Ng Ngumiti Ang Langit นิยาย & เรื่องราว

“Serenity, sobrang miss na kita. Gusto na ulit kitang makita at mayakap.” Napahugot siya ng malalim na buntong hininga habang nanatiling nakapagkit sa labi ang matamis na ngiti. Tumingala siya sa langit. The day was gloomy. Makulimlim ang langit at tila anumang oras mula ngayon ay babagsak na ang ulan.

"Dahil kahit anong liit ng mga iyan ay mananatili itong kumikinang at magbibigay ng ganda sa kalangitan. Kahit anong liit ng mga iyan ay sadyang kay ganda parin kung titigan. Matakpan man siya ng kadiliman ay hindi mawawala ang kanyang kinang at ito’y kusa magpapakita." sabi niya na nakangiti habang nakatingala sa langit.

Lugmok ako sa sakit, pero hindi ko gusto mamatay. I am nowhere, makulimlim ang langit mukang uulan pa ata. Tama yan saluhan ako ng kalangitan para naman hindi ako mukang baliw na naglalakas habang umiiyak. Napangiti ako ng biglag bagsak ng ulan. Hindi pa din pala masama ang langit sakin dahil sa ulan nakahanap ako ng karamay, nakakaiyak ako ng hindi napapansin ng mga taong madadaanan ko.

Nabuo naman ang isang munting ngiti sa kanyang labi. “Maaaring tama ka nga.” Sabi niya lang at tumingala. “Oh, ang daming bituin sa langit.” Masayang sabi niya at nakangiting tumingin sa akin. Ngumiti lang din ako at tumingala katulad niya at pinanuod ang nagkikislapang bituin sa langit.

“Narating mo na ba ang langit babe?” Oo, langit na walang hagdan este hanggan. Hapong-hapo na ako at pariho kaming hinihingal. Bunotin mo na yan babe baka magsisimula na naman yan. Mabuti nalang at nakinig ang haliparot.

“Don’t be sad, Mommy. Lolo is happy in heaven, right?” I kissed her on the forehead. “Yes, baby. I’m sure he is. Especially now that he sees all of you.” Nilingon ko ang langit—maliwanag, mapayapa, at tila ba pinapaalala sa akin na kahit gaano pa kasakit, may liwanag pa rin sa gitna ng lahat ng nawala. "Come on, guys," I said after a long moment. “Let’s say a prayer for Lolo.”

"Ang ganda." Niyakap ko agad siya sa tuwa at saka ibinaling ang tingin sa langit. Sobrang ganda ng langit. Sana may ganito rin sana sa Pinas. Masaya naming pinanood ang tila mga linyang nagsasayawan sa langit. Iba - iba ang mga kulay iyon. Parang nagsasayawan sila sa saya. Hindi ko na din sinayang ang pagkakataon para makakuha ng picture dito. Nagpapicture na din kaming dalawa kay Tito Dan na siyang nandiruto din.

Para akong pinagbagsakan ng langit at lupa. Pati ba naman ikaw Gun?

Naglakad siya sa lansangan habang pinagmamasdan ang kalangitan na balutin ng dilim. "P-pasensya ka na anak, k-kailangan mong maranasan 'tong nararanasan ni mommy, ha." Hinalikan niya ang umiiyak na sanggol at napatingin siya sa kalangitan nang bigla na lamang bumuhos ang malakas na ulan.

I stated. Matagal siyang tumitig saakin bago tumango. Ngumiti ako sakanya bago tuluyang humiga at tinignan ang mga bituin sa langit. Ganon din ang ginawa niya, bahagya siyang napabuntong hininga at pumikit