Mga Tula Novels & Stories

Sabi ni Darryl. Agad namang sumagot dito ang confident na si Pang Tong na nagmula sa pagoda, “Marami po akong nalalaman sa mga tula, Kamahalan, pero hindi po ako makakagawa ng isang obra maestra sa loob ng napakaiksing panahon. Pero ang mga tulang ginagawa ko ay siguradong kukuha sa interes ng lahat. Hayaan niyo po muna akong magisip at makagawa ng isang tula.”

para saan pa ang galng niya sa pag arte para magpaawa sa jeep at labas ng simbahan para mamalimos. Tama umabot siya sa pontng iyo grade six lamang iya noon tandang tanda niya iyon. Dahil sa pagkaalaa ng buhay at nakaraan lalong naging malungkot ang boses ni Trisha habang binabasa ang tula "Eto ang Tula" I can’t breathe, I can't speak. There are words I want you to Know.. there are things I want you to see. Far far away you walk forever

Akmang kakagatin ko na ito nang biglang pumasok sa isip ko ang susunod na mga saknong ng tula. ' Latak ng kasinungalingan, Tiyak na ika'y pagsasarhan, Bahid ng pagkukunwari, Hindi mo mawawari, Sa paring nagkamali, Hanapin ang ugat ng talulot sa bahaghari.' Binaba ko ang mansanas. Nasa isang pagsusulit pa rin ba ako? Ngunit wala akong nabuksan na ibang pintuan maliban sa una kong napuntahan.

Mila sa stage: “Magandang araw po sa lahat! Ako po si Mila Montereal mula sa Montereal School… at ang talent ko po ay Spoken Word Poetry na may kaunting acting. Ang pamagat po ng aking tula ay… ‘Boses ng Batang May Pangarap.’” Nag-slow fade ang ilaw. Tumugtog ang instrumental sa likod (na si Liam ang nag-edit gamit ang cellphone app). Tahimik ang buong ballroom. "Sa harap ng maraming tanong, ako'y batang nagtataas ng kamay. Hindi para magreklamo, kundi para mangarap ng sabay. 'Di ako takot sa ‘Mali!’. Dahil bawat sagot, kahit may sablay, ay hakbang sa pag-unlad ng sarili." bigkas ni Mila.

"Papasok na ako sa loob, alam kung gusto mong mapag isa para makapag isip ka. Tama na ang pag iinom ng alak dahil nakakasama 'yan sa kalusugan. Kung gusto mo ng kausap ay nandito lang ako." "Salamat Niela, hindi ko alam kung ano ang mangyayari sa akin kapag wala ka. Salamat sa palaging pag intindi mo sa akin kahit na madalas akong pasaway. Pasensya na ha, hindi ko pa kasi kaya ngayon na bumalik sa dati dahil nasasaktan pa din ako. Siguro naman natural lang 'yon kasi nawalan ako ng isa sa importanteng tao sa buhay ko. Nasanay ako na nandyan ang taong 'yon sa tabi ko kaya halos mamatay ako ng malaman kung namatay siya. Hindi kaya iabsorb ng utak ko, pakiramdam ko nananaginip lang ako at paggis

Nang may isang lalaki na pumasok naka barong panga “katulad ng mga alon sa dagat ay hindi kumukupas ang pag-ibig ko saiyo, aking irog ko ay sagutin mo ako. Katulad ng ibon sa himpapawid hindi titigil ang pagkumpas ng aking pakpak para ikaw lamang ay mapuntahan at aking masilaya--” "Tigil" sigaw ko at tumigil nmn siya habang nakatingin sakin "Ano kaba? nanliligaw kaba? Kung hinahanap mo nililigawan mo wala dito!!!, hindi poetry competition ang pinuntahan mo hah! Kundi entertainment kundi kanta at sayaw pati pag arte hinahanap namin hindi yung lintik na mag tula² ka dyan." inis Kong sabi

Kinuha ko ang earphone ko sa aking bag at agad na nilagay sa tenga para makinig ng music. Habang nakikinig ako ng music sa aking tenga ay biglang nag iba ang kanta, kung kanta nga ba itong matatawag o tula. "Tagu-taguan maliwanag ang buwan, pagbilang ko ng tatlo nakatago na kayo. Isa, dalawa, tatlo! Ang mahuhuli ko ay papatayin ko." paulit ulit ito

“Salamat po. Umo-okay na rin naman po ang pakiramdam ko.” “Mabuti. Pwede ka nang magsimula.” Kumumpas pa si Mr. Macato kay Elm na humarap na sa buong klase. Tahimik ang lahat at pinapanood lang siya. Nagsimula siyang basahin ang isinulat niya sa papel na hawak. “Ang pamagat ng tula na isinulat ko ay ‘Sa Taong Dumurog Ng Puso Ko’.”

Isa pa, may maintenance pa na gamot si Tita na ina nito. Hindi ako komportable sa suot kong pulang lingerie. Argh! But I need to dance in the front of the crowd para mas kumita nang malaki. And the sexy and daring music played. Nagsimula na akong gumiling sa harapan ng entablado. At kitang-kita ko kung paano tila parang asong ulol ang mga kalalakihan na nakatitig sa makurba kong katawan. Argh! Some are throwing some money. Puro iyon isang libong papel. Ganyan nga, at mas lalo ko pang pinagbuti ang ginagawa. Mostly ang mga DOM ang nagbibigay ng maraming libu-libong pera.

Tumango si Rose. Nilagay niya ang kaniyang mga kamay sa likod niya at ginalaw-galaw ang kaniyang ulo noong magbigkas siya ng isang tula, “Ama, binigyan mo ako ng buhay. Ina, sa kasiglaan, ikaw ang aking tulay. Aking mga magulang, binigyan niyo ako ng kasarapan sa buhay, pinakain ako, tinulungan ako, ginabayan ako, inalagaan ako, binantayan ako, dinala ako sa iba’t ibang lugar. Dapat kong bayaran ang pabor na ‘to ngunit may mga kalamidad na hindi talaga mahuhulaan!” Inobserbahan ni George ang paraan ng pagbigkas niya ng tula at naalala kung paano kumilos dati si Angeline kapag nagbibigkas siya ng mga tula noong siya ay bata pa.