Nurses Quotes Novels & Stories

O nasa isang parallel world ba kami na ako ang anak ni Tita Greta sa mundong ito? "Nurse Ann, defibrillation please. Let's take one more time. Two-hundred joulces." Kalmadong wika ng doktor sa nurse nito. "Yes, doc." Nurse responds "Please, one more time." Iyak na sabi ni Tita Greta.

sabi ng nurse na Ikinapagtata ko dito dahilan upang sabay pa kami ni Carding mag salita. "Huh!?" "Huh!?" -Yun lang ang lumabas sa aming bibig habang nakatingin sa nurse upang napakamot na lang ito sa kanyang batok. "I mean, bawal kang yumakap dahil baka mabinat pa ang pasyente!" sabi niyo agad dahilan upang napatango na lang kami sa kanya sinabi saka tumunog ang kanya phone. Kaya agad akong mag tataka kung bakit may dala itong phone oras ng trabaho nya bilang isang nurse.

Kumakabog na naman ang dibdib ngunit walang pagdalawang isip na nagsimulang silipin ang kanilang mga hakbang. Though I don't the trust just anybody, I can't leave them if the safety is yet certain. Kahit pigilan ko rin ang kuryosidad, lumalakas iyon sa bawat segundong nagdaan. Sino nga ba ang mga nakaputing ito? “They can't be a nurse,” bulong ko sa sarili. “Though I hate a particular one, nurses must aid, and not to threatened life!” Bumabalik sa isip ko ang mga boses ng paghihirap, at sa kabila ng paghihirap ay sinisigaw ang kaligtasan ng iba kaysa sa kanilang mga sariling paghihirap.

umiiyak na sabi ko sa nurse "Wag na po kayo umiyak mrs villegas, hindi makakatulong yan sa inyo, sabi ni doc, kailangan mo magpagaling, kung anuman nangyari sa inyo ngayon, im sure may dahilan ang Diyos ,siguro nilayo kanya sa mga taong delikado ang buhay mo, kaya magpasalamat ka sa Diyos, kung sinumang tao gusto na tuluyan na mawala ka, hindi nya nAgawa, hindi sya nAgtagumpay, dahil nga may reason ang Diyos, naiintindihan mo, kaya patayin na natin yung tv, para makapagpahinga ka muna"nakangiti na sabi sa akin ng nurse "Sige nurse"malungkot na sabi ko sa nurse, habang pinupunasan ko ang mga luha ko sa mga mata ko

“Excuse me. Manganganak na ang pasyente. Baka pwedeng asikasuhin niyo sila—“ “Ma’am, maghintay muna kayo sandali. Hindi lang kayo ang pasyente dito! Kung nagmamadali kayo pwede kayong lumipat ng hospital o kaya umuwi na kayo!” Mataray na sabi ni nurse sa kanya. Napaawang ang labi niya sa sinabi nito. ‘Umuwi? Eh kaya nga sila pumunta dito dahil kailangan!’

I smiled back at her. “I won’t mind basta gwapo, Siobe, no? Pero kapag chararat, ito po bandage Sir, kaya niyo na po yan. Naku! Naku! Naku!” saad ng isang nurse, tantiya ko ay head nurse nila. “Sobra naman po kayo Ate Bhel!”

Naririnig niya ang sabi ng Doctor at mga nurses habang ipinapasok ito sa ICU. "A-Anong nangyayari?" She asked the nurse, pinigil niya ang gagawin sana nitong pagsara sa pinto. May idea na siya sa nakikita niyang pagmamadali at pagpapanic ng mga ito, pero hindi niya iyon kayang isiksik sa isip. Hindi niya iyon kayang tanggapin. "His life is in danger.. masakit sabihin ito, ma'am, pero kailangan ninyo ng ihanda ang sarili ninyo."

​Sabi nila, ang pagiging nurse daw ay isang noble profession. Marami kang maililigtas na buhay, marami kang mapapangiti, at siyempre, kailangan mong maging matatag kahit puyat ka na. Pero ang hindi nila sinabi sa textbook? Ang pagiging nurse na single mom ay parang pagtakbo ng marathon habang may dala-dalang dalawang galon ng tubig habang naka-duty ng labindalawang oras.

Ayaw niyang mapag-usapan lalo pa at hindi madali ang trabaho nila bilang nurse, baka maapektuhan pa siya sa maririnig. "Nurse Clara, ayos ka lang ba?" tanong ng isa niyang kasamahan. Nasa nurse station siya ngayon, busy sa pagsusulat ng bagong record ng pasiyente. Nang marinig ang tanong ng kasamahan ay nag-angat siya ng tingin sabay ngiti. "Oo naman. Hindi lang masiyadong nakatulog kanina." "Pa'no ka naman makakatulog ng maayos sa staff lounge? Eh, hindi ka naman sanay, 'di ba nga hindi ka nakakatulog nang maayos kapag 'di mo kama ang hinihigaan?"

nakangiting sabi ng nurse at pumasok sa kwarto, “gumaganda na ang reflection ni ma’am, mukhang lagi nyo po siyang kinakausap.” Napahawak ako sa batok at ngumiti rin naman, “ang sabi ni doc ay maganda raw kung lagi ko siyang sasabihan ng mga nangyayari sa araw-araw, maganda dawn a malaman niya na may naghihintay sa paggising niya.” “Tama naman po iyon, mabuti at ma-feel niya na may kasama siya araw-araw. Aalis na po ako, keep talking to her.” Yumuko ang nurse at lumabas na siya ng kwarto.