Nick Joaquin Educational Background Novels & Stories

Iba ang dating ng boses nito sa tuwing binibigkas nito ang pangalan niya. Tinitigan siya nito, saka marahang nagsalita, “Joanna Segovia. Twenty-six years old. Graduate ng Business Administration. Only child. Wala nang magulang. At may taning na ang buhay.” Parang hinigop ang kaluluwa niya sa narinig. “P–Paanong… Paano mo nalaman?” halos bulong niyang tanong.

"But you're already twenty-seven... or... anyway if you don't mind, why?" Huminga ako ng malalim. "Papalit-palit po kasi ako ng course, nag architecture, fine arts, nag educ, then last nursing po ako," nakangiting saad ko. "Wow! That's good to hear. Nico, you indeed have a brilliant apo. P'wede ko rin ba siyang tawaging apo?"

Isang engrandeng handaan ang inihanda ng pamilya at ginanap sa bahay ni Jake Domingo. Kaarawan kasi nang araw na iyon ng kapatid niyang si Niko. Sa kasalukuyan ay 18th years old na ito at nag-aaral ng kursong Bachelor of Science in Mass Communication. Bata pa lang kasi ay pangarap na nito ang maging journalist at mamamahayag. Na hindi naman tinutulan ng kanilang mga magulang. Tatatlo lamang silang magkapatid. Lahat sila ay napalaki ng kanilang mga magulang na may respeto at mataas ang pagpapahalaga sa buhay ng iba. Mataas din ang mga pangarap nila pareho. Lahat ay gusting may marating sa buhay.

“I don’t know, si Madeline lang ang makakapagsabi niyan. Handa pa rin naman akong maghintay sa kaniya.” Buong biyahe ay tahimik lang si Joaquin habang nakikinig sa mga kanta ng dating nobya. Si Nikko naman ay inabala ang sarili sa panunuod ng mga pelikula. Naka business class flight ang magkaibigan kaya kompartableng-komportable ang mga ito kahit mahaba pa ang biyahe. -

Ang kanilang paglalakbay ay nagbibigay ng pag-asa at inspirasyon sa bawat isa, at habang ang mga taon ay lumilipas, ang kanilang kwento ay patuloy na nagiging mahalaga sa kanilang buhay. Pagkatapos ng tatlong taon ng pagtatrabaho at pagsusumikap, si Noah ay nasa dulo na ng kanyang undergraduate degree sa Ateneo de Manila University. Nagtapos siya na may mataas na karangalan, at ang kanyang pamilya ay labis na proud sa kanya. Ang kanyang mga magulang, sina Evelyn at Sebastian, ay hindi makapaniwala kung gaano kabilis lumipas ang oras at kung paano lumago ang kanilang anak.

Pinalo niya ang kamay kung ginugulo ang buhok niya, ang ibang piraso ng buhok niya ay tumabon sa kan'yang mukha making him more annoyed. I just laugh and shook my head. My Joaquin is growing so fast. He's now in his third grade and despite how much he loves his friends and school in Norway pero kailangan na naming bumalik sa Pilipinas. It's time to face our fate here. Ayaw ko rin namang bumalik, wala naman kasi talaga akong balak bumalik pero kailangan namin. I can't leave Joaquin in Norway kahit naman nandoon si dad ay hindi pa rin ako panatag na iwanan ang anak ko doon.

Nagulat naman si Lia nang makita niya iyon at napatingin sa akin na may halong pagtataka, "Hoy, ano 'to? Bakit nasa screen ka?" "Basta, panoorin mo nalang." "Magandang gabi sa inyong lahat! Pasensya na at kailangan kong gawin 'to. Madali lang talaga to, mga ten minutes lang," Sabi ng isang John Aquino sa video. "Ayan! Una sa lahat, ako si John Aquino. Nag-aaral sa Agusan High at Senior High Grade twelve at isang basketball player varsity ng Eagles Agusan High. Gusto ko lang ipa-alam sa inyo na kasama niyo ako ngayong gabi."

"Kapatid ni Alexander 'yon. Naging client ko pa nga dati yan noong nasa Canada pa ako pero parang hindi niya ako naalala." "Really? Naging client mo pala 'yon? Honestly, may iba talaga akong napansin sa kanya. You know naman diba na may natutunan rin naman ako dati sa pag-aaral ko," turan ni Nico habang nakahalukipkip. Graduate kasi si Nico ng BS- Psychology kaso hindi ito nakapag pursue ng master degree para maging isang ganap na doctor. "Hoy! Tama ba ang nasa isip ko?" bulyaw ko kay Nico. Tumango lang ito habang nakatingin sa akin.

Naikuyom niya ang kamay na nakahawak sa armchair at ibinagsak ang pang-upo sa upuan. Hindi niya maintindihan. Kilala na ni Rinoah si Joaquin simula pa lang noong walong taon siya dahil palagi siyang nasa opisina ng ina, at madalas din siya nitong bitbit kung saan-saan, kaya madalas din niya itong makita. Eighteen lang si Joaquin ng mga panahong iyon. Kuya-kuya pa niya ito dahil nag-iisang anak lang siya ng mga Elizalde, at para nang nakababatang kapatid ang turing ni Joaquin sa kaniya.

"He's on his third year in the service now, dating businessman din at may ari ng isang private school sa bayan ng San Ildefonso. He came from a family of politicians, and it continues until his generation. It ended on him because his unica hija took nursing instead, her name is Kimverlee Quinto. Year 1975 nang magtapos ito sa isang prestihiyosong paaralan sa Manila." "What school in particular?" Sinulyapan siya nito't seryosong kumibo. "University of the Philippines." "Same school and same year when mom and dad also graduated." He propped his head over the tower he made through his arms. "If he took up a business course, then maaaring naging classmate niya ang isa kina mom at dad. Maaari rin