Paano Mo Ma

Trois mois avant notre mariage, mon petit ami a publié sur Instagram un certificat de mariage, à lui et à ma sœur adoptive, ainsi qu'une photo de grossesse de cette dernière. La légende disait : « Nous avons légalement accueilli notre enfant. » Ma sœur adoptive a commenté avec un émoji timide. Ma mère a aimé la publication et elle a écrit : « Quand le bébé naîtra, je vous aiderai à le garder. Vivez votre vie de couple sans souci. » Je ne pouvais pas m'empêcher de commenter un point d'interrogation. La seconde d'après, les reproches de mon petit ami se sont abattus sur moi comme une tempête. Il a dit : « Elle t'a juste emprunté mon temps pour un an, le temps qu'elle accouche. Ensuite, elle me rendra à toi. »

"Kung inaakala mong masisindak mo ko sa mga ginagawa mo, pwes! Mag-isip ka ng milyong beses Sebastian.. Hintayin mo...kung pa'no 'ako' masindak. At nang sa gayo'n ay maipakita ko sa'yo ang tunay na hitsura ng salitang 'impyerno!'" Banggain mo na lahat, huwag lang ang isang Maruh Velarde. Pero sa isang banda, wala sa bokabularyo ni Drix Tharn Sebastian ang salitang 'talo'.

Naranasan mo na ba magpatangay sa alon? Gaya ng pag - ibig na minsan nang pinaglaban ay hinahadlangan pa? Makakaya mo ba na sagipin ang sarili sa alon na pinipilit kang lunurin?

"Marry me, Audhrey. And your problem will be solved." Kung ikaw ang nasa katayuan ni Audhrey Solace, pakakasal ka ba sa taong hindi mo kilala? Higit sa lahat.. sa isang babae? You are damn straight as a pole.. How could you give your yes to someone na kahit sa panaginip ay hindi mo naisip na makakasama mo forever? Sa kagaya mo ng kasarian?? "May boyfriend ako, for god's sake. Kahit na ano wag lang yan. Please, Miss.." Nagkibit balikat lang ang CEO ng company na pinagta trabauhan niya. "I can be your maid or even slave, but.. y-your wife??" Tila nadidiring bigkas nito sa dulo.

Lumaki sa karahasan at magulong buhay si Niccos. Normal na lang sa kan'ya ang patayan at madugong kaganapan sa araw-araw. Kaya ipinangako n'ya sa sarili pagkatapos ng unos sa kan'yang buhay at sa pamilya ay mamuhay s'ya ng tahimik, maayos at matiwasay. Ngunit paano kung hindi n'ya pwedeng talikuran ang obligasyon na iniwan sa kan'ya? Paano kung dito nakasalalay ang kaligtasan ng nag iisang babae na pinakaayaw n'ya, ngunit nagbago ang lahat ng minsang may mangyari sa kanila. Naging demonyo s'yang muli ng masaksihan kung paano nalagay sa panganib ang buhay ni Kianna dahil sa kagagawan ng kan'yang mga kalaban dati na naghihiganti sa kan'ya. Paano n'ya lalabanan ang isinumpa sa sarili na mamuhay ng tahimik? Kung sa bawat pagpikit ng kan'yang mga mata ay ang nagmamakaawa at nahihirapang mukha ng dalaga ang kan'yang nakikita.

Ils nous ont appris respect, obéissance, attention et surtout soumission envers l’homme qui selon eux nous fera un jour la grâce de nous prendre pour femme. Maria nous disait de ne rien contester venant de notre mari peu-importe ce qu’il voulait. Ma mère nous disait, -pour lui tu feras tout, acceptera tout comme je l’ai toujours fait avec ton père. Même s’il te demande un jour de te jeter par-dessus bord alors fais-le. C’est ce qu’elle faisait. Depuis mon plus bas âge j’avais toujours vu maman s’agenouiller devant papa lorsqu’elle avait commis un tort. Il était néanmoins un homme calme, la soumission de ses tendres épouses faisait de lui le mari le plus attentionné. Très tôt ma meilleure amie, ma sœur, je dirai même ma complice et moi avons vécu une expérience qui pour nous n’était qu’un songe, une imagination. Maria nous avait fait joindre nos vies à tout jamais. Est-ce par cette porte que les démons dont elle nous parlait de son vivant ont fait un tour dans nos vies ? Vous le jugerez par vous-même.

