Oneshot Niko Novels & Stories

ani Nero sabay upo sa tabi ni Uno na hindi pa rin magawang alisin ang tingin sa kanya. Nahigit ni Uno ang kanyang hininga habang nakikinig sa mga sinasabi ni Nero na bakas ang takot at pagsisisi sa boses. Hindi niya magawang kumurap. Para siyang nabingi sa kasalanang inamin ng pinsan. Bumigat pa ang pakiramdam ni Nero nang makita niya ang reaction ni Uno. Sa paninitig nito, ganun na lang ang namumuo nitong panghuhusga sa kanya. “Hindi ko napigilan. Lasing ako. Halik lang dapat iyon. First kiss lang.”

"Okay lang naman... hindi naman siguro kayo mag-i-espadahan." Lalong ngumisi ang tatlo at may sa demonyo silang tumingin sa 'kin. "Hindi 'yon kasama sa plano namin pero salamat sa magandang idea mo, Aerielle." "Try to stroke your fingers on me, uuwi kang pilay!" Singhal ko kaniya at hindi natinag ang ugok at lalo pang nangisi. "Oh, I like that. Break my bones so hard, baby." Nangilabot ako nang malala dahil inihipan ni Nico ang tainga ko. Pinagsisiko ko ang tukmol pero humagalpak lang siya.

Bwisit! "Paano nangyari yun? Isidro got all the descriptions!" I cannot belive it. I'm wrong again? The fuck men? "Isidro? What the fuck? It's Sid!" Naki-epal pa ang buwisit na si Isidro Felipe. Hindi niya ba alam na may seryosong usapan dito sa tabi niya? "Except one. His nickname isn't Ababa, it's Sid. And my nickname is Ababa. And about the descriptions and details? I have it too." Itinaas niya ang kaliwang kamay at naroon ang kaparehong tattoo nang kay Isidro.

Carlo POV Maling Silid.... Kaunti lang naman ang nainom ko,pero bakit pakiramdam ko lumagok ako ng ilang bote ng vodka.San Mig lang naman ang ininom namin ni Lexus,wala akong balak na nagpakalasing dahil unang gabi namin ito ni Alice na magkasama sa iisang silid.Sabik na sabik na akong makasama siya,pero kong hindi pa siya handa—kaya ko naman magtiis basta ang sa akin lang,makatabi ko siya sa pagtulog.... kuntento na ako du'n at malaki ang respeto ko sa kanya.

Kundi naroroon ako para tapusin ang isang Class S mission na ibinigay sa akin ni Boss Libra. Nagkataon kasi na nangailangan ng tulong ang Foreign Alliance para sa malakihang paghuli sa isang international terrorist na si Leon de Guzman. At bilang pinakamagaling at pinagkakatiwalaang secret agent ng National Intelligence Agency (NIA) ng bansa ay ako ang napili na ipadala ni Boss Libra bilang katawan ng aming ahensiya. Sa katunayan dapat aabutin nang mahigit isang taon ang misyon ko na iyon ngunit dahil sa sinuwerte ako ay nagtagumpay agad kami na mahuli si Leon sa loob ng anim na buwan.

“What do you think it is?” Sa ganda nito ay halatang mamahalin na hindi mo aakalain na isang alam. “This is made for you.” I look at my wrist. I smile as I saw it suit to me. “How do I use this?” Hinawakan niya ang pulsuhan ko. “Press here.” May pinindot siya sa may pendant nito dahilan para kumislap ang green diamond. He look at me. “There's a microphone inside with gps tracking.” Our eyes meet. “No matter where you are, I'll be there immediately.”

Feeling ko mas lalo akong magiging matakaw, lalo na when Zandrey said I could tell him anything I want, every food I’m craving for. I grabbed my phone and opened the message with Zandrey’s name. I want turon. Yung sa SM binibili. I hit send and waited for his reply. Maayos na iyong higa ko sa kama at ngayon ay nakatitig na naman sa kisame. I heard my phone beeped. But SM’s closed at the moment. 🙁 It was Zandrey’s reply. Why do I find the sad emoji cute? And why am I imagining Zandrey’s face with the sad emoji.

SYNOPSIS: It's just a simple love story of two persons a memories, But Lucas is the only one who can remember it because they're too young at that time, A time when he helped the little girl when he's just a 5 years old kid and the girl named Anianette is just 3 years old. Even if it's just a short time he feel something.....a strange feeling "nako nako! nakatuwa kayong tingnan nito si Ania nako talaga pag nagkita pa ulit tayo ipapakasal ko sa iyo itong si Lucas ko".

Isang notebook at lumang-luma na ito at dito ko napagtanto na slambook ito ni mommy nong highschool. May nakalagay pa na year kaya napailing ako at saka ako umupo sa sahig para tignan ito. Then habang tinitignan ko ang bwat pahina ay makulay pala ang highschool year noon ni mommy. But what caught my interest is that the young boy in the picture. May pangalan sa ibaba and i was shock because this is Tito Marky, Miko's father. Pinagpatuloy ko ang pagbabasa na tila naging diary na ni mommy and i feel i wanna cry.

Nangunot ang noo ko sa kinikilos niya. Niyakap ko siya at ilang sandali ay pinilit kong makawala sa mahigpit niyang yakap para tingnan sa kwarto si lola dahil hindi nagsasalita si Mica at mas lalo lamang umiiyak. "Mica! Ano ba kasi 'yon?! Magsalita ka nga! Bitawan mo ako, pupuntahan ko muna si Lola!" naiirita nang sabi ko.