Novel & Cerita Pag Ibig Sa Pamilya Tula

"Huwag mo akong paalisin, Thalia! Wala kang karapatang sabihin ‘yan sa akin! Kami ang tunay mong pamilya, hindi ang buhay na pilit mong binubuo dito!" "Pamilya?" natatawang tanong ni Thalia, ngunit may pait sa kanyang tinig. "Kailan pa naging pamilya ang isang inang iniwan ako sa wala at ginagamit lang ako para sa luho ng isa pa niyang anak?"

Kung hindi siya ang para sa'kin then hindi. Pamilya ko ang mas mahalaga sa'kin. Pinigilan ko ang sarili ko na huwag maiyak kahit pa nasasaktan ako. Kailanman ay hindi pumasok sa isipan ko na nasa paligid ko lang pala ang taong pumatay sa ina ko. At ang taong pinagkakatiwalaan ko na tutulong sa'kin na makamtan ang hustisya ng magulang ko pero isa pala siya sa mga taong sangkot roon. Hindi ako makapaniwala na isa si Tito doon. At ang kambal, alam kaya nila ang tungkol rito. May alam ba sila, o binibilog lang nila ako?

My assistant would open them, eyes wide at the costly gifts, and ask who sent them. I only smiled. The sender did not matter. What mattered was the vast, brilliant future that finally belonged to me. —The End

"Bakit naman?" "Baliw ka rin. Kahit naman bali-baliktarin mo ang mundo, mali 'tong ginagawa natin." "Pero para naman sa pamilya mo ang pagnanakaw na gagawin mo, hindi ba? You just want to give them a good life."

Natuwa si Abigail sa malugod na pagtanggap ng pamilya sa kaibigan niya. Nang pumunta sa kusina ang ina, agad na sumunod si Abigail para maibigay ang pera. “Inay, pasensiya na po nagmamadali kami. May pupuntahan din po kasi si Pepang. Heto po ang panggastos n’yo. Kayo na po ang bahalang magbigay ng para sa mga kuya ko.” Nagbukod rin siya ng ilang dadaanin para sa kanyang ama.

Malamig sa kanyang pisngi ang palad ni Tala, masarap ito sa kanyang balat. “Dalawang bagay ang dapat mong malaman tungkol sa pamilya ko. Una, madali kaming makatulog. Pangalawa, hindi kami madaling malasing. Kaya wala sa amin ang hangover hangover na yan!” “Pambihira!” natawa silang dalawa. Sinapo ni Limuel ang kamay ng dalaga na nasa kanyang pisngi.

Umiiyak ako habang inuundayan ng malalakas na kabig sa sikmura, di ko maipinta ang sakit at hapdi nito na nagbigay sakin kakapusan huminga. Napapikit ako at naalala ang anak kong bunsong umiiyak nang isang gabi habang kami ay nagtatalo mag-asawa dahil sa 'di ako nakakapagbigay ng panggastos araw-araw, tila nakasanayan narin ni misis ang mga pasa sa kanyang katawan at mukha, habang walang magawa ang pobreng bata kundi umiyak ng umiyak sa sulok at minsan ko pang nasipa dahil sa inis at ingay nito. Isa akong demonyong dambuhala sa aming tahanan, larawan ako ng mapinsalang sumpa na siyang sumisira unti-unti sa aming tahanan at mga pangarap, pinapatay unti-unti ang lahat ng pag asa at pananampala

As far as family goes, they’re all I have… and Tyler doesn’t know anyone else. The thought hits me out of nowhere. They’re my family—but is Tyler part of it now, just because we’re married? Even though the marriage wasn’t planned and I’m only staying here for three months? What do I even call him that doesn't sound strange? He’s my husband… but is he a part of my family? This wasn’t supposed to be so complicated. When I reach my room, I unlock my phone. Several missed calls from my uncle and aunt. Two messages from Max. One from Vanessa. A few emails—definitely work-related—so I ignore them.

"Napakasuwerte mo at napakabuti ng iyong pamilya, Ella. Tunay nga ang kasabihang 'ang pamilya ay ang tunay na kayamanan.'" Sa mga simpleng pagbabahagi ng personal na buhay, nagsimulang lumalim ang pagnanais nilang magkaroon ng mas pinatibay na ugnayan at pagkakaibigan. Sa kanilang maiksing pakikipag-usap sa ilalim ng mainit na tasa ng kape, natuklasan nila ang halaga ng tunay na pagiging tapat at totoo sa puso sa pagtanggap ng isa't isa.

Kapag nagkakasakit ka kailangan mong alagaan ang sarili mo dahil wala kang ibang aasahan kung hindi ikaw lang, sarili mo lang. Kaya hindi ko maintindihan 'yong mga taong naglalayas at inaabandona ang pamilya. Ang dami daming tao ang naghahangad ng kompletong pamilya pero itinatapon lang nila. Siguro nga hindi ko alam ang pinagdadaanan nila o takbo ng mga buhay nila kasama ang kani-kanilang pamilya. Pinatay ko ang makina ng sasakyan at kinuha ang bulaklak na binili ko. Katabi no'n ay ang bulaklak na binigay ni Mr. Lo. Masyado siyang thoughtful sa mga scholar niya.