pero bakit pa sakin ibinigay Hindi ko alam kung ano pa bang gagawin ko para maging maayus Naman ng konti itong buhay ko na wawalan tuloy ako ng pag asa na maging maayus pa ang buhay ko.