Novelas y relatos de No Such Thing As Free Lunch

Mabibigyan pa raw si Bea ng pinakamurang presyo, o baka libre pa. “Lola Paula, negosyo ay negosyo. Nagpapakain ako para ipagdiwang ang pagbubukas ng bago kong restaurant. Paano ninyo ako pakakainin nang libre? Bigyan na lang ninyo ako ng diskuwento. O kaya, paano kung ako na lang ang bibili ng mga rekado at ako na ang magluluto?” Sa umaga lang bukas ang kanyang breakfast shop at nagsasara na pagdating ng tanghali.

Iba kasi ang sinasama nito sa overseas meeting nito, at hindi pala ito maghapon na nagtatrabaho dito. Inalam ko kung nasaan ang cafeteria. Nabalitaan ko na libre ang lunch dito. Pati ang coffee, at iba’t ibang brand ng beverage ay libre rin. Malaking tulong ang mga iyon sa mga kagaya kong nagtitipid at mag iipon. Libre na sa bahay ni Anzel ang lahat, libre pa dito sa opisina. Sigurado na makakaipon agad ako.

Nanatili paring nakatayo si Zimon sa harap nila at taas kilay niya itong tinignan . '' ano naman kung ganon ang ginawa namin .Tumaas ang kanilang sahod so dapat wala ng lunch dahil gastos lang yan '' pinaliwanag niya na kaya nga nila tinaas dahil mas lugi sila kung kakain pa ang mga ito ng libre .Mahal na kasi ang bilihin kaya kailangan nilang magbawas ng budget sa farm .

"Wala na ba ang utang ko sayo na libreng pagkain sa huling pagkakataon?" Biglang inangat ni Aden ang kanyang ulo para tingnan si Thomas, at naaliw siya. “God of War, isa kang bigwig na maraming pera. Hindi ka man lang gagastos ng kahit isang sentimo sa panlilibre sa akin ng pagkain? Hindi ka ba masyadong madamot?" Tumayo si Thomas at sinabi, "Hindi lang ito tungkol sa pagkain, pero hindi mabuti kung meron akong utang na loob na isang tao."

Paminsan-minsan ay nakakasabay niya si Anna na mag grocery sa supermarket, pero mag-isa lang ito, hindi kasama si Noah. Isang araw, nagbubulungan ang mga nurse sa clinic kasama si Mia, “bakit hindi na nagbibigay ng free dessert ang cookie shop? Ilang araw na silang ganito.” Sabi ng isang nurse, “binibigay naman nila iyon ng free, wag kayong magreklamo. Hindi naman nila pwedeng ibigay iyon ng libre forever, nagnenegosyo rin sila.”

Kinuha ko ito at tumingin sakanya dahilan ng pagkalito. "Sayo yan,spend all the money if you want,it's all yours!May cafeteria kami dito,salon,convenient store,lahat ng gusto mo andito except freedom.If you want your freedom then you have to survive.Hold a knife,that's all you need right now.pag nakasurvive ka at nakagraduate ka dito ng college,we'll give you that freedom that you want."ani nito dahilan ng pag buntong hininga ko.tumalikod ako at naglakad palabas sa silid.

Tumango si Liah na may pulang mukha: "Naubos ang lakas ng klase, at saglit na hindi ko nakontrol..." Hindi siya ang klase ng pangangatawan na makakain nang hindi tumataba. Bilang karagdagan, kamakailan lamang ay natanggap niya ang overdue na suweldo, kaya hindi siya masyadong mahigpit sa pananalapi. Pagkalipas ng alas-8, nag-aalok ang convenience store ng buy one get one free lunch. Magdadagdag din si Liah ng midnight snack para sa sarili pagkatapos ng klase tuwing gabi.

Hindi niya mapigilang mapangiti sa tuwing naaalala niya ang libreng tanghalian sa canteen ng mga empleyado ng supermarket. Ito ang pinakamasarap na pagkaing natikman niya sa buong buhay niya. Hindi naman espesyal ang mga hinain, hindi rin naman talaga sila masarap at hindi rin naman pangit ang lasa. Subalit, dahil ilang oras nang nagugutom si Lady Wilson kaya pakiramdam niya masarap ang libreng tanghalian niya.

Nakita ko siyang matipid na ngumiti, ipinasok ang dalawang kamay sa magkabilang bulsa, sabay seryosong tumingin sa akin. "I know, I'm not a fool,"seryosong sabi niya. “It’s totally free, Lia. Wala akong babayaran na kahit piso doon kaya wala kang dapat ipagalala.”dagdag pa niya. Gulong-gulo ang isipan ko sa sinasabi niya, dahil sa pagkakaalam ko, wala ng libre sa panahon ngayon. Lahat ng gusto mong makuha ay may bayad, tulad ng kagustuhan niyang magkaroon ng asawa. Ngunit labis akong nagulat sa sumunod niyang sinabi.

Sa sobrang bait kamo di na alam kung ano o sino ba ang mga professional. Andali-dali kaseng madali sa mga kwento na wala daw pambayad sa kuryente, walang pambili ng pagkain, walang pang tuition fee, single mother. Abay tang*na walang pambayad ng kuryente, walang pambili ng pagkain pero may pang iphone? Walang pang tuition fee? Aba sino bang nag sabi sayo na mag private school kang gaga ka?! Single mother? Bakit kasalanan ba namin yon? Kami ba kumantot sayo my gosh!