Oblivion Novels & Stories

Pwera nalang kung ma-swerte ka. I've been there once for training, and It's literally dark in there. Aakalain mong gabi na kapag nasa loob ka na no'n, hindi iyon tatawaging dark forest para lang sa wala. Nakita ko sa salamin ng sasakyan ko ang pagbuntot ng sasakyan ni Cartel sa akin, gano'n na rin si Hero.

Hanggang ngayon ay gulat parin ito sa pag amin kanina habang nasa byahe sila. Tinignan ni Yenna ang kamay nila ni Zin na mag kahawak at tumingin sa mga Mukha nito na natutulog. Am I dreaming? Sana Hindi ito Isang panaginip napangiti si Yenna at at mas hinawakan ang kamay ni Zin. Napatingin siya sa bintana ng Eroplano at napangiti. Kasabay ng paglipad nang Eroplano ang namumuong langit na pakiramdam ni Yenna kaya hindi na mawala ang ngiti sa labi niya..

Pagsisisihan mo ang araw na ito na dinurog mo ako. Inabot ko ang phone ko para sana tawagan si Gian at ng makuha ko 'yon ay binalik ko ang tingin ko sa kalsada pero hindi ko napansin na may kasalubong pala akong truck, huli na bago ko pa makabig ang manobela at naramdaman ko na lang ang pagsalpok ng sasakyan ko sa truck. Hindi ko na alam ang susunod na nangyari dahil biglang sumakit ang ulo ko at nandilim agad ang paningin ko. Gian POV

The chessboard had been set long ago, and Aiden had been a pawn all along. The video ended, and another file opened automatically. It was a blueprint, a single, detailed rendering of a new building. But this wasn’t just a building; it was a fortress. It was a fortress filled with traps, with puzzles, and with a single point of entry. It was an impossible fortress, designed by a master architect. The blueprints were signed with a single, elegant script: "To the victor belong the spoils."

Wala sa plano kong matulog sa byahe dahil gusto kong makapag-isip-isip pero dahil na rin marahil sa pagod ko physically and emotionally dahil sa mga nagsabay-sabay na revelation na nalaman ko ngayong gabi ay natagpuan ko na lamang ang sarili ko na nasa loob ng hindi pamilyar na silid pagkagising ko. Nilibot ko ang aking paningin. Hindi ko masyadong makita ang disenyo ng kwarto dahil hindi masyadong maliwanag. Ang tanging source of light ko lamang ay ang warm LED light na nagmumula sa headboard ng kama, lamps sa side table at warm LED na nagmumula naman sa ilalam ng kama. I massaged my forehead because I felt it throbbing. It was probably a hangover from the amount I drank last night. Kinuha

Itinakip nito ang mga palad niya sa mukha niya at paulit-ulit na umiling. "H-hanggang sa nag-critical muli si lola, t-tapos ipinasok ka sa OR para tanggalin ang mga bubog sa ulo mo. Pabalik-balik ako sa room niyo noon para i-check kayo mula sa labas. P-pero..." dagdag nito na muling nagpaiyak sa kaniya. Nakita ko rin sa gilid ng mg mata ko ang pagtuyo ni Caleb ng pisngi niya. Tumingin pa ito sa taas at kumurap-kurap."S-sabay kayong nawala, ate. Pareho kayo ng time of death."

Itinago niya ang sarili niyang aura at pumasok sa isang invisible mode, malapit sa core area. Sa Desolate Galaxy, ang bawat buhay na nilalang ay mayroon lamang tatlong libong taon upang mabuhay. Maaari lamang pumatay ng iba upang madagdagan ang kanilang buhay. Kung hindi, mabubura sila ng formation kapag tapos na ang kanilang limitasyon sa oras.

Sa kalagitnaan ng pagbabangayan ay napatingin ako kay Zillan na tahimik lang sa gilid at walang ganang pinapanood ang nangyayari. Napaawang ang bibig ko nang bigla siyang tumingin sa akin dahilan para magtagpo ang mga mata namin. Pinagdikit niya ang labi at hindi natinag. His relentless eyes remained on me for seconds and I could hardly stand it. Mabilis akong nag-iwas ng tingin at halos mapahawak sa dibdib dahil sa kaba. This is my first time meeting his eyes and obviously, I don't like it

Isang dambuhalang gintong espada ang nabuo sa kaniyang kamay. ​Sa isang iglap, biniyak ni Cyrus ang espasyo sa pagitan nila ni Oblivion. Sa isang hiwa, naputol ang braso ni Oblivion na nakasugat kay Martha. ​"Error... Error... Power levels immeasurable..." ang system ni Oblivion ay nagsimulang mag-malfunction. Hindi niya ma-calculate ang lakas na nanggagaling sa emosyon.

it's like they're in a medieval era. "Oh... You are inside the academy of Hevadale. Kanina naman, nasa Forbidden forest ka. Buti na lang wala masyadong mga wild beast sa napuntahan mo dahil kung napadpad ka sa part na malapit sa abandoned city, ay deads ka na," sagot ni Callie. "Concerning our eyes... It's common to see these kinds of eyes around here. Some have the same eyes as we do, but others have normal eyes like yours," sagot naman ni Zea.