Paggalang Sa Buhay の小説・ストーリー

nakangusong sagot niya sa akin. "David, ganoon talaga ang buhay. Walang katiyakan o kasiguraduhan na kahit mayaman ka ngayon ay huwag kang kampante na habambuhay ka nang ganyan. Minsan, hindi mo alam na mawawala rin sa 'yo ang lahat. Ang sabi nga ng mga matatanda na ang buhay raw ng tao ay parang gulong na misan ay nasa taas, minsan naman ay nasa baba. Kaya huwag tayong magmamayabang o magsayang ng kung ano ang mayroon tayo dahil baka mawala rin ito sa atin. Saan na tayo pupulutin nito? 'Di ba sa wala? Sinasabi ko 'to sa 'yo hindi para paringgan ka, okay? Sinasabi ko 'to sa 'yo dahil ito dahil 'yon ang katotohanan ng buhay," paliwanag ko kay David na tinanguan naman kaagad ni ya.

"Tito Emil, paano mo po nasabi 'yun?" Ngumiti ang matanda at nagpatuloy, "Ang buhay ay isang mahabang paglalakbay. Hindi lahat ng makikita mo ay magdadala sa'yo ng kaligayahan. Minsan, ang pag-asang hinahanap mo ay matatagpuan mo sa hindi inaasahang pagkakataon."

Walang mas mahalaga sa manatiling buhay. "Alam mo ba kung anong ibig sabihin ng mabuhay?" Tanong ni Cathy kay Shirley, sabay sumagot, "hindi lang ito buhay, isa rin itong oportunidad. Basta't buhay tayo, magkakaroon ng pag-asa, pero umaasa ako na mag-isip-isip ka sa sarili mo at tigilan mo na ang paggawa ng mga mapanganib na mga lason na yun."

garalgal kong tanong kahit pa alam ko ang ibig niyang sabihin, sadyang parang ayaw ko lang tanggapin “Hmm.. dahil po sa dami ng dugo na nawala sainyo, nalagay po sa alanganin ang buhay nyo, and to save your lifr po we need to sacrifice tha f-tus.” sagot nito na tuluyang nagpahagulhol sakin.

Iba ang maging takbo ng buhay ng isang tao kapag may nahahawakang pera. Kaya nitong anayin ang tiyan, sa dami na pweding kainin, at pweding gawin. Ngunit kapag nagulat ka sa biglang yaman na hindi mo naman pinagpaguran ay maaaring mawala ito ng parang bula, kapag di ka marunong dumiskarte sa buhay. Ngunit kapag dugo't pawis ang pinuhunan mo, masasabi mong masarap mahawakan ang perang pinaghirapan, kaya marami sa atin ang nagsusumikap.

"Sabagay, tama ka nga riyan. Hindi madaling mabuhay sa mundo na puno ng pasakit at kalumbayan. Siguro nga, heto ang kapalaran nating mga tao." "Hindi naman talaga natatapos ang problema hangga't buhay pa tayo. Isa pa, kaakibat na natin 'yan. Isa lang naman ang pinanghahawakan nating mga tao, magtiwala sa taas at kumilos para malampasan ang mga pagsubok sa buhay," saad ko rito. Gusto ko lang ipaalala rito ang reyalidad na nangyayari sa buhay ng tao sa mundong ibabaw.

Huminto siya saglit. “Ang buhay mo… magkano ba ang halaga?”

billionaire! Ang buhay dito sa mansyon ay buhay naa pinapangarap ng lahat. Ako, hindi ko alam ang ginawa ko noong Past life ko para maranasan ko ang buhay na ganito. Sobrang layo sa buhay na kinalalihan ko pero ang mas na eenjoy ko ngayon ay yung kasama ko ang lalaking pinaka mamahal ko.

Tall buildings, expensive cars, huge stores and expensive people. Ganito rin kaya ang buhay ko noon? Bumagal ng kaunti ang paglalakad ko dahil sa pagkamangha sa paligid. Parang kay tagal akong kinulong at ngayon lang nakalabas. Is this the real world? It's wonderful.

Reen Habang patanda nang patanda ang tao, ay palungkot nang palungkot ang buhay nito. Well, gano'n nga siguro talaga. Dahil tulad ng takipsilim, sa tuwing sasapit ang dapit-hapon, unti-unti ay nawawala ito— dahil walang permanente sa mundo.