Niko One Shot Novels & Stories

Nandoon sa parte kung saan medyo madilim at hindi abot ng CCTV camera si Damian. "Nasaan na ang hayop na iyon? Nasaan si Antonio?" Damian asked, matalim ang mga mata nito. Mula sa dilim, lumabas si Nico ar lumapit dito dala ang isang puting kahon. Pilit kong inaaninag ang laman no'n. Napatakip ako ng bibig nang makitang kinuha ni Nico mula sa kahon ang... ulo! Pugot na ulo ng isang tao! Pinagulong nito iyon sa sahig papunta kay Damian.

mura ni Kudos na naglakad na palabas ng locker room at nakapamulsang ikinasunod ni Nikoali sa kaniya. “Good, like the always. In my company, your car.”saad ni Nikolai na pinakitaan nalang ninya ng middle finger niya bago ito nagdere-deretsong lumabas ng gym na napailing lang si Kudos sa dinayo ng kaniyang kaibigan na ilang minuto lang ng dumating siya sa gym ay dumating na ito. At para sa kanilang dalawa ang pagsagot ng mura ay pag-sang ayon para sa kanila.

Kinuha niya ang folder na bigay nito kanina at isinilid 'yon sa drawer ng kanyang mesa. Kumuha din siya ng sigarilyo na nakapatong sa ibabaw ng kanyang mesa at nagsindi. Gusto mo pala ng isang laro, Miss Salvatore. Don't worry ibibigay ko sa 'yo ang larong gusto mo. "Anong plano mo?" Nagdududang tanong sa kanya ni Nicholas. Kumuha din ito ng kopita at nagsalin ng wine na nakapatong mismo sa mesa niya.

Chua dahil sa umano’y tsismis na ginawa. May kumatok sa opisina ni Nathan at agad niya itong pinapasok. Sinenyasan niyang lumapit sa kanya ang kanyang bodyguard at saka inilahad ang luma niyang larawan. Umuwang ang bibig ng lalaki. Nanlaki ang mga mata ni Nikko. Sigurado na siya na may nangyayaring hindi niya alam. “What is going on?”

Wala akong ideya sa mga gusto niyang gawin. Umupo siya sa tapat ko. Naka-suot lamang siya ng maluwang na short na cotton ang tela, wala itong suot na pang itaas kaya hindi ako makatingin sa maskuladong katawan niya. Unang ikot ng bote ay huminto ito sa kaniya kaya napangisi ako. Umayos ako ng upo bago ako nag tanong. “Bakit mo ako niloko?” tanong ko.

Hindi alam ni Nikko kung kanino ang mga sample, ngunit sinabi niya ay, "The earliest will be tomorrow.” "Well, do it yourself.” "Okay." sabi ni Nikko at umalis na. Kaka-pasok pa lamang ni Nikko sa laboratory nang biglang may nangyari kay Sandro. Pagkagising niya at makita ang babaeng nurse, bigla siyang nagwala. Tinanggal niya ang karayom mula sa kanyang kamay, pinag babato ang mga kagamitan, at kinalmot ang sarili gamit ang karayom na kanyang hawak.

Hindi ko muna inaksep ang request niya at dumiretso na ako sa profile niya. Unang larawan pa lang ay parang gusto ko nang itapon ang laptop na hawak ko. It's a picture of Nero sleeping on the bed. Nakadapa ito sa kama at nakabaon ang mukha sa unan, pero sigurado akong siya iyon. Kita ang mga masel nito sa likod dahil wala itong suot pang-itaas. Tanging ang ibabang bahagi lang nito ang may takip ng kumot.

Ito ang unang pagkakataon na sinigawan siya ni Nikko. "R-Right, I bet I am the nobody here." may luha sa mga matang saad nito at lumabas ng kabahayan. Napa sabunot naman ng sariling buhok si Nikko at sinipa iyong isang bowl ng hipon na naka lagay sa maliit na lamesa rason upang magkalat ito sa sahig. "Putang*na!" malakas nitong sigaw at hinabol ang kaniyang kasintahan na may pagsisisi sa sistema.

Parang ginto na sinusubok ang totoong anyo at napatunayang tanso! Hindi din nakahuma agad si Nikko, ayon na din sa pagkakabanggit ni Juno sa pangalan nito. Mabilis namang kumalat ang sagutan ng dalawa na nagbigay ng hint sa mga naroon upang mapatingin ang lahat sa kanilang mga sagutan. Dinipensahan naman ni Nikko ang panig nito. "Mr. Dolmenazav, I don't mean nothing towards your fiancee. Please pardon me for being disgusting and crossing the limitations." Paliwanag ni Nikko, wearing those sincered face.

Pagbukas no'n ay handa na kaming tumakbo palabas ngunit napaatras nang makita ang isang lalaking nakatalikod sa'min. Wearing a staff's uniform and holding a gun on his right hand. Ilang sandali pa ay humarap din siya sa'min, mala-demonyo ang kaniyang ngisi. Kasabay ng pag-igting ang aking panga ang pagkuyom ko sa aking kamao. Hand na akong suntukin siya ngunit maagap akong pinigilan ni Nikkolai. "I knew it!" He playfully said. "Alam kong darating ka, Kiro. Acting like a prince charming that will save my son from this dying ship. Isn't that romantic?" Sabay halakhak niya.