Novel & Cerita On The Beach At Night Alone

Sa isang private beach resort sa Batangas nila napiling magbakasyon nang ilang araw para kahit papaano naman ay makapagrelax ang kanilang mga katawan at syempre para na rin magkaroon ulit ng bonding ang kanilang pamilya. At dahil nga isang private beach resort iyon ay kanya kanya na sila ng pili ng kanilang magiging kwarto habang si Veronica naman ay pinilit ng dalawang kapatid ni Joseph na doon sa silid nila magstay dahil gustong makasama ng mga ito ang kanilang pamangkin.

"Where are we?" Ngumiti ito. "Nandito tayo sa private beach ng isang kaibigan. I brought you home pero hindi ko mahanap ang susi ng bahay ninyo sa bag mo and you were soundly sleeping. Ayokong istorbohin ka kaya dito nalang kita dinala." Umiling-iling siya saka mahinang natawa. "And you just wait for me to wake up-- for hours?"

It's 3'o clock na for sure. Lumanggoy ulit ako at paunti-unti na. Ayaw ko ng lumayo pa, dahil alam ko na malalim na sa bahaging ito. Mabuti na lang at hindi masyadong maalon ang dagat ngayon. Kaya pa ng katawan ko. Somehow, everything around me reminds me of Bryce and me when we're at the Island Villa. I'm scared of swimming alone. But maybe the dare to myself is making me forget my worries. I forgot how to be scared.

beginning, he always called it. And despite the chaos of the past few days, he still found a way to plan a dinner under the stars. “May setup sila sa may beachfront,” Kalix said, holding my hand as we walked down the stone path lined with lanterns. “It’s simple lang. Nothing grand. Just us.” I nodded. “Just us is all I want.”

Hindi ako sumagot agad. Tapos nag-type ako. “Hindi.” Agad ang reply. “Liar. See you tonight. Be ready.” Ready for what? At doon ko lang napansin—sa dulo ng beach, may lalaking nakatayo, nakaitim, nakatingin sa akin. Hindi kasama ng staff. Hindi kilala. Kumunot ang noo ko. Bigla akong kinabahan. At nang tumingin ako ulit… wala na siya.

Mukhang mamahalin naman ‘yong bestida ko kaya hindi ko pwedeng iwan. Pamilyar na ako sa mga nadaanan ko kaya alam kong malapit na ako. Pero wala akong balak na umuwi agad. Tatambay na lang ako sa beach. Ganoon ang ginawa ko. Nagbaon ako ng pagkaing tinake-out ko, ’yong sasakto hanggang mamaya. Safe namang tumambay sa tabing dagat dahil marami ang gumagawa no’n. May mga nagpipiknik pa nga.

To see them here, under the open sky, was the ultimate reward. They spent the rest of the night huddled around a small beach bonfire, barefoot in the sand, sharing stories and drinking wine as the music faded into the gentle rush of the tide. For the first time in their lives, there was no looming corporate threat, no media scandal to fix, and no fear of what tomorrow would bring. Later that night, after Kyra and Damon had headed back to the main resort, the beach fell into a serene, blissful quiet. The bonfire had died down to a soft, amber glow, matching the hundreds of candles that still illuminated the private cove.

Isa pa malilim sa bandang ito kaya pwede akong magbabad dito na hindi natutusta ang balat sa init ng araw. Walang pag-aalinlangan na hinubad ko ang suot na dress at iniwan iyon sa tuyong bahagi ng buhangin. Ang ranging naiwan na lamang sa'kin ay ang suot na bikini at bra. Dahan-dahan akong lumusong sa dagat. Dahil natatabingan ang pwesto ko ng sikat ng araw kaya medyo malamig ang tubig dito. "Are you going to swim here alone?"

"Tinatanong kita, Ahleya. Saan ka nagpunta? I've been worried sick! Tumawag ako ng pulis dahil ilang oras ka nang wala!" Sinubukan ni Ahleya na magsalita, ngunit pinutol siya ni Alec. "Look at you, just wandering around by yourself. What were you thinking? Do you have any idea how dangerous it is to be out alone at night? What were you even thinking?" "Is everything okay here?" "Yeah, it's fine. She just got lost and ended up at the beach. Thanks for coming, though." "No problem. Just doing our job. You folks have a good night."

wika nito. May kilig siyang naramdaman ng tumitig ito sa kanya at bahagyang pinapungay ang mga mata. Para kasi itong teenager na nagpapa-cute sa kanya. Ngunit pagkaraan ng ilang sandali parang may malaking kamay na bumatok sa kanya. “Bakit ba nagpunta tayo rito?” tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. “Mula noon hanggang ngayon, parang napaka allergic mo sa akin.” anitong parang hindi makapagdesisyon kung magtatawa o magseseryoso.