Pagmamahal Sa Kalikasan Novels & Stories

sabi ni Shaina, na puno ng pagmamalasakit at pagmamahal. Sa piling ni Shaina, natagpuan ni Simon ang kalakasan at kapanatagan. Ang pagtitiwala at pagmamahal na ibinibigay ni Shaina ay nagbigay sa kanya ng inspirasyon at lakas upang harapin ang anumang hamon sa hinaharap.

Kung paano kumuyom ang kanyang mga kamao habang nakapalibot ang mga kamay niya sa beywang ng babaeng alam kung mahal niya. How I wish that I am her. That it's me he's in love with. I might be the happiest person alive if he loves me. Dahil ang pagmamahal niya ang pinakamalaking bagay na hinahangad ko. Sapagkat kahit sa simula pa lamang nang makita ko siya ay nagawa na niyang maka-pasok sa aking sistema.

Baka gano'n nga talaga ang pagmamahal. Magulo. Makalat. Makasalanan. At nakakaadik. Hindi ko alam kung bakit mas mahirap umamin sa pamilya kaysa sa sarili. Siguro dahil mas madaling lokohin ang sariling puso kaysa harapin ang mga taong kabisado kung paano ito tumibok.

Iba talaga ang pag mamahal ni Elijah. Ganito ba talaga kapag in love? Nevertheless, at least risking my heart reaps a big blessing. Siguro naiisip ko rin na kung sakali mang mag tagumpay ako sa plano ko at makaalis kami dito ayoko namang iwan siya na hindi kami okay. The thing is I'm still grateful for her because technically she nurtured us still. Hindi kagaya ng ama ko na wala na nga dito mas priority pa ang girlfriend niya.

Kung ang liham na ito ay totoo, ang pag-ibig na nagligtas sa kanila mula sa apoy ay isang malaking pagkakamali—isang trahedya ng kalikasan. "Hindi... hindi ito maaari," bulong ni Jinyan. Binitawan niya ang kamay ni Panni na tila ba napaso siya. Ang kanyang mga mata, na kanina lang ay puno ng pagsinta, ay napalitan ng kilabot. "Panni, kung magkadugo tayo... ang lahat ng ito... ang lahat ng naramdaman ko... ito ba ay isang kasalanan?"

Larawan ng purong kaligayahan ang paligid. Ang tila puno ng mahikang pagkalat ng sikat ng araw ay nagbibigay buhay sa sinuman madampian nito. Ang mga punong kahoy na umiindayog sa saliw ng malamig na hangin ay tila mga mananayaw na masayang pinagdiriwang ang ganda ng buong tanawin. Ang sabay na pag-awit ng mga ibon at kulisap na nakakalat sa kakahuyan ay nagdulot ng ligaya sa dalawang pusong naroroon. Pati ang galaw ng tubig sa tuwing humahalik at yumayakap sa mga bato ay nang-iimbita para tikman ang lamig na hatid niyon sa katawan. Lahat ng iyon ay isang kayamanang hindi matatawaran ng kahit anong salapi o ginto.

"Ba-baka magalit si Khael Ma. Seloso po si Khael. Baka... mag-away kami." Nakagat ko ang labi para hindi na dagdagan ang sinabi. Ayaw kong sabihin sa kanya na nag-away kami ni Khael nung nakaraan, baka matagalan pa ang pag-uusap namin at mahuli ako sa flight. Nangunot ang noo ni mama, pero kalaunan ay napabuntong hininga siya bago hinaplos ang balikat ko. "Ang pagseselos anak ay normal sa dalawang taong nagmamahalan pero...Kung totoong Mahal ka niya? Mas iisipin niya ang kaligtasan mo kaysa sa pagseselos niya."

Yandere's love 'Chapter 03: Broken Marriage' °•~━━✥❖✥━━~•° Napanganga ako nang makita ang malahawak na bukirin. Sa sobrang healthy ata ng bundok ay green na green talaga ang makikita, isabay mo pa ang mga makakapal na ulap na dumagdag sa kagandahan ng view. Ibang klase din talaga ang nagagawa ng imahenasyon, kayang gumawa ng mundong hindi apektado ng climate change.

Nakakulong sa napakaganda at magarang palasyo na walang larawan o imahe kundi pagmamahal sa iniirog, maisasalarawan sa isang kastilyong puro anyo ng puso at mga kulay pulang matatamis na bagay, walang ibang residente kundi siya, sila. ...mundo niya at mundo nila...oo, mundo nilang dalawa, duon lamang umiikot ang kwento ng kanyang sariling kalawakan. Ang paniniwalang magmahal ay isang magandang bagay at gawain, magmahal ng tapat ay di pwedeng gibain lalo na at kung ito'y puro at matamis. Wala itong pwedeng iwan kundi magagandang alaala at pangako ng hinaharap. Minsan, lahat ng labis ay nakasasama, di namamalayan ay nakalilikha tayo ng mga munting halimaw na sama samang kumakain ng katinuan at

sagot ko habang isinusuot n'ya 'to sa'kin. "Ang prisensya n'ya ay hindi mo na kailangang hanapin pa sa ibang bagay o sa ibang tao, dahil nand'yan s'ya sa puso mo. Noong umalis s'ya, iniwan n'ya ang isang mahalagang bagay na hinding hindi masisira ng panahon at hinding hindi mananakaw ng tao. 'Yun ay ang pagmamahal n'ya at ang alaalang binuo n'nyo." wika nito na kinangiti ko. Grabe talaga ang mga salita nitong tropa ko. Punong puno ng laman. Blessing talaga na makilala ko ang kagaya n'ya.