Ng Ngumiti Ang Langit Novels & Stories

Oo sige pa simutin mo pa aaahhmm. Sir bibig palang yon paano nalang pag sa munay ko na? Makikita mo na talaga ang langit. Kung ganun? Ipasok mo na sa munay mo para marating ko na ang langit. Talaga Sir? Ganito ba sir? Ahhh ugh masarap ba sir? Pa simpleng ungol ko naman para kapani-paniwala nasarapan ako. Oo gan'yan nga itudo mo na ang pag labas pasok sweetie ugh ugh f*** f*** ang sarap.

My nights are still lonely and my days are still sad because you were never in my side anymore. I looked at the sky and see nothing but darkness. Walang buwan sa gabing ito. Wala ring mga bituin. Parang uulan pa nga. Ah, nakikisimpatiya siguro ang nasa taas sa akin. Mabuti naman kasi maraming beses na rin nilang hindi dininig ang mga panalangin ko.

Ngunit hindi siya nito pinansin. “Ang ganda ang langit. Nakikita mo ba ang malaking star na ‘iyon? Sirius ang tawag diyan. The brightest star. Kapag malungkot ka, tignan mo ang star na ‘yan sa langit para maalala mo ako. Para mapangiti ka. Kahit malayo ako o kahit ano ang mangyari sa buhay nating dalawa, nandito lang ako para sa’yo.”

Lumuhod ako at tumingala sa langit habang itinaas ko ang aking punyal na nakatotok ang patalim nito sa langit. Ramdam ko ang itim na enerhiya na palalapit sa akin ngunit hindi ako tinablan ng kanyang awra. Kumalma ang alon ng dagat habang unti-unting humihiwalay ang itim na ulap sa langit. Mas lalong lumiwanag ang paligid dahil sa nakakasilaw na liwanag na mula sa langit.

tumingin pa ito sa 'kin. “Sanay na . . .” Tumingala ako sa maraming star sa langit at ngumiti ng mapait. Natahimik ang katabi ko kaya naman tinignan ko na ito. Titig na titig lamang ito sa 'kin kaya bahagya akong ngumiti. “Okay lang naman sa 'kin. Mas okay din naman na nandito lamang ako, tahimik.”

🌑 Biglang Dumilim ang Langit Sa mismong sandaling iyon— biglang dumilim ang langit. Isang bilog na liwanag ang tahimik na lumitaw, lumutang pataas sa gitna ng kalangitan, at lumawak hanggang maging 10 metrong radius. Mula rito, apat na tao ang lumabas. 🟡 Ang Pagdating ng Mensahero

Pinagmamasdan na namin ngayon ang buwan na nasa gitna na ng kalangitan na para bang nakatingin sa amin. "Nagkamali pala ako. Akala ko 'yung Mt. Opao ang naglapit o nagdala sa atin sa langit, ngunit tayu-tayo rin lang naman pala," biro niya at hinalikan ang aking ulo. Niyakap niya na rin ako at sakto naman ito dahil unti-unti ko na ngang nararamdaman ang paglamig ng hangin.

Tumingala ako sa langit saka ngumiti. Kahit paano naging parte ang babaeng to sa buhay ko. Naging parte ito sa buhay namin. Kahit papaano minahal ko ito ng totoo, minahal namin ito ng totoo at kayang kaya namin itong patawarin ulit. Tumingala ako sa langit.

"I needed this." Ngumiti siya nang mas malawak. "Walang anuman. Nandito lang ako, anytime na gusto mong sumigaw ulit sa mundo." Habang nakahiga kami sa damuhan, napatingala ako sa langit na punong-puno ng kumikislap na mga bituin. Tahimik lang si Caleb sa tabi ko, pero ilang sandali pa'y nagsimula siyang magturo sa kalawakan.

seryoso niyang sabi. “Bakit ka umiwas ng apat na taon?” “Bakit hindi ka man lang nag-message o tumawag?” “At bakit hindi ka namin mahanap?” Hindi ako agad nakasagot. Umiwas ako ng tingin. Tumingala ako sa langit. “Kuya…” mahina kong sabi. “Nakikita mo ‘yung star na ‘yon?” Itinuro ko ang langit. Punong-puno ng mga bituin.