Novel & Cerita Outbreak In Tagalog

"Maaaring oo, maaaring hindi. Ang future lang ang kaya kong makita, hindi ang intensiyon ng tao. May nakita akong usok na pula. Maaaring senyales ng sunog, galit, o matinding pag-ibig-ito ang magiging laban niya sa iyo. Kailangan mong maging maingat. Masyadong malaki ang usok na iyon." Minasahe ni Grandfather ang kanyang noo at si Lola Lou ay napainom ng coffee. "Sa province of Pangasinan siya naninirahan ngayon. Ang pangalan ng binatang iyon ay si-" Tumayo si Grandfather kaya bigla akong nahulog sa sofa. Hindi nila ako tiningnan kaya umiyak ako at hinagis ang sandals para magpapansin. "Grandfather! Ang sakit-sakit ng paa ko!"

Ngunit ang mga ungol nilang dalawa ay napalitan ng sigaw dala ng pagkagulat, nagtataka man ay hindi naman magawang lumabas ni Danica. “Are you guys a p*rn star or something? Doing that in public restroom is prohibited! Pagnalaman ng mama at papa nyo na gumagawa kayo ng milagro lagot kayo!” Isang pamilyar na boses ang bigla na lang pagalit na nagsalita mula rin sa labas.

Malayo na ito sa pinangyarihan ng landslide. Nakita sila ng mag-asawa na posibleng may-ari ng bahay. Mabilis silang sinaklolohan ng mga ito. "Dumanon kayo, apo!" sabi ng lalaking matanda na ibig sabihin ay tuloy kayo rito. Ilocano ang karaniwang linguwahe sa Baguio City. Agad naman nagdala ng basahan ang matandang babae at isang maliit na palangganang tubig.

[ pagdausdos - slide ] Labis na nakaiirita, subalit hindi niya iyon ininda. Kanyang ininat ang kanyang kaliwang braso: pilit na inaabot ang aninag ng maliit na insekto. [ aninag - reflection ] Kaunti na lamang . . . malapit na. Hinto. Kusa niyang naibaba ang braso, nakatakas mula sa paningin ang kanina’y hinahabol.

HELGA POV: “Di nga?” “Oo nga. Tawagan mo pa kung gusto mo.” Namula ako, kumalat sa pisngi ko hanggang sa pisngi ng kiffy ko. “Nakupo, lagot na talaga ang Bataan. Ibagsak na natin agad!”

All I can feel is shiver and goosebumps by Mourge sudden outburst. Literally mic drop... Teka nga, sino ba ang kaaway nito? OCEAN_TEN

☹ When I woke up, I couldn’t see anymore. Akala ko, black out lang. ‘yun pala, dumating na ‘yung araw na kinakatakutan ko. I was thinking of you that time. Iniisip ko kung paano ko sasabihin sa’yo o kung tatanggapin mo pa ba ‘ko. Nang tinanong ko ang mga magulang ko kung nasaan ka, natural hindi nila alam. Hindi naman kasi kita pinakilala. Kung alam ko lang ‘yung mangyayari, pinakilala sana kita. E di sana alam mo kung nasaan ako. E di sana alam mo. Sana… naantay mo pa ako.

hindi ko mapigilang bulalas "Of course, I am!" Anong nakain niya? Baka naman dahil sa ininom niya kape kaya siya nagkakaganyan. Alam kong wala naman dapat akong ikabahala kung sakaling bumalik ako sa Pilipinas, pero kasi... Tumanggi ako sa sinabi dati ni Mom na sumama ako sa pinas.

Inaabot niya ang bimpo niya sa akin. "Thank you," nginitian ko siya. "No prob, una na ako sa labas," saka niya ako pinat sa ulo't lumabas. Nang buksan na ang pintuan ng grocery, sunod sunod na ang pasok ng mga mamimili. "Ang daming customer ngayon ah," kumento ni ate May-may. "May bagyo kasi at alam mo naman dito satin, bumabaha hanggang tuhod, mahirap lumabas," tugon naman ni Joel.

Dali-dali kong hinila ang sintas at nang lumuwag na 'yon ay mabilis kong hinugot ang paa ko. Hindi ako nakagalaw nang maisip kong huli na ang lahat. Nanlaki ang mga mata ko. Kumakabog ng malakas ang dibdib ko habang naghahabol ako ng paghinga ko. Ilang segundo lang ay lalamunin na ako ng malaking agos. So, ito na 'yon... Ganito na magtatapos ang buhay ko...