One Direction Take Me Home Novels & Stories

(aww) And the first time you touched me, I felt love (aww) And after all this time You're Still The One Mmm yeah Hindi ko alam kung kikiligin ba ako o matatawa sa mga pinaggagawa nila habang binabasa ang nasa kanta at may palagay pa sa dibdib at ginagaya ang mga babae na kunwari hinahampas ang katabi pag kinikilig. Looks like we made it Look how far we've come my baby We mighta talk the long way We knew we'd get there someday

Gaano ako kamali. Isang hapon, naiwan ko ang aking bag at telepono sa sala at pumunta sa kusina upang kumuha ng tubig. Pagbalik ko, narinig ko ang mga tinig mula sa aming hardin sa likod. Akala ko ay mga ingay lang ito ng hangin, ngunit nang marinig ko ang tawanan—ang matamis at mapanukso na tawa ni Elise, kasabay ng pamilyar na boses ni Kenji—natigilan ako. Lumapit ako nang dahan-dahan, nagtago sa likod ng makapal na kurtina, at doon nanigas ang aking buong katawan.

Ang mukha na minsang sumagi sa isip ko at gumising sa natutulog kong kuryosidad, kuryosidad sa pagkatao ko at kung sino ako. Lumawak ang ngiti nito at muling hinaplos ang pisngi ko. "You're finally home. Ace."

Pero para kay Nate, gusto niya ang ganoong ugali ng babae. Nang tumama ang sikat ng araw kay Nate, inilabas niya ang kanyang phone. Kinunan niya ng larawan ang hawak na takip ng baso. Pagkatapos, iniba niya ang anggulo ng camera para kumuha pa ng isa pang litrato bago isend ang dalawang file kay Pia sa WeChat. Sa sandaling iyon, ang mood ni Nate ay parang sikat ng araw na unti-unting lumalabas mula sa dilim patungo sa liwanag.

Aware akong malapit ko na ma reach ang aking alcohol limitation kaya hindi na muli ako umorder. Tiningnan ko agad ang caller ID nang mag ring ang aking cellphone. Ate Hannah. I took a deep breath and accept the call kahit alam kong hindi kami magkakarinigan. Hindi ko pa man naririnig ang kaniyang boses ay kusang naputol ang linya. Maybe it is really time for me to go home kaya tumayo na ako at nagsumikap magpakad ng maayos palabas ng club.

Dalawang CD ang pinagsama ko para mabuo ang salitang You're Lying Sunod na ipinakita niya ay ang album ng One Direction na may title na Take Me Home Seryoso pa siya habang bitbit iyong cd. Natawa ako. Dalawang album ulit ang pinagsama ko para sa mga salitang Let's Make Pagkatapos ay itinaas ko ang album ulit ng One Direction: Midnight Memories Sinagot niya agad iyon gamit ang isang album na may salitang Let's, na tinabihan niya ng album ng Lany na may pamagat na Make Out

I held back his hand. "Don't overthink. Okay?" He softly said. I just nodded and wait till we got home. Mabilis akong lumabas nang maiparada ang kotse sa tapat nang mansion namin. The whole mansion is so silent. Mukhang walang tao. I hesitantly stepped forward. Jefferson is behind me.

“Tsk!” Ibinalik niya sa loob ng drawer ang cell phone. Isang bar lang ang nasasagap na signal ng mobile sim. Nabanggit sa kanya kanina ni Aling Tonyang na pahirapan makahanap ng signal sa lugar na kinaroroonan pero sinubukan pa rin niya.

Ngumiti naman ito at nag-thumbs up. "I met them. My parents and my siblings, and they already have a simple yet a good life now in the province. Thanks to your private investigator, it’s a big help. And the next time I come back here, I think it will be for good. I will just finish my medication in the States and I will settle here with them," mahabang kwento niya naman kaya napangiti ako dahil nakompleto niya na rin ang missing pieces ng puzzle life niya. "That’s great. Just contact me if ever you need a helping hand again, okay?"

Inilabas ni Blight ang kuwintas na nakasuot sa ilalim ng polo nito. "Suot ko ang isa." Nanlaki ang mga mata niya. "Ang ibig mong sabihin... kapag pinagdugtong natin ang dalawang ito..." "They become one." Magaan na pinagdikit ni Blight ang dalawang palawit. Agad iyong nag-lock at nabuo ang isang buong puso. Napangiti si Maya. "E, di tayo talaga ang para sa isa't isa."