Nice Photography Caption Novels & Stories

Ang dami kasi niyang alam. Wala naman masyadong ganap, irerefresh ko na sana nang biglang nakita ko ang pangalan ni Nathaniel. Kanina lang, picture iyon ng cafe na pinuntahan namin pero nahagip ang half ng katawan ko sa picture. Nilagyan niya iyon ng caption na ‘My solace’, bigla akong natigilan pero umiling lang ako. “Hindi naman siguro, nagkataon lang talaga.” Pangungumbinsi ko sa aking sarili.

“F*ck si Mr. Bueno ba ay nagpo-post ng mga larawan para kay Young Madam? Napaka-showoff niya." “Napakagandang larawan!” “Maganda pa rin ang young madam kahit walang makeup. Napaka-anghel niya!" Nang maglaon, naging trending topic sa internet ang caption na ginamit sa post at naging paksa ng taon.

Ang nag-iisang Daiki Nicolo Selloriquez lang naman ang escort ko, ang tanyag na henyong imbentor sa buong mundo. “Please smile for the camera,” sabi ng photographer. Ngumiti ako katulad ng sinabi ng photographer. Alam kong walang imbitadong mamamahayag or press sa gabing ito dahil sa isang dahilan, hinding-hindi ako ipapakilala ni Mama sa mundo. Pabor iyon para sa akin dahil ayoko ring makita ng mundo. Nandito lang naman ako dahil nahuli niya ako sa bahay ko hindi upang paunlakan at batiin ang araw ng kaarawan ko ng may ngiti sa labi dahil siya ang naghanda ng pagdiriwang na ito.

4m ang react ng post niya kagabi lang. “A night date with my beautiful Tiffany.” Napaikot na lamang ang mga mata ko sa mga caption niya. Gusto yata niya ay may patunay pa. He don’t need to do this, kasal na kaming dalawa kaya wala na siyang dapat pang patunayan sa iba.

Nagpakuha rin ng litrato ang nag-post nito kasama ang dalawa, bago ito i-share online na may mahabang caption. [Mukhang mas matangkad at mas maganda si Avery sa personal. Sa totoo lang, ang may itsurang kagaya niya ay maaaring maging idolo. Higit sa lahat, natural ang kanyang kagandahan, hindi katulad ng lahat ng mga pekeng mukha na natamo sa pamamagitan ng pag-plastic surgery. Ang kanyang balat ay mukhang nagliliwanag at siya ay napakaganda. Diyos ko! Bilang babae, naengganyo rin ako! Susunod, pag-usapan natin si Elliot! Hindi niya kami kinakausap at buong oras na nakatingin kay Avery, bukod sa split moment na nakatingin siya sa camera nung kinunan namin ng litrato! Kahit sino ay masasabi k

Larawan iyon ni Nico na mahimbing na natutulog sa baby nest na nasa ibabaw ng kama niya. Sa caption ay nakasulat: “Everything is slowly falling back into place.” Matagal kong tinitigan ang larawan. Hindi ko alam kung ano talaga ang ibig niyang sabihin. Pero may isang bagay akong sigurado. Nakikita ko kung paano siya unti-unting gumagaling. Ang relasyon niya kay Nico. Ang pagbabalik ng mga tao sa baryo. Ang nalalapit na agricultural fair. Parang unti-unti niyang binubuo muli ang buhay niya.

Napahinto ako sa pagkuha ng picture at tinignan ang gallery ng cellphone ko upang makita ang mga nakuhanan kong stolen shots. "In most cases I do not use a caption to any pictures that I post on my i*******m because...In my opinion, the photo does not always need a caption. Sometimes I prefer to leave the thought of it—behind the photo silent or over to my followers imagination. You know, in every picture, there will always be a different interpretation by someone." "Ohh! Sabagay...now I know hahaha! Gagayahin ko 'yan!"

Umalis si Naomi upang magpalit ng damit. Samantala, lumapit si Cormac sa photographer na nakaupo sa harap ng computer. Isa-isang lumabas ang mga larawan sa screen. Huminto ang tingin niya sa isang litrato. Perpekto. Sa totoo lang, halos wala ni isang pangit na kuha. Ang natural na ganda at hulma ng kanilang mga mukha at buto ay para bang likas na itinadhana para sa isa’t isa.

Kung may mababakas sa mukha ko ay yun ay ang gulat, tuwa at galit. Parang isang setting sa p**n movies ang nakadisplay sa harapan ko habang nakikita ko ang limang lalaki na nakapalibot sa walang malay na si Sophia. Pero kung mayroon mas magpapagulat sa akin ay yun ay ang babae na nakatayo sa isang sulok at masayang nanunuod. "Carina!" Madiing tawag ko sa pangalan nito.

At ang bawat larawan ko ay unti-unting naging mitsa ng aking muling pagkabuhay sa industriya. “You’re doing great, Adelina,” puri sa akin ng sikat na photographer matapos ang isang layout para sa isang luxury clothing line. “The camera loves your edge. May kakaibang tapang ang mga mata mo. Even when you smile, there’s still this lingering resentment in your eyes.”