Ng Ngumiti Ang Langit นิยาย & เรื่องราว

At sa hindi malamang dahilan, ngayon ko lang muli nakita ang langit hindi dahil para sa mga ulap, kung hindi dahil paunti-unti, bawat detalye sa aking buong pagkatao ay nabubuo, at akin nang nalalaman. Ngumiti ako sa langit sa unang pagkakataon, ngumiti ako upang hindi humingi ng kung ano mang tulong kung hindi dahil nais kong masaksihan nila kung paano ako lalaban sa pamamagitan ng aking maharlikang pangalan na SADIYA

Ang lamig ng hangin ay tila ba naghuhudyat na may paparating na ulan dahil na rin sa pakiramdam na hindi iyon pangkaraniwan na payapang gabi na madalas kong nararamdaman. "Ang ganda ng mga bituin sa langit." Biglang pagsalita ni Kuya mula sa likuran ko, hindi ko alam kong may lahi ba itong kabuti at bigla-bigla na lang sumusulpot. "Gusto mo bang ikuwento ko sa'yo kung gaano kaganda ang langit ngayon?" muling saad nito at naramdaman kong naupo ito sa tabi kong bakanting silya.

Hinampas-hampas niya iyon pero lalo lang sumisikip at sumasakit. Tumingala na lang siya sa langit, umaasa na makita iyong mukha na sobrang miss na miss niya na. Pero ang tanging nakikita niya lang ay mga nagkikislapang bituin na ang gandang pagmasdan, dumagdag pa ang nakangiting buwan. “Babe, are you up there wwith the stars?” bulong niya. “Kasi parang oo. I mean, mas maganda. Pinakamaganda ka sa lahat…”

Sa loob ng ilang segundo, mayroong malakas na kulog at kidlat sa langit at mga itim na ulap ang biglang lumitaw sa langit na maaliwalas kanina. Sa isang kisapmata, ang buong langit ay nababalot na ng mga itim na ulap! “Ito!” Tumingin si Finn sa langit at hindi siya makapagsalita sa sobrang gulat. Ang lahat, kasama na si Jasmine, ay mayroong parehong ekspresyon sa kanilang mga mukha. Nasabi lang ni Graham, “Milagro. Isa itong himala!”

“Edi sa ibang langit tayo papasok. Kakaibang langit.” Langitngit!

Siya. "Kasabihan ba 'yan o inimbento mo na naman." Ako. "Hindi. Lagi 'yan sinasabi ni mommy sakin. Sabi niya kasi, mahilig ang ama ko tumingala sa langit. Lagi niyang hinahanap ang buwan para sabihin sa mommy ko ang kasabihan niya." "Paano kung umulan? Madilim ang langit, walang star, walang buwan." Sabi ko.

" Sa langit? Shit! Bakit sa langit? Ayoko pang mamatay.

Sabi pa nito bago tumingala ulit sa langit. “Madami bang bituin ngayon sa langit? Kung oo tumahol ka ng isang beses at kung hindi naman ay kumahol ka ng dalawang beses.” Tumingin ako sa langit, maliwanag ang buwan ngayon at puno ng mga stars kaya kumahol ako ng isang beses.

nilapitan ako ni tita, "okay ka lang ba hija?" "O-okay lang po ako," patuloy na umaagos ang aking luha. Hindi ito maampat. "Lumayas ka sa pamamahay ko! walang sino mang nastos ang maaaring tumuntong dito!" pagtataboy kay Lizzy ni tita Amanda, "wag ka ng babakik dito!"

Bumagsak ang mukha ni Ashton, at lumalim ang kunot sa kanyang noo. Magkahalong inis at pagod ang tono niya habang sinasabing, “Ruby, kaya mo ba ang isang araw nang hindi nagdudulot ng gulo? At bakit naman dinamay mo ang nanay ko dito?"