Novel & Cerita The World Is Not Enough

Ngumiti. Pero halatang pilit. "Kailangan kong maghanap ng trabaho." Natahimik ako. Parang ngayon ko lang tuluyang naalala. Wala na pala kami sa mundo ko. Wala na kami sa mundo kung saan isang swipe lang ng card ang katumbas ng isang buwan na sahod ng ibang tao. Wala na kami sa mundo kung saan sapat na ang apelyido para mabuksan ang lahat ng pinto.

"Our world is full of selfish and greedy people. They all have something to fight for, something to witness, and something to say. Indeed, we are conquered by the darkness, and the light we thought we possessed was blinding us to what is real. Open your eyes. Don't let ignorance be followed by regrets." – Miss A, Erity

“Excuse me, allergies lang ‘yon sa feelings.” Nagkatawanan sila. Pero sa gitna ng tawanan, isang katotohanan ang malinaw—buo na ang kanilang mundo. Hindi perpekto, hindi marangya sa lahat ng aspeto, pero puno ng sinserong pagmamahal, malasakit, at dedikasyon. At sa munting kwartong iyon, hindi lang sila naghanda ng espasyo para sa isang sanggol.

Tahimik siya sa kabilang side. Pagkatapos ay nagsalita muli. "Hindi titigil ang mundo dahil sa isang lalaking hindi marunong magpahalaga." Napangiti ako nang bahagya. Kahit paano, alam kong sinusubukan niya akong palakasin. Pero sa ngayon... Hindi pa kaya. Hindi pa. --- Kinagabihan, nasa sala ako nang may dumating na package.

At doon ko rin naisip na parang mas delikado na ito kaysa sa lahat ng plano ko. “Tao ka, normal lang ang lahat nang ito. Ito ang buhay ng karamihan ng mga tao sa mundo. You are lucky to see the other side of the world, Wade. Some people are just barely surviving. Isang kahig, isang tuka. Tipong kung hindi sila magtatrabaho ngayong araw, kakalam ang kanilang mga sikmura. Sila ang mga taong nasa laylayan na kalimitang ginagamit ng mga opisyal ng gobyerno o ng mga mayayamang walang puso, para makaangat pa lalo sa buhay..."

Sa halip, ang mundo ay balot ng isang nakatutulig na katahimikan. Wala nang mga helicopter na lumilipad. Wala nang mga sirena. Ang bawat digital na screen na makikita sa di-kalayuan—mga billboard sa highway, mga cellphones na hawak ng mga taong naglalakad sa kalsada—ay nagpapakita ng iisang imahe: Isang blangkong puting blueprint na may nakasulat na: "FREEDOM IS THE FIRST FOUNDATION."

Hindi nila kailangang sirain ang mundo para maghiganti. Sapat na ang makita nilang hindi na sila kabilang sa mundong binuo nina Adrian at Calestine—isang mundong hindi na kayang pasukin ng mga kamay na minsang nanakit. At sa bawat araw na lumilipas, mas nagiging malinaw ang katotohanan: Ang tunay na kapangyarihan ay hindi ang pagwasak ng iba— kundi ang hindi na nila kailanman kayang wasakin ka ulit.

Elara’s POV Dumaan ang mga buwan, at unti-unting natutunan namin ang buhay na simple pero punong-puno ng kahulugan. Wala na ang ingay ng Maynila, wala na ang pressure sa negosyo, wala na ang mga taong laging nakatingin at naghuhusga. Dito, sa gitna ng malawak na bukirin at sariwang hangin, kami lang ni Kelly—kami lang ang mundo ng isa’t isa. We built our own little world, and it was enough.

“Siguro lahat ng ‘yon, nangyari para mas ma-appreciate ko kung anong meron tayo ngayon. Para mas ma-appreciate kita.” Napatitig si Adrian sa kanya. Sa mga mata nito, malinaw ang lalim ng emosyon na matagal nang kinikimkim. Dahan-dahan itong yumuko at pinagdikit ang kanilang mga noo. “Not enough,” mahina nitong sabi mayamaya. Bahagyang kumunot ang noo ni Yumi. “Anong not enough?” “Appreciation isn’t enough,” he replied firmly, his voice slightly hoarse. “I need to make up for everything you lacked in the past.”

Wala naman siyang masyadong pangarap dahil simple lang ang gusto niya. “Simple lang, kahit na hindi nabibili lahat ng gusto ko basta tahimik at payapa ang buhay ko. I don’t need expensive things dahil makasama ko lang ang taong gusto kong makasama habang buhay, sapat na yun para sa’kin dahil para sa’kin walang papantay sa isang pagmamahal. Kung meron ka nga lahat pero wala namang nagmamahal sayo, ano pang saysay ng buhay mo sa mundo diba? at least kapag may kasama ka, masarap mabuhay kahit na may mga pinagdadaanan minsan.” Nakangiti niyang sagot. Ngumiti naman sa kaniya si Aiden saka uminom ng inumin niya.