Dalawang bata ang pinagtagpo ng ‘di inaasahang pangyayari. Si Sidharta Gabriel Palma,isang ulila at nasa poder ng kaniyang lola kasama ang kaniyang nakatatandang kapatid na si June. Maaga silang naulila nang mamatay ang kanilang mga magulang. Tanging ang lola na lamang nila ang nagtataguyod upang sila ay makapag-aral. Maagang nagtrabaho si Junr upang makatulong sa kaniyang lola at para na rin saluhin ang kaniyang kapatid na si Sid. Nang minsang lumuwas sila ng Ormoc galing Camotes, habang nakasakay sa de-motor na bangka ay nahagilap ng kaniyang mata ang isang batang nalulunod, si Aroon. Si Aroon ay isang batang nagnanais na makita ang kaniyang ama sa pamamagitan ng pagpapakalunod sa naglalakihang alon. Dito niya nakikita ang sagot sa kaniyang pangungulila. Tila tadhanang magkatagpo ang dalawa dahil dito nagsimula ang di inaasahang pagkakaibigan na nabuo sa maikling panahon. Sa loob ng maikling panahon ay nakabuo sila ng pagkakaibigan na hindi matutumbasan ng kahit na ano. Pinagtagpo ngunit agad ding nagkalayo. Nangakong magkikitang muli at hindi na maghihiwalay pa. Ngunit paano kung sa panglawang pagkakataon ang tadhana’y hindi ma pumabor sa kanila? Ipaglalaban ba nila ang kanilang mga pangako? O hahayaan nalang itong maging isang pangakong napako? Magsasama tayong dalawa. Pangako yan…

"Pwede bang ako naman, Blaze? Pwede bang ako naman ang piliin mo?” nagmamakaawang wika ni Jane sa harapan ni Blaze. “Don't get me wrong, nagpakasal ako sa 'yo hindi dahil kamukha mo na si Gizelle kundi para manahimik na ang mga magulang natin. Kahit pagbali-baliktarin mo man ang utak ko, si Gizelle pa rin ang mamahalin ko. Siya at siya lang. Apelyido ko lang ang gamit mo pero kahit kailan hindi mo ako magiging pagmamay-ari! ” Para kay Jane, ang pagsusuot ng maskara lamang ang tanging sagot upang tanggapin siya ng lalaking mahal niya. Ngunit kailan nga ba siya matatanggap? Hanggang saan ang kaya niyang tiisin? Hanggang saan pa ang kaya niyang gawin sa ngalan ng pag-ibig? Hanggang kailan siya magpapanggap bilang ibang tao? May patutunguhan pa rin kaya ang pagmamahal niya para kay Blaze?

"Di ko siya jowa. Di ko siya crush. And yet, I let him do things to my body." Sabi nila, ang pinaka-masakit na heartbreak ay hindi ‘yung iniwan ka—kundi ‘yung never ka namang pinili in the first place. Nakatayo siya sa dulo ng reception hall, hawak ang baso ng alak habang pinapanood ang lalaking minahal niya ng matagal… na masayang ikinakasal sa iba. Kitang-kita niya kung paano nito tinititigan ang babae—isang titig na kailanman ay hindi niya natanggap. Masakit. Pero imbes na magmukmok, Cass did what any heartbroken girl would do—nagpakalunod sa alak. Kung hindi na siya ang pipiliin, edi dapat kalimutan na lang, diba? Kahit isang gabi lang. At dahil lasing na lasing siya, she made a reckless decision—she had s*x with a stranger. No names, no backstories. Isang taong hindi niya kilala. Pero paggising niya kinabukasan, mas matindi pa sa hangover ang sumalubong sa kanya. Ang lalaking nakasama niya sa kama? Hindi lang basta kung sino lang— Anak ng teteng! He’s the cousin of the man she had loved for years. Napatayo siya agad, hinatak ang kumot sa katawan, pero ngumisi lang ito. "Easy ka lang," he chuckled. "Last night, you were like a needy cat—clinging, pressing against me. Ngayon, parang gusto mo akong itulak sa bangin.” Nanlamig siya sa kahihiyan. Pero mas lalo siyang natulala sa sunod nitong sinabi— "Kung gusto mong kalimutan siya, I can help you. Pero hindi lang isang gabi. Hanggang sa hindi mo na maalala ang pangalan niya." Tatanggapin ba niya ang alok nito? O lalabanan ang tukso ng matamis na kasalanan?

Je suis mariée à Elliot Graves, le baron de la drogue mafieux de Paris, depuis huit ans maintenant. Mais aujourd'hui — le jour de notre anniversaire de mariage — j'ai reçu une photo de lui avec ma meilleure amie, Lila, célébrant comme s'ils étaient les mariés. Et dans ses bras se trouvait mon fils, Owen. J'ai fixé l'image, puis j'ai tapé une phrase en réponse. « Comme c'est parfait. » Une demi-heure plus tard, Elliot a fait irruption par la porte d'entrée. Sa voix a tonné dans le couloir. « Pourquoi es-tu toujours aussi garce avec Lila ? » Owen, mon petit garçon, a poussé contre ma jambe et m'a lancé un regard noir. « Méchante Maman », a-t-il dit. « J'aimerais que Mlle Lila soit ma vraie maman. » Je n'ai pas bronché. J'ai simplement marché vers le tiroir, en ai sorti la pile de papiers bien ordonnés que j'avais préparés depuis longtemps, et je les ai posés sur la table avec un calme définitif. « D'accord », ai-je dit, d'une voix calme. « Tout est de ma faute. Maintenant, puis-je partir ? »