No More Pain Quotes Mga Nobela at Kwento

Sana kasi, nandito sya. I was shaken cheaply and punched in the road. I didn't even feel any pain but I could already see every blood flowing every finger of mine. Where did it all start? I've had enough, haven't I? Where am I missing? .why do I have to suffer such pain putang ina. The pain every time I think of the words "YOU'RE JUST ENOUGH" then it comes from her mouth.

Pinatong ko ang aking ulo sa manibela at sunud-sunod na tumulo ang mga luha sa mata ko. "I'm sorry, Mara. Patawad kung nasaktan kita, patawad kung naging walang kwenta akong nobyo sa iyo nuon. Patawad," ang sabi ko sa aking sarili. *** Ilang minuto lang ay muli kong inangat ang aking ulo at pinunasan ang bahid ng luha sa aking mga mata. Huminga muna ako ng malalim at pinakalma ang aking sarili, bago ako bumaba ng sasakyan.

"Thankyou for being here with me." "You always have me. Everything will be fine, believe me. Pain makes you even tougher," saad ko haplos ang buhok niya. Naiiyak na rin ako. "Hindi ko alam ang gagawin kung wala ka," usal niya. "Listen, when time comes the pain inside you will comes to an end and you'll be happy because without pain, happiness won't exist." "But there is too much pain inside me now." "I feel that pain too."

Minsan kailangan din nating maisip at ipagpahinga ang ating utak. Pain is the only thing that's telling me im alive. Someday this pain will be useful for me. Diko namalayan na umiiyak na pala ako. every silent cry i been all this years The loud shout that no one can hear. The ears was covered because of fear And the eyes that was blurred because of tears. A facade that you have been wearing Guess you forgot why you're hurting You just smile through the pain But you're having a hard time to keep yourself sane

Mas lalong hindi nila pwedeng mahalata ito. Hinayaan ko muna silang mag-usap. Hinayaan kong makita si Dreymon na ngumingiti sa ibang babae. Hinayaan ko na kung ano itong nararamdaman ko dahil alam ko na unti- unti na rin akong nasasanay. Ang hinihintay ko nalang talaga ay iyong wala na akong maramdaman ni katiting na anumang sakit o selos. Iyon bang tuluyan na akong mawalan ng paki. Ika nga, ‘Just feel the pain until it hurts no more’.

Paulit-ulit niyang sinabi pero nanginginig naman. Kung wala lang ako sa ganitong sitwasyon ay malamang tumawa na ako ng malakas. Pero p*****a, ang sakit eh. "Just tell me if you can't handle the pain anymore, okay?" Masuyo niyang tanong. Ngumiti ako. Kaya ko, kaya kong ilabas ang mga anak ko sa normal na pamamaraan. Gagawin ko ang lahat ng makakaya ko.

“Huwag mo nang pilitin isuot pa ulit ‘yan, sakit lamang ang maidudulot niyan sayo.” Maybe Apollo was right, sakit lang ang matatanggap ng isang tao kapag ipinilit pa ang isang bagay na hindi naman akma. “Paano kung yung sapatos na nagdadala sa akin ng struggle and pain ay dadalhin ako sa mga bagay na para sa akin? Sabi nga nila no pain no gain.”

The words he utters every second, minute, and hour leave me speechless. He never failed to remind me of this, and he would always say, "Given that, I would love to see your pain. That is something that I will do anything in my power to make sure happens. You will experience the same kind of suffering as I did when my parents passed away. It is my goal to bring you down with me."

“You’re hurt. That’s not small.” Lalo siyang napalapit sa akin, halos magdikit na ang mukha namin. “Don’t ever call your pain ‘small’ again,” bulong niya. Hindi ako nakagalaw. Hindi ako makahinga. Parang nagulo lahat ng utak ko. “Bakit ba ang OA mo—” Hindi ko na natuloy. Hinawakan niya ang pisngi ko gamit ang mainit niyang palad, hinahaplos iyon na para bang sobrang fragile ko.

" Alam mo, nakikita ko na kung sino ang may problema Ngayon" " Sino?" " Edi Ikaw, ganito Kasi Yun e, Hindi mo pa ginagawa pero natatakot kana sa mangyayari. Well, love is all about happiness and pain, Kasama na Ang sakit diyan kaya wag kang matakot if masasaktan ka man edi tanggapin mo time heal seb" wika ko sakaniya. " Lalakasan ko muna ang loob ko" wika naman niya sakin.