Novel & Cerita Pag Ibig Sa Kalikasan Tula

Pakiramdam ko kasi'y hinuhusgahan nila ako sa mga tingin nila. Bahagyang umawang ang bibig ko dahil sa pagkamangha sa nakikita ko ngayon sa harapan namin. Mahigit sa limang motor. Pero hindi lamang sila simpleng mga motor. Para itong jet ski subalit hindi ito nakalutang sa tubig. Nakalutang ito sa ere. Oo nga't advance na rin ang transportation system ng Earth, pero hindi ganito kaadvance. Yes, may mga motor na bagong labas at bagong mga modelo rin, pero walang nakagawa nito. Mas nakafocus kasi ang mga tao sa Earth sa mga buildings. At sa paglipas ng panahon, mas nagfocus na sila sa paghahanap ng resources dahil nga unti-unti na itong nauubos.

"Both of you. Ikaw at ang ulan. Napakaingay niyo" I saw him licked his lips then put both of his hands inside ahis pocket "Maingay nga, marami namang benefits" nilingon ko siya. I crossed my arms and looked at him "I know rain can be benefial to plants, trees and other natural resources pero pagkatapos? Ingay lang ang binibigay nila" "You have to focus to inner peace. Hindi 'yong panlabas na kapayapaan lang ang gusto mo. Don't hate it because you hate it"

Ipagpatuloy pa ba n’ya ang naka-plano na n’yang gawin bago ito dumating, o isasantabi n’ya ang lahat ng 'yon para makipagsapalaran sa tadhana? Sa mundong mapaglaro, makabuo kaya sila ng ala-alang babaunin ni Isabela sa kabilang buhay, o mananatili nalang itong isang pangyayaring maiiwan sa mundong kanilang sinilangan? Tunghayan ang isang kwentong magpapabago sa pagtingin mo sa kamatayan. Ang kwentong magpapatunay na Pag-Ibig lang ang tanging matitira sa mundong binuo ng matinding pagdurusa.

​ANG PAGBAGSAK NG PARAISO ang​ paghupa ng liwanag. Ang mga lumulutang na siyudad ay dahan-dahang bumababa sa lupa dahil wala na ang power grid ni Gaia. Ang mundo ay muling naging madilim, ngunit sa gitna ng kadiliman, narinig ang unang tunay na iyak ng mga tao—iyak ng takot, ng saya, at ng kalayaan. ​Si Xander ay nakatayo sa tuktok ng wasak na Michael mech, pagod at sugatan, habang pinapanood ang pagsikat ng araw sa Neo-Manila.

Pula HINDI ko na mabilang kung ilang araw at gabi ko nang nakakapiling ang mga matatayog na sanga at damong aking hinihigaan at inuupuan, mga basang lupa at putik na tila nagiging parte na ng aming mga hapong mga katawan. Nagiging bahagi kami ng mundong itong na nasa kasulok-sulukan ng kagubatan at sa nakalululang tuktok ng kabundukan ng Sierra Madre na minsan ng naging alamat sa mga kwento ng kakamanghang pagkilala rito. Isang mahabang kabundukang nilikha umano ng mga kakaibang elemento at pinamamahayan ito ng mga kakila-kilabot na mga nilalang na siyang naghahari harian umano ng mahabang panahon at sa aming kaisipa'y sumasabit dito ang pagkamangha sa lugar na yaon. Naging panang-galang an

Larawan ng purong kaligayahan ang paligid. Ang tila puno ng mahikang pagkalat ng sikat ng araw ay nagbibigay buhay sa sinuman madampian nito. Ang mga punong kahoy na umiindayog sa saliw ng malamig na hangin ay tila mga mananayaw na masayang pinagdiriwang ang ganda ng buong tanawin. Ang sabay na pag-awit ng mga ibon at kulisap na nakakalat sa kakahuyan ay nagdulot ng ligaya sa dalawang pusong naroroon. Pati ang galaw ng tubig sa tuwing humahalik at yumayakap sa mga bato ay nang-iimbita para tikman ang lamig na hatid niyon sa katawan. Lahat ng iyon ay isang kayamanang hindi matatawaran ng kahit anong salapi o ginto.

Yandere's love 'Chapter 03: Broken Marriage' °•~━━✥❖✥━━~•° Napanganga ako nang makita ang malahawak na bukirin. Sa sobrang healthy ata ng bundok ay green na green talaga ang makikita, isabay mo pa ang mga makakapal na ulap na dumagdag sa kagandahan ng view. Ibang klase din talaga ang nagagawa ng imahenasyon, kayang gumawa ng mundong hindi apektado ng climate change.

paismid na sabi nito kasabay ng tuluyang pagliwanag ng aking silid. Napapikit pa ako dahil sa lakas ng liwanag na iyon kasabay ng tila bagyo ng hangin na bumalot sa akin. Isang segundo lamang ay nakarinig ako ng malalim na katahimikan. Ngunit unti-unti ding napapalitan ng mahinang huni ng mga ibon at kaluskos ng mga dahon. Fresh scent of Lilac fills my nostrils made me crack open an eye.

Wika ko saka sumakay ng kabayo. “Kumuha kayo ng mga tubig! Ano’t nakatunganga lang kayo diyan!? Sigaw ko sa mga kawal na tamemeng nakatayo’t nakatingin lamang sa mga bahay na unti unti ng nagiging abo. “Kamahalan, may mga halong langis po ang bawat mga baloon at ilog dito, kaya’t mas lalo lamng titindi ang liyab ng apoy kung bubuhusan pa namin ito”