Oneshot Niko Novels & Stories

Right there and then. Lima taon ko siyang kinimkim. Lahat ng libog, lahat ng paghahangad. Kahit minsan ay hindi sumagi sa isip kong magpatikim sa ibang lalaki. Hindi pwede. It had to be him or no one else. Si Ninong Lucas Fernando lang. Hindi ko kayang i-imagine ang sarili ko sa iba. Kahit sino pa.

Namumula na ang kaniyang pisngi. Ako ayos pa naman ako. Kaunting shots pa. Mas matibay ako pagdating sa alak kaysa sa mga kaibigan ko. Tinaas ko ang aking kamay saka ako gumiling nang gumiling. Nakapikit ang aking mga mata habang patuloy ako sa pag-indayog ng aking katawan. Napatingin ako sa lalakeng dumikit sa akin. Oh, it's him! It's one of Franco's friend.

wika nito. May kilig siyang naramdaman ng tumitig ito sa kanya at bahagyang pinapungay ang mga mata. Para kasi itong teenager na nagpapa-cute sa kanya. Ngunit pagkaraan ng ilang sandali parang may malaking kamay na bumatok sa kanya. “Bakit ba nagpunta tayo rito?” tanong niya pagkaraan ng ilang sandali. “Mula noon hanggang ngayon, parang napaka allergic mo sa akin.” anitong parang hindi makapagdesisyon kung magtatawa o magseseryoso.

Napa-ungol ulit ako kaya isang galaw na naman ang ginawa. Hanggang sa natagpuan ko na lamang ang sariling mabilis na umuungol sa bawat pagtarak niya. Sobrang bilis at tigas nang bawat galaw niya na hindi ko halos masundan ng utak ko. "Ahh! Ahh! Ahh! Ang sarap~"

Nababaliw niyang ungol " Ughh hmmmm" Ungol naming dalawa saka ako bumayo ng mabilis habang nagiling sa kaniyang ibabaw hinawakan ko ang dalawa niyang kamay at nilagay ko sa aking dalawang bundok at ako na mismo ang nag himas at nag control sa kaniyang kamay "Ohhh.. Fuck ugh!!!!! " "I want more babygirl faster ugh!!!" Ungol niya kaya mas lalo kopang binilisan ang paggalaw sa kaniyang ibabaw at mariin kong sinasagad ito agad akong tumigil ng ako'y mapagod

Goodbye Yun, Kairro's Nanny wiped his tears. Emosyonal ito sa pagalis ni Kai. "Brother Nanoo, stop crying. We can chat and video call everyday if you feel sad." Kairro was also sad but he still showed his serious and calm character. Ibang iba siya kumpara sa ibang bata na kapag nalungkot ay iiyak at maglulumpasay. "Sad lang si Nanoo kasi aalis na ang napakabait na alaga ko. Kai, promise mo huwag mong pabayaan ang sarili mo at lagi kang maging mabait na bata, huh?" bilin rito ni Yun.

Ito ang pagkakataon niya. Naglakad siyang nakayapak papunta sa set kung saan bumabalot ang manipis na usok at mga telang kulay pula sa paligid. Ang bote ng pabango ay nakapatong sa isang salaming pedestal na tila isang koronang hiyas. "Samantha," tawag ng photographer na si Riccio habang kinukumpasan siya ng kamay. "You're fire, sweetheart. I need smoke."

Doon ako hanga sa mga eksena dito. May simulation ng putukan, tunog lang naman, pero nakakagulat pa rin. Kailangan kong saluhin si Nolan na siyempre, hindi totoong siya, parang manika lang, na dapat ay ilayo mula sa line of fire, at sabay barilin ang mga target gamit ang plastic gun na may paint bullets. “Move, move, move!” sigaw ni Tico. Kahit gusto ko nang bumigay, pinilit ko pa rin. Pikit-mata kong sinanay ang sarili ko.

“Tito Yoki bought me ice cream.” Naiiling kong binaba ang aking hawak na purse sa mesa at tumabi kay Nicho. In other words, napapagitnaan namin ni Yoki si Nicho. Ngayon ko lang din napansing naka-on pala ang malaking tv screen at naka-play ang channel ng anime. “How’s your arm, anak? Masakit pa ba?” I asked and kissed his temple. Nilingon niya ako. “A little. The doctor says it’ll eventually fade and I’ll heal.”

Nabangga pako nung isa or should I say, binangga. Naiwan ako at yung lalaking kumausap sakin dito sa elevator. Nakaramdam tuloy ako ng awkwardness. "Yohan Velozo" sabi nya kaya napatingin ako. "Ha?" "I'm Yohan Velozo. Best friend ako ng CEO nitong building" sabi nya at ngumiti. His genuine smile. Akala ko pa naman masungit. Hindi pala. Ngumiti din ako. "Venice Ocampo" sabi ko.