Nurses Quotes Novels & Stories

pag-uulit ko pero masmalakas at may diin. “Huh? It’s 2025. Women can wear whatever they want-” “Idiot,” putol ko sa adbokasiya niya. “Nurses don’t wear heels on duty, Lucero.” Mabilis kong pinindot ang close button ng elevator at pinindot ang numero ng palapag ng kuwarto ni Drizelle. “Huh?” pag-uulit niya. “Nurses don't typically wear high heels because of the demand on their profession and the potential for health risks. High heels are impractical for long hours of standing and walking, which are common in nursing roles and the nature of their work,” paliwanag ko.

Nakangiti ko itong kinabit na-dengue ang asawa ng naubusan nitong dextrose. "Hayan po, panghuli na po ito, uminom pa po kayo ng maraming tubig para po mas gumaling kayo. Ipagdarasal ko po ang inyong tuluyang pag-galing." Magiliw kong wika sa kanila. "Maraming salamat po, Nurse. Pagpalain ka ng Poon, napakabuti mong Nurse." Mas lalo akong napangiti, napakasaya sa puso na makarinig ng ganitong papuri araw-araw habang nagsisilbi ako sa mga taong kailangan ng tulong medikal.

Napansin din niya ang mahahabang pilikmata nito at perpektong hugis ng ilong. Kahit tulog ito at walang malay ay hindi niya maiwasang laging mapatingin sa angking kagandahan ng dalaga. Pumasok ang nurse na naka assigned sa babae. Ngumiti siya rito at kimi naman din itong ngumiti pabalik sa kanya. "Araw-araw talaga ninyong binibisita ang pasyente sir,"may himig na panunuksong sabi ng nurse sa kanya.

"Sa susunod po, huwag n'yo nang pipitikin ang pasyente para gisingin, lalo pa't hindi naman siya tulog." Nanlaki ang mga mata ko nang marinig ang sinabi ng nurse. Mabilis kong ibinalik ang tingin kay Raul. Nakangiwing sapo nito ang noo. "Napakasadista mo talaga. Kulang pa ba ang pagbaril mo sa akin ha?"

sabay abot sa isang basong gatas. "Thank you!" Dahan-dahan kong inabot ang baso ng gatas. Medyo nanginginig ang kamay ko kaya kinailangan kong higpitan ang hawak. “Salamat,” ulit kong sabi, mas mahina na ngayon. Ngumiti ang nurse—isang ngiting sanay mag-alaga ng mga taong nasa pagitan ng buhay at panghihina. “Kaunti-kaunti lang po ang pag-inom, Mrs. Cruz. Huwag n’yong biglain ang katawan n’yo.”

Nakita ko ang mga nurse na nakatingin sa akin. "Anong nangyayari dito?" tanong ng isang nurse. "May mga boses!" sigaw ko. "Naririnig ko sila!" Tumingin sa akin ang mga nurse. Parang hindi sila naniniwala sa akin. "Okay lang yan," sabi ng isang nurse. "Panaginip mo lang yan." Pero alam ko, hindi panaginip yun. Totoo yun. May mga boses talaga akong naririnig.

Pag-apak ko sa bukana ng hospital ay bumundol na ang kaba sa dibdib ko. Humugot ako ng malalim na buntonghininga saka naglakad ng taas-noo. Kailangan mawala ang kaba ko, para nang sa gano'n maharap ko siya ng maayos. Kaya ko ‘to, kailangan kayanin ko. Time is gold. "Nurse Cath, 'di ba po rest day niyo?" tanong ni Nurse Jun ng makasalubong ako.

Kung kanina ay hindi ko maimulat ang mga mata ko,ngayon ay halos lumuwa na ito dahil sa sobrang pagkagulat sa sinabi ng nurse na nasa harapan ko. "Ulitin mo nga po ulit ang sinabi mo!" Kunot noong tanong ko rito,dahil baka nagbibiro lang ito. "Hay nako Ms.Ramos dapat alam mo na ang pagbubuntis mo ng saganon ay hindi sya mawala sa sinapupunan mo at dapat na nag iingat ka para sa ikabubuti niya!" sermon sakin ng nurse na nasa harapan ko,at para itong hindi nagbibiro dahil seryosong seryoso ito.

“You're a great nurse, Benedict. Mamaya sasabihin ko sa Head Nurse ninyo na maganda ang performance mo.” “Can you please hurry up with your work?” antala ni Aster sa nurse. Namutla naman ang mukha ng lalaking nurse at bumalik sa ginagawa. Hindi na sinubukan pa ni Serena na kausapin ito hanggang sa matapos ito. Noong dinampot na nito ang first aid kit, saka muling nagsalita si Serena. “Can I get your number? Para sana kapag may tanong ako pwede kitang matanong—”

Nang makalabas kami sa ICU room ay nakayuko itong nakatingin sa akin. "How could you make such mistake with your experiences? Didn't you know that because of your stupidity we almost lost her?" I hissed. "I'm sorry Doc. I really am sorry. This won't going to happen again." He keeps apologizing. I took a deep breath to calm myself. This is making me mad even more. This is such a stupid situation. "You're unqualified to work as a nurse, you know that? If you can't do your job properly just leave. If you don't know to balance your time, you are free to leave. I don't need someone stupid working with me."