Paano Magsulat Ng Tula の小説・ストーリー

Ilang sandali pa, nagsimula na siyang magturo. "Ngayong araw, ang ating tatalakayin ay ang tungkol sa Tula. Ang tula ay isang anyo ng panitikan na nagpapahayag ng damdamin ng isang tao. Ito ay binubuo ng mga saknong at ang mga saknong ay binubuo ng mga taludtod. Inyong napag-aralan na ito noong nasa Sekondarya pa kayo kaya't pinagawa ko kayo ng isang tula sa nararamdaman ninyong pag-ibig sa isang tao. Tignan natin kung magagandahan ako," masungit na sambit niya upang kabahan ang mga kaklase ko. Buti na lang na nasabihan ako agad ng kambal at ni Janus sa pa-asisgnment ni Maestro. Kung wala raw, baka automatic bagsak ako sa unang activity which I can't let happen. I never fail!

Kahit paano naisalba niya ang ego niya. Masakit pero kinaya at itinago niya at nagtagumpay siya doon. At sa kagustuhan niyang ilabas ang totoong nararamdaman minabuti niyang isulat nalang iyon sa pamamagitan ng isang tula. Maliban kasi sa pagtugtog ng violin at gitara, poetry ang isa pang hilig niya.

Maikling sagot ko. Nagulat ako ng makita kong kumuha siya ng isang malinis na papel at isang lapis pagkatapos inabot sa akin. "Can you write those words you say po?" Magalang niyang ani. Tumango ako at tinanggap ko iyon. Natutuwa ako sa kanya. She's awesome and cute. "Pour paint onto the canvass, optional. Splitter or drip paint onto the canvass, optional. Try closing your eyes and painting." Dagdag ko habang sinusulat ang mga sinasabi ko sa kanya.

'Huling pag-ibig na aking matatamasa, Unang kilig sa iyo nadarama, Laging ikaw ang pipiliin sa araw-araw, Iibigin, umulan man o umaraw, Nakaukit ka na sa aking puso, Gagawin ko ang lahat, huwag lang tayong magkalayo.' Iyan ang nakasulat na tula. Tapos sa ibaba nito ay may nakasulat na initials na PDRNG. Naghahanap pa ako ng iba ngunit ito lang talaga ang nahanap kong nararamdaman kong may koneksiyon sa naunang nahanap kasi sa mga letrang makikita din dito.

Walang ingat na tugon ni Mary, "and so?" "Good...ahhmm… Teacher Mary, tungkol kasi ito sa pagsulat ng review para kay Madam. Pwede mo ba akong turuan kung paano magsulat ng 400 words?” Medyo nanahimik ako pagkasabi niya. The heck, paano ko ko naman siya tuturuang magsulat ng sanaysay na naglalaman pa ng 400 words, kung ako nga mismo sa sarili ko hindi ko alam kung paano magsulat ng maayos na sanaysay. Pero hindi ako magpapakita ng kahinaan sa harap ng preskong lalaking ito. "Hindi naman problema kung turuan kita! Pero kailangan mong maging alagad ko at magbayad ng tuition f*e."

At saka ako nagsimula na gumawa ng tula dahil tanging pagsusulat lang ang may kakayahang makapagpagaan ng aking loob sa mga oras na hindi maganda ang lagay ng puso ko. Sa bawat salita na aking binibitawan ay ang pagbigat ng puso ko na parang may dumadagan. Sa bawat tinta na naisusulat ay ang pagpilit ko sa aking mga mata na manatiling dilat. Sa bawat saknong na aking inililikha ay ang pag-agos ng aking mga luha. At sa bawat sulat na nasa iisang pahina ay ang unti-unti kong panghihina...

Tumawa si Simon at sinabing, “Magandang tema ‘yan. Magsindi ka ng insenso. Kung sino man ang makapagsulat ng magandang tula bago masunog ang insenso ay siyang panalo.” Dalawang tao ang nagsindi ng insenso. Ang mga audience ay nanatiling tahimik. Alam nilang mahirap at matrabaho ang pagsusulat ng tula nang biglaan, lalo na’t bagong tula ito. Nang masindihan na ang insenso, tumawa si Darryl at humakbang. Inihayag niya, “Nasulat ko na ang sa akin.” Ano? Natigilan ang lahat. Sapat na ang mga oras na nagdaan para huminga pagkatapos ay natapos n ani Darryl ang tula?

“Ikaw lang mahal laman ng tula. Tunog ng gitara't, himig ng kanta Kumupas man ang tinig ay hindi mawawala Hiwaga mong dala, Ikaw aking musika.” Kiro started singing. Unang linya pa lang ay naluluha na ako. Gusto kong tumingala upang pigilan ang mga luhang pumatak ngunit natatakot akong may makaligtaan. Ayokong tanggaling ang mga titig, nais kong masilayan ko bawat kilos niya’t hakbang lalo ang pagsilay ng ngiti sa labi niya kapag makita ako. Labis ang pagpipigil kong wag tumulo ang mga luha ngunit ng unti-unting bumukas ang kurtina at sa wakas ay masilayan siya ng mga mata ko ay ‘di ko na napigilan ang pagpatak ng isang butil ng luha sa pisngi ko hanggang sa sunod-sunod na silang nagsilagla

Binasa niya ang papel para lang mapangiti nang mapagalaman kung tungkol saan ang nakasaad doon. Patalastas para sa lahat ng may angking talino sa pagsulat ng tula at maikling kwento. Natawa siya ng mahina. Hilig niya ang magsulat ng tula at short stories. Sa katunayan marami narin siyang published poems sa school journal ng high school na pinagtapusan niya. Masubukan nga. Ang isip niya habang nagpatuloy siya sa paglalakad ng nakayuko dahil sa ginagawa niyang pagbabasa sa flyer.

Natawa naman ako dahil hindi ganun manghuli ng talangka. “Hindi naman kasi ganiyan.” Saad ko saka ko siya nilapitan. “Ganito manghuli ng talangka, maghanap ka ng bahay nila tapos buhusan mo ng tubig kapag walang lumabas hukayin mo ng maingat para hindi tuluyang magiba ang lupa.” Tinuruan ko siya kung paano manghuli ng talangka. Naghanap naman na ako ng malaking butas na maaaring bahay ng talangka pero mga walang laman.