Novel & Cerita On The Beach At Night Alone

May mga neon at disco lights din sa paligid kaya nagmumukha talaga itong club, iyon nga lang nasa beach ito. It's only ten in the evening, and the party just started. May mga tao sa harap ng stage na nagsasayaw. Ang iba ay basa pa galing sa dagat, ang lahat ay nakasuot ng malalaswang bikini. ''Drink this, para hindi ka ginawin. Malamig dito kapag gabi.'' Alak ang ibinigay ni Niu. Hindi na nagtanong si Kate at kaagad na inubos iyon, nasa kalahati lang naman ng baso ang laman.

Manakanaka na lang ang mga tao noon sa beach kasi may band na live na tumutugtog sa kabilang beach resort. Hindi siya nagtakang ibinilin siya ng matanda sa apo nito. Matinik pero napakabait ni Lola Leah at noon pa ay maganda na ang pakitungo sa kanya. Halos lahat ng mga seniors na naging kliyente at kaibigan ng daddy niya noon ay mapagmalasakit. May iilang tinuring siyang parang insekto lang sa hangin pero hindi niya ininda. Hindi iyon issue sa kanya.

Wala na rin ang araw at may kakaunting streetlight na mula sa taas ng building ng hotel. Wala na rin namang tao nang mapagtanto kong medyo napapalayo na ako ng paglalakad... I was alone, somewhere behind the hotel, in that liminal space between the venue and the empty expanse of the beach. Siguro ay may mga tao naman dito kanina pero dahil nga wala na si haring araw ay nagsibalik na lang din sila sa venue.

'sambit ni Drickson. Sa isang liblib ngunit napakagandang dalampasigan, tahimik ang paligid. Marahang humahalik ang alon sa buhangin, sinasabayan ng ihip ng malamig na hangin. Doon, nakaupo si Drickson sa isang beach bean, nakahiga nang kampante, naka-sunglasses, at nakaharap sa malawak na dagat. Walang bakas ng kaba.

Mga ala-alang ayaw na niyang balikan. Sa di kalayuan ay tanaw niya ang isang malaking beach house. Maliwanag na maliwanag ang buong paligid sa kadiliman ng gabing iyon. Napakaraming ilaw. Saglit na namangha siya at nakalimutan ang inis niya.

Nine o'clock in the evening. May night bar na open sa tabi ng hotel namin. Open place siya, may mga benches, magagandang lights, aesthetically pleasing, retro style, as in maganda siya talaga. Malakas din ang sound pero hindi yung parang nasa loob ng club kasi medyo peaceful sa pakiramdam ang view ng dagat pati na rin ang tunog ng bawat paghampas ng alon.

Yaya niya at kumilos na kami para bumalik ng beach. Mula nang makabalik kami ng beach from jungle. Abala ang lahat sa kani-kanilang ginagawa until the sun fall down and the night has comes. Liwanag ng apoy ang siyang nagsisilbing tanglaw dito sa paligid ng beach. Kami nalang ata ni Prince ang gising dahil wala na sila. Rinig kong nagpakawala siya ng malakas na buntong hininaga bago siya lakas loob na lumapit sa akin.

Umaga pa lang, ramdam na agad ang init ng araw na tumatama sa puting kurtina ng beach villa. Dumadaan ang sinag ng araw sa pagitan ng mga kurtina, humahaplos sa kama kung saan magkatabing natutulog sina Elise at Sofia. Mula sa veranda, maririnig ang tunog ng alon na sumasalpok sa buhangin, halo sa mahinang tawanan ng mga taong naglalakad sa tabing-dagat.

Inez told me how serious his business is, kaya hindi ko na lang pinansin at sa dalawang beses naming kumain magkasama ngayong araw, tahimik lang kaming inintindi ang sarili. Napatigil ako saglit nang mapansin ang katahimikan ng paligid. I wander my eyes around the place to see no people walking or making noises. The waves from the sea with the wind and trees echo in the empty place. The sun was already setting, I focused further to the beach and even there, I didn't see anyone. I started to walk away, towards the Bar where I am sure someone will be there pero pagdating ko ng Bar ay wala akong nakitang mga visitors. Tahimik lang, habang may isang lalaki na naglilinis. S'ya pa rin.

Aaminin ko, kahit okay na ako—kahit sinasabi ng therapist ko na stable na ang emotions ko at nakaka-function na ako normally—may mga araw pa rin na parang gusto ko lang huminga. Renzo drove us to a quiet, pebbled beach not too far from the edge of town. Walang masyadong tao, perfect for solitude. The late afternoon sun cast a warm, golden hue over the calm waters. The wind was cool, brushing against my cheeks, tangling with my loose hair. Tahimik lang kami habang naglalakad sa baybayin, our hands brushing but never really touching. We kept a respectful distance. It wasn’t the time for passion—it was time for peace.