Ng Ngumiti Ang Langit の小説・ストーリー

Tuluyan ng tumigil si Kairus. Umatras ito ng umatras habang nakatingin sa langit or shoul I say, sa isang plane na dumaan sa taas namin. Ang kaninang isang butil na luha ay tuloy na tuloy na itong umagos sa mata ko. Napayuko ako ng wala na talaga. Umalis na ang kaibigan ko.

May pumatak ulit kaya nagalit na ako, tumingala ako sa langit para sigawan ang ulan na wag naman sana ngayon bumuhos ito. Umurong ang dila ko nang makita ko ang bituin na nagsisiksikan sa langit, yun nga lang ay wala silang kislap. Bumagsak ang mata ko sa mga paa ko at hinanap doon ang patak ng ulan pero tuyong tuyo iyon. Hinaplos ko ang mukha ko at nalaman kong mali pala ako. Hindi pala mula sa ulan ang mga patak na iyon kundi galing sa aking mga mata.

Eh di sana, ilang buwan ko na din sana naranasan ang langit sa piling nito "Teka! Teka lang..anong langit?" sigaw ng isipan ko. shit..langit---- or ---ahhh, ewan! Basta! Masarap naman ang nangyari sa amin kagabi kaya lang, may aftershocks pala kinaumagahan at hangang ngayun, hindi pa rin nakakabawi ang katawan ko

umiiyak nyang sabi. Tila nakikisabay sa kanya ang langit dahil bumuhos din ang malakas na ulan. "Love, come back to me please"

Iniwan na siya ng mga mahal niya sa buhay. "Anong kasalanan ko?" Nanlilisik ang mga matang tumingala siya sa langit. "Anong kasalanan ko? Bakit ako? Bakit?" Malapit nang kumagat ang hatinggabi kaya mangilan-ngilan na lang ang mga tao sa lansangan. Umiiwas sa direksyon ng dalaga ang ilan sa mga napapadaan doon. May iba na lumapit sa kanya dahil sa pag-aalala.

Tumayo ito at inalalayan ako pumanaog ng cottage. Nagsimulang maglakad kami ni Rage palabas ng cottage, patungo sa isang malawak na bahagi ng dalampasigan kung saan makikita namin ang kalangitan nang walang hadlang. Ang buwan ay nasa taas, nagbibigay ng silver glow sa dagat. Ang mga bituin naman ay kumikislap na parang mga diamante sa itaas. "Ang ganda ng langit ngayon," sabi ko na nakatingala.

Bumaba sila mula sa bundok at siguradong bumuhos ang malakas na ulan. Madilim ang langit. Alas tres pa lang ng hapon, ngunit ang kalangitan ay kasing dilim ng kalangitan sa dulo ng mundo. Napatingin si Ben sa ulan na bumabato sa bintana. Naging basa ang kanyang mga mata.

Nilingon ko lang siya matapos niyang sabihin iyon saka ako ngumiti sa kaniya. "Kilalang-kilala mo talaga ako, 'no?!" nakangiting tugon ko sa kaniya. Matapos kong sabihin iyon ay nagbuntong hininga ako saka tumingala. Maganda ang langit noong araw na 'yon. Tanaw na tanaw namin ang mga bituin sa kinauupuan namin. Maging ang buwan ay para bang abot kamay lang namin.

"Kung gano’n… sino?" Naputol ang video. Biglang nag-brownout. Lahat ng ilaw ay namatay. At sa dilim, narinig nila ang isang pagsabog.

sagot ko. Ngumiti siya. “Anytime.” Tahimik ulit. Pero this time mas magaan na yung pakiramdam ko. Humiga ako sa buhangin. Tumingin sa langit. Asul. Malinis. Walang ulap. “Ang ganda,” bulong ko. “Yeah,” sagot niya. “Parang walang problema dito,” dagdag ko. Napahiga rin siya sa tabi ko.