Nung Sinimulan Ko To Walang Naniniwala Novels & Stories

Nasasayangan ako sa limang taon na relasyon namin, akala ko kami na talaga pero masisira lang pala kami ng gano'n kabilis ng hindi ko man lang namamalayan. Hindi ko masasabi na nakamove on na ako dahil ayaw ko naman lokohin ang sarili ko at magpanggap na wala na talaga kung alam kung mahal ko pa naman talaga siya, pero 'yong sakit ay nandito pa din at hindi ko alam kung kailan ito mawawala o maghihilum. Ayaw ko naman pilitin ang sarili ko dahil mas lalo lang akong masasaktan. Kagaya nga ng sabi nila trust the process.

Hindi ba niya alam na malapit na akong maniwala sa mga sinasabi niya. Totoo ba yung narinig ko? Ako? Girlfriend niya? Hindi nga!? Ngumisi pa siya kaya lalo akong nalito. Pinagtitripan niya lang ba ako? "Bakit parang hindi ka naniniwala sa sinasabi ko?" tanong niya at pinisil pa ulit ang aking pisnge. "Sa tingin mo ba pagkatapos mong sabihin sa akin na gusto mo ako ay papakawalan pa kita? Hmm.."

Baka maniwala sya sa sinasabi ni Selina. Niyakap ako ng tuwalya ni Aida at sandali akong nakaramdam ng kaginhawahan. "Tahan na po, mam. ako po, naniniwala po ako sa inyo dahil kilala ko na po kayo. Alam ko pong ganoon din si sir Justine. mas paniniwalaan nya po kayo dahil alam nyang mabuti ang yong puso. Tara na po at magpalit na po kayo ng damit. Baka po kayo ang magkasakit."

Simula ngayon lahat ng ala-ala naming dalawa buburahin kuna. No more sweet talks,no more sweet convo. No more love teams,no more Tri-me couple. Ngayon napatunayan kuna,kahit gaano mo kamahal yung tao pero kung hindi talaga kayo para sa isat-isa kailangan mong tangapin. Argh! Simula ngayon sasanayin kuna ang sarili ko ng wala siya. Kahit sobrang sakit,iisipin ko nalang na.. Panaginip nalang ang lahat -----

Tumingin ako sa kaniyang dibdib. "P-Para sa paligsahan na gaganapin k-kapag umuwi na ko sa aming mundo" napapikit ako matapos sabihin 'yon. Hinihiling na sana ay maniwala s'ya kahit pa utal ang pagsabi ko no'n. Sana ay hindi na s'ya magtanong pa dahil hindi ako sanay magsinungaling. Ang pagsisinungaling ay mahigpit na ipinagbabawal sa amin. Puputulan ng dila ang sinumang mahuhuling nagsisinungaling. "Sinong kasama mo?" Agad naangat ang aking paningin sa kaniya dahil do'n.

Tila nahimigan nito na wala siyang balak na ibaba ang tawag. "Yes, I promise. Hindi ako magsisinungaling. I swear to God na mahal na mahal kita." Animo'y umurong ang dila niya sa narinig pero hindi siya puwedeng magpatinag. Mababaliw siya kapag hindi niya nalaman ang totoo ngayon mismo.

"Tabi, importante ang--" "Sino muna 'yun? Gusto kong malaman." "Ano bang pakialam mo sa buhay ko at kung sino ang mga nakakasalamuha ko? Okay fine, boyfriend ko, masaya ka na?" "Hindi ako naniniwala." "See... you wont believe, lahat ng sabihin ko hindi mo pinaniniwalaan. Pero 'pag ibang tao kahit hindi naman totoo at pawang kasinungalingan lang, naniniwala ka kaagad."

"And now, ako ang magtatanong. Tell me the truth minahal mo ba ako? Kasi kung minahal mo 'ko.Why didn't you trust me? Why didn't you believe me? Bakit hindi mo 'ko pinakikinggan You promised me that you'll trust me, but what happened with that? Nasaan na 'yung sinasabi natin na hindi mabubuo ang pagibig kung walang tiwala ha?" Natahimik siya pero patuloy lang ang pagiyak niya.

Hindi ako naniniwala! Hindi ko matanggap, hindi tanggap ng aking isip at puso na wala na ang akin ama. Bakit naman gano’n? Ang aga naman niyang kunin sa amin ng Diyos! Pero hindi! Baka nagpra-prank lang ang aking kapatid, hindi ako naniniwala. Tama. Buhay pa aking itay. Napahagulhol ako sa aking iniisip. Hindi ko na alam kung ano ba ang dapat gawin.

Simula noong naging kami ay wala na siyang ibang ginawa kundi ang magselos kahit sa maliit na bagay lang. Hindi niya naman ako pinilit na maging kami kaagad at ako ang nagbigay ng tsansa para mahalin niya ako pero mas lalo lang palang lalala ang lahat. Maging pati private accounts ko sa social media ay hawak niya na rin dahil nagtitiwala naman ako sa kanya pero hanggang ngayon ay siya pa rin itong walang tiwala sa akin.