Literary Works Of Nick Joaquin Novels & Stories

Anna Luisa Ngayon ay Linggo, at napagpasyahan naming ipagpatuloy ni Lara ang pagbabasa sa talaarawan ko. "Mahal na talaarawan ngayong araw ay di maganda ang araw na ito, dahil ngayong araw ay nalaman naming nasa Maragondon, Cavite sina Tiyo Andres at Tiyo Procopio. Kaaraawan ko ngayon pero di ako masaya dahil kanina lamang ay nalaman naming napaslang na sina Tiyo Andres at Tiyo Procopio. Kaya narito kami at nagluluksa sa kanilang pagkawala."

sagot ko. "Actually, speaking of the school, may tumawag sa akin kanina," singit ni Nico habang ngumunguya ng tinapa. "Isang group of writers mula sa Maynila. Nabalitaan daw nila 'yung community project natin dito. Gusto raw nilang mag-donate ng mga children's books—'yung mga local stories na gawa ng mga Filipino authors." "Talaga? Napakagandang balita niyan, Nico," sabi ni Lucius, halatang nabuhayan ng loob. "Kailan daw nila balak ipadala? O kailangan nating sunduin?"

May nagsulat ng. Palaka? May isa namang... Illegal worker? Lalo siyang nalito. Hanggang sa makita niya ang isinulat ng isa sa mga manager. Araniego. Isang salita lang? Hindi tama. Malinaw namang hiwa-hiwalay ang pagkakasulat ni Joaquin sa kanyang likod. Patay. Ang naisulat niya ay... "Itim na Lupa." Tatlong segundo lang ang nakalipas, akala pa niya ay napakatalino niya.

Ang naging reaksyon naman nito ang siyang nagpatibay sa kanya ng isang katotohanan na pilit pa sana niyang iwinawaksi sa isip. "A-ano ba ang ibig mong sabihin, ano ba ang hindi ko pa alam?" Bigla siyang napatayo. Para kasing may nabubuong hinala sa kanyang isip... Lumapit naman ito sa kanya at pilit siyang niyakap kahit pa siya lumalayo. " Mula naman sa malayo lalong lumakas ang kaba ni Joaquin ng unti-unting mabasa nito ang kanilang mga kilos.

paliwanag sa akin ni Manang Aida. "Ano ba talaga ang trabaho ni Joaquin maliban sa pagiging CEO niya sa kanyang kompanya, Manang Aida? Bakit marami siyang tauhan at puro may baril pa? Bakit tila galit na galit sa kanya si Mr. Salazar?" magkakasunod-sunod kong tanong sa kanya. Matagal na siyang nagtatrabaho kay Joaquin kaya natitiyak kong may nalalaman siya tungkol sa trabaho nito. Ang pagkakaalam ko lamang kasi ay isang CEO ng malaking kompanya si Joaquin. Ngunit marami namang CEO ng malaking kompanya ang Pilipinas ngunit hindi katulad niya na tila may private army. Napabuntong-hininga si Manang Aida pagkatapos ay umiling. "Wala ako sa posisyon para magsalita, Florence. Hintayin mo na lamang

“I don’t know, si Madeline lang ang makakapagsabi niyan. Handa pa rin naman akong maghintay sa kaniya.” Buong biyahe ay tahimik lang si Joaquin habang nakikinig sa mga kanta ng dating nobya. Si Nikko naman ay inabala ang sarili sa panunuod ng mga pelikula. Naka business class flight ang magkaibigan kaya kompartableng-komportable ang mga ito kahit mahaba pa ang biyahe. -

Hindi niya ito makita kaya naman lalo siyang nadepress at nagresign na din siya sa trabaho. Galit siya at wala na siyang ganan mabuhay kaya naman nagpakita na ulit ang kanyang ama. “Bumalik ka na sa akin, Joaquin! Isa kang Lagdameo at dapat lang, natatamasa mo ang magandang buhay na malayo sa nakagisnan mo!”

Naramdaman ko ang lamig mula rito sapagkat hapon na. Hindi pa rin ako nakakalahati dahil may mga libro pa akong tinatapon sa sako na pinapatabi ko lang sa loob ng facility. At may iba rin na ayos pa naman kaso sira na ang front page at back page. Readable pa naman ang iba lalong-lalo na ang 'Noli Me Tangere' at 'El Filibusterismo' ng pambansang bayani ng ating bansa na si Dr. Jose Rizal.

I'm very happy and grateful that I have spent two school years learning them, making me understand better and appreciate more the beauty and legacy the Filipino literature holds. Isa sa mga bagay na talagang namangha akong malaman habang nag-aaral pa ng mga iyon ay ang katotohanang isang bulag si Pedro Bukaneg, ang mang-aakda ng pamosong 'Biag ni Lam-ang'. Napatunayan talaga nito sa aking ang panitikan ay higit pa sa nakikita ng mga mata at nasusulat ng mga kamay sapagkat para sa mga katulad ni Bukaneg, puso ang kanilang panulat at mga damdamin ang kanilang tinta. I think and believe that's really beautiful.

“Bakit ka nandito? Ano ginagawa mo sa lugar na ito? Hindi ba kasama ka sa kawal ni Ama?” Binigyan lamang ako ng katahimikan ni Joaquin sa aking mga tanong. “Hindi ka dapat nagpunta rito, Natalia. Malubhang mapanganib sa iyo ang lugar na ito,” wika ni Joaquin sa akin. Bumuo ng pagtaka ang isip ko sa kanyang sinabi, “Bakit Joaquin? Sabihin mo sa akin kung bakit?” tanong ko sa kanya. At bigla akong may naalalang isang bagay. Isanng bagay na hindi maaring mangyari.