Oppressed Novels & Stories

Nililipad ng kapangahasan ng kaniyang propesor ang bawat piraso ng kaniyang self-control. "Why? Do you really want me to stop, baby? Because your body is begging for more," pang-aasar pa nga lalo ni Anne, ang boses ay puno ng mapang-akit at nakalulunod na awtoridad habang mas pinabibilis ang pagbayo ng kaniyang daliri.

“Why are you so selfish, huh?” Renese gulped. “W-What? How dare yo—” “You’re so fucking selfish, Renese. You always think only of yourself. And what did you say? You won’t stop seeking justice even if it means sacrificing your life?” He laughed. “Fuck that! How about me?! How about the man who is burning his life down to keep you alive?!” Napapikit si Renese dahil sa lakas ng boses nito. Ito pa lang ang unang pagkakataon na pagtaasan siya nito ng boses. Hindi niya alam kung anong dapat niyang maramdaman.

turan ni Zia. "Kawawa rin ang bata. Tinitiis lang niya ang paghihirap dahil sa'yo, Mrs.Monteverde. Kahit hindi i-deactivate ang chip na iyan, hindi rin tatagal ang buhay ni Axus. Kung baga sa battery, nauubusan din ng enerhiya." Luhaan naman ako na nakatingin sila. "I'll take a risk. Ooperahan natin siya! Ooperahan natin ang anak ko!"

Those deep black eyes and intimidating aura is here again. Nakasuot na ito ngayong ng itim na t shirt that hugs his body and faded jeans. Hindi ko maiwasang hindi mapatitig sa itim na tinta sa kaliwang braso niya. Maraming nakaukit doon, hindi ko maintindihan. Umakyat ang paningin ko sa mukha niya. Bagsak ang buhok niya, hindi katulad ng huli ko siyang makita.

Winter suddenly hug me. Happy but I still feel threatened. I hope that my instincts won't be right. Max should fight fairly.

Nagsukatan pa kami ng tingin. He affects me so much and before I could react he pushes me to the couch beside me. Naramdaman ko na lang ang pagtama ng likuran ko sa malambot na bagay. He hovered over my body. I tried to struggle on his grasped but it was no used. Iba ang sinasabi ng isip sa katawan ko.

Pero si Jason ay nagsinungaling lang sa kanya, kasabay niyon ay dinurog pa siya nito. Marami na ding sinakripisyo si Victoria sa kompanya. Maraming gabing puyat at pagod siya para tapusin ang lahat ng trabaho. Kahit pa si Jason ang tumatayong may-ari ay siya parin ang nasa likod ng lahat ng iyon.

Nababaliw na ba siya? "Ano ba itong pakulo mo? Ha? Isa itong diskriminasyon ang pinapagawa mo! Hindi mo ba alam na maraming mga tao ang nahihirapan makahanap ng trabaho ngayon dahil sa diskriminasyon-" napatigil ako bigla sa pagsasalita nang may inabot siyang papel sa akin. "I think you need to read this."

Lalo niyang naramdaman ang pagiging mahina at walang laban, kaya hindi niya mapigilan ang manliit nanaman sa sarili. "Do you understand?" muli nitong tanong nang hindi nakakuha ng sagot sa kanya. Kahit ayaw niya ay wala na siyang pagpipilian pa, lalo na at may isa pang buhay ang maapektuhan sa desisyon niya ngayon. Marahan na nitong hinawakan ang kanyang mukha para iharap dahil ayaw niya pa din itong tingnan at nanatili lamang na tahimik.

Napalunok ako, ramdam ang panlalamig ng aking mga kamay. Agad na dumaan sa isip ko ang kanyang mga Rules. Isa roon ang malinaw na sitwasyon na ito: Obey me, and you’ll be free. Kung lalaban ako, tiyak may kaparusahan. “Sino po ba nagsabi na maghahanap tayo ng iba pa? Dito na lang tayo, total nandito na tayo… at libre mo naman, hindi ba Ma’am?” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang loob ko.