روايات وقصص ضمن Paggalang Sa Buhay

Hindi lahat ng anghel nabibigyan ng pangalawang pagkakataon. Marami tayong gustong gawin sa buhay at marami din tayong pagkakataon para gawin ito. Sapat na ang haba ng ating buhay upang maging masaya, magmahal ng totoo at magpatawad. Huwag nating hayaang punuin ng panghihinayang at sama ng loob ang ating buhay. Kapag lumipas na ang panahon, kailanman ay hindi na ito maibabalik. Wag nating hintayin ang bukas kung ano ang kaya nating gawin ngayon. Paano kung bukas katapusan na? Hindi natin alam kung ano ang nagaabang sa atin sa kinabukasan. Like I said, we live everyday and we only die once.

Kapag puno daw ng galit ang puso hindi makakapasok ang biyaya kasi wala siyang paglalagyan. Life is short. Hindi natin alam kung hanggang kailan lang ang buhay natin dito sa mundo para ubusin pa natin sa mga hindi tamang bagay. Tama na ang mga pasakit at paghihirap. Hindi lang din naman ako ang nasaktan. We all have our fair share of pain and trauma.

Hindi natin alam na dahil sa mga akala na iyan kaya tayo napapahamak, kaya tayo minamalas. Dapat lagi tayong positibo sa buhay. Madapa ka man, subukan mong muling bumangon. Ang buhay nga raw ng tao sabi ng matatanda ay parang gulong, minsan kang nasa taas, minsan nasa baba. Paulit-ulit lang. Maging matatag at tignan lamang ang magagandang nangyayari sa ating buhay. Parang libro lang yan, everyday's a new chapter of your life. I-enjoy mo lang ang bawat pahina ng iyong buhay.

Hindi natin batid kung sa bawat paglabas ba natin ng ating mga tahanan ay makababalik pa ba tayo sa ating mga mahal sa buhay. Walang kasiguruhan kung hanggang kailan tayo mabubuhay o kung hanggang kailan natin makakasama ang mga taong nagbibigay sa atin ng buhay. Tayo ay nabubuhay sa gitna ng isang pag-iral na hindi natin kontrolado. Sa bawat pagpapabaya at pagbabalewala ay maraming bagay ang sa atin ay nawala.

Tanong Niya naman sakin. " Kaya ko " wika ko at dinala na Ang mga gamit na gagamitin ko. Ayuko ng madamay pa sila sa sinimulan kung gulo mahirap na pag nalagasan pa kami ng Isang buhay. Okay lang na Ang buhay ko Ang nasa peligro wag lang Sila.

Tila paulit-ulit na bumalik sa utak ko ang sinabi niyang 'yon. Paano ako magiging masaya kung mag-isa na lang ako sa buhay? Paano ako magiging masaya kung alam kong nasa panganib pa rin ang buhay ko at walang kasiguraduhan ang aking kaligtasan? At paano ako magiging kampante kung ang mga taong nakapaligid sa'kin ay hindi totoo. Mga taong pumatay sa mga magulang ko.

Init na nagpapatunay na-buhay na buhay siya at kasama ko. Isang himala sa gitna ng buhangin at dagat. Isang hiningang ibinalik sa mundo.Ang pangalawang buhay ni Phyton. At sa sandaling iyon, habang magkatabi kaming nakahandusay sa pampang—pagod, sugatan, pero humihinga.Alam kong may mga bagay talagang binibigyan ng ikalawang pagkakataon.Hindi dahil karapat-dapat tayo-kundi dahil may mga pusong ayaw pang bumitaw.

Hindi ba't ang buhay ay pinaghalo-halong saya at lungkot pati na rin ang paghihiwalay at muling pagsasama? Pagkatapos ng pag-iisip na iyon nang muling imulat ni Gerald ang kanyang mga mata bago niya sinabing, “...Iba’t iba ang buhay ng bawat isa, pero para sa akin, ang buhay ay isang cycle lamang na pinagdadaanan ng isang tao mula sa araw na sila ay isinilang hanggang sila ay mamatay... Ang cycle ay mahalaga para magkaroon ng sapat na karanasan ang isang tao sa pagpapabuti ng kanyang sarili bago sila pumasok sa kabilang buhay…”

Limitado ang buhay ng bawat isang nilalang. Ang cultivation ay tungkol sa pagkuha ng magagandang biyaya at manghiram ng kaunti pang oras mula sa kalangitan. Ang landas ng cultivation ay puno ng balakid. Marami kang makakasalubong na panganib at malamang ay mamamatay ka kung hindi ka mag-iingat. Isa itong mahabang paglalakbay.

Hindi makapaniwalang napatitig siya sa 'kin. "Seriously? Sa tingin mo ba ay magagawa mong i-apply sa tunay na buhay ang mga napapanood mo?" Napasimangot siya. "Ako na ang nagsasabi sa 'yo, magkaiba ang nangyayari sa tunay na buhay at sa mga palabas. Sa totoong buhay ay paniguradong hindi ka na makakatakas at tatagal pa ng ilang oras." Kinagat ko ang ibabang labi para pigilan ang sarili na matawa nang malakas.