Padre Damaso Full Name Novels & Stories

Nakangiti ito at sa tantiya ni Teacher Badette ay halos kasing edad niya ang lalaki. “Hello Miss De Mesa.” Bungad bati ng lalaki. “I’m Marco Meneses, ang executive assistant ni Mr. Calderon.” Kinamayan siya ni Marco at nagsimula nang mag-panic ang kalooban ni Teacher Badette. Ang pananabik kanina ay napalitan na uli ng galit kay Oliver. “Nasaan si Oliver. Siya ang gusto kong makausap.” “I’m sorry Miss De Mesa. Nasa ibang bansa ngayon si Boss. So, kung ano man ang sadya mo sa kanya puwede mong sabihin sa akin.”

Sa likuran naman, kasama nina Jia at Jeyzel ang mga magsasaka at karaniwang mamamayan. Tumunog ang kampanilya at pumasok ang kura paroko, si Padre Francisco, isang paring Kastila na kilala sa baryo bilang mahigpit na pari. Suot niya ang kanyang puting kapa at gintong kasulya, at sa kanyang kamay ay hawak ang krusipihong pilak. Sumunod sa kanya ang dalawang sakristan na may dalang kandila. Tahimik ang lahat. “Dominus vobiscum,” malumanay na wika ni Padre Francisco, sabay tanda ng krus.

Gusto na niyang maawa pero nang banggitin nito ang pangalan ni Nikolaus na puno ng hinanakit, hindi niya ito pinaniwalaan. Her father is not just a normal father like other father are. He is Don Hernando Cortez, member of the pyramid scheme, also known as the business tycoon, a ruthless and merciless one in business industry. Everything he say will just probably a lie or a bait that if she clicks, everything ang everyone around her will suffer.

mahinahong sabi niya. Conrado? Sinong Conrado? Cesario ang pangalan ng tatay namin ni Elaine. At hindi rin Padua ang middle name ni papa kundi Godoy. Sa pagkakaalam ko, wala naman siyang kapatid na lalaki. “Siya ba iyong kompare ng daddy mo, Boss Maki?” usisa ng isa sa kanila. Tumango lang siya. “Nagkakamali ka. Cesario Godoy Hajjimara ang pangalan ng tatay namin ni Elaine,” pagtatama ko, sinisikap panatilihin ang boses ko na maayos kahit magulo ang isip ko.

Dalawa ang tanging maituturing na makapangyarihan sa San Lorenzo. Isa rito si Padre Pedro, ang kasalukuyang kura. Siya ay isang Franciscano, tahimik at walang kibo. Payat, palaisip at kahit bata pa ay masasakitin na. Masigasig siya sa pagtupad sa kanyang tungkulin. Maingat sa kanyang mga kilos dahil ayaw niyang mabatikan ang malinis niyang pangalan. Iba-ibang siya kay Padre Ignacio, kapag may nagkakasala sa kanyang nasasakupan, madalas multa ang parusa. Samantalang kay Padre Ignacio, binibilangan ng palo ng tungkod o suntok. Mahinay siyang magpasiya samantalang si Padre Ignacio ay mapusok. Madalas ay nag-aayuno at hindi kumakain si Padre Pedro kaya payat at putlain siya. Sa kabilang dako nam

Hindi nito masisi si Jonathan kung ganito na ito ka-advanced mag-isip. Hindi din biro ang pagiging namumuhunan. In this nature of business, mas madalas mas mga dayuhan ang nagiging kapitalista. "Don't worry about it. I'll check the proposal later again. For now, let's have some wine." Mayamaya ay ay ni Dad rito na noon lang napansin nandoon siya. "By the way, I forgot to recognize. He is my son, his name is Jino. Kent Jino Zeke Domingo, my firstborn. "

“Can you forgive your father, son?” Muling napabuntonghininga si Damon dahil sa narinig na paghingi ng tawad ng ama. Hindi niya akalaing masarap sa pakirandam na tawagin siyang anak ng sariling ama. “Kung ang Diyos nga kayang magpatawad, ako pa kaya,” tugon ni Damon. Napangiti si Mayor Buenavista sa naging tugon ni Damon. Pakirandam nito ay nabunutan siya ng tinik sa dibdib sa mahabang panahon.

Pero hindi ko kilala ang pangalan ng ama roon. “Look at the father's name,” utos niya. At doon nanlaki ang mga mata ko. DOMINGO ALVARO VELASQUEZ. “W-What the hell is this?” Tumitig siya sa’kin. Matigas. Walang emosyon. Pero ang titig niya, parang may bahid ng galit… o takot. “You’re not just my employee, Cassandra,” sabi niya. “You’re the daughter of my late uncle. And that makes you… a Velasquez.”

Malungkot siya na masaya. Umaasa ang dalaga na sana'y maging payapa ang buhay niya rito sa probinsya na kung saan malayo siya sa lalaking pinagtataguan niya. Katulad ng kagustuhan, naging payapa nga ang pamumuhay ng dalaga sa probinsya hanggang sa iluwal niya ang isang malusong na batang lalaki. Pinangalanan ni Dane itong Damien, at sinunod niya iyon sa pangalan nang namayapa niyang ama.

“Damian. Damian Cruz.” BOOM. Ang pangalan ng lalaking malamig pa sa Baguio breeze. Damian. Infairnes may impact, parang kontrabida sa teleserye. Damian Cruz. Kung tutuusin, bagay sa kanya—seryosong mukha, malakas ang aura, parang lahat ng tao sumusunod sa utos niya. “Damian…” mahinang bulong ko. “Parang ang hirap i-nickname. Dam? Dami? Dams?” Napangiwi ako. Ano ‘to, EDSA?