Ode To The West Wind Poem Novels & Stories

Ang huni ng mga ibon mula sa kapitbahay ay parang isang kanta, at ang sariwang hangin sa umaga ay may dala pang amoy ng hamog ng mga dahon. Idinilat ni Lori ang mga mata at nanatiling nakahiga, nakatitig sa kisame. Habang naaalala ang halik na pinagsaluhan nila ni Weston kagabi, agad na gumuhit ang isang ngiti sa kanyang mga labi. Dahan-dahang hinaplos ng kanyang mga daliri ang kanyang labi. Sariwa pa rin sa kanyang alaala ang pakiramdam ng halik na iyon.

she started singing. Tumahimik naman ang bata na para bang pinapakinggan nito ang kung ano man kanyang kinakanta. At nang na sa chorus na siya ay saktong pagpasok ng maid. “The will of the wind, you feel it and then it will pass you blowing steady. It comes and it goes and God only knows. You must keep your sails on ready. So when it begins, get all that you can, you must be friend, the will of the wind…”

The heavens on both sides of the roads seemed like God's arms wide open, welcoming the travellers on their endless journey. Let me know if there's something I can do to fix it Let me know if you ever change, if you ever change your mind I can't promise you that I'll be waiting But for you, I'll leave anything behind We past by a series of bridges. The roads so wide and empty gave emphasis to the horizon. Bibihira ang mga sasakyan dahil lahat ay mabilis lang na dumaraan. The calmness I felt is just so unexplainable. Zephaniah's voice, the sunset, the long empty roads, and him, beside me. It felt like perfectly woven poetry.

Sa pintuan pa lamang ay binuksan na niya ito at binasa. ~~~ To my Dearest Sunlight Kung ako ang ‘yong pipiliin, mundo mo’y hindi didilim. Puso mo’y hindi lalamigin. Basta't ako’y sayong ilalim, Ika’y aking paliligayahin, at mata mo’y patitirikin. Nagmamahal, your Moonlight ~~~ “Interesting.” Nakangiting ani ni Westley at niluwagan ang kanyang kurbata pagkatapos ay binasa niya ulit ang sulat bago itabi pa sa mga kasama nito.

Kumunot ang noo niya at napatingala sa langit, "Hindi naman. Baka hindi ka lang sanay." Napatango na lang ako at napaiwas ng tingin. Sa totoo lang, malamig ang simoy ng hangin at hindi ramdam ang init ng araw dahil sa mga niyog. Isang tao lang naman ang naiisip ko kung init ang pag-uusapan. Nakagat ko ang ibabang labi sa malinaw na imaheng nakikita ko. Si West na puno ng pawis habang umaakyat sa mga buko. Tumutulo hanggang sa matigas niyang tiyan habang ang mga braso at iilang muscles ay umiigting.

Halos mabilaukan ako. He did not put down his hands on my waist. Mistulang naging alila ako nang nagsimula na kami maglakad patungo sa labas. Ayaw ko ihalimbawa ang hangin sa relasyon namin ngayon. Athough the wind is very powerful and you can feel its presence, in and of itself it cannot be seen. You know it is there by its effect on others. Lashing the old tress with a wind, unseen wind racing along the tiles, rising and falling with many clouds under the moon.

Nagawa pa nga nitong ilagay ang kaniyang mga kamay sa likuran bago dahan dahang itaas ang kaniyang ulo at magsimula sa pagrerecite. “Sa ibabaw ng matatandang puno na kinoronahan ng sinaunang mga baging at lumilipad na mga uwak sa gabi. “Sa ilalim ng isang maliit na tulay at kalapit na kubo, isang batis ang dumaloy sa tabi. “Sa isang sinaunang kalsada sa west wind, isang lean horse ang tumakbo. “Habang sa kanluran ay ang bumababang araw na tila ba puno ng silakbo.