Paglalakbay Novels & Stories

Para itong pagsisimula ng bagong yugto ng buhay ko—isang yugto kung saan kailangan kong matutong tumayo sa sarili kong mga paa… kahit wala si Xander sa tabi ko. Matapos ang ilang oras na biyahe, sa wakas ay narating na namin ang malawak na lupain ng mga Vilareal. Pagbaba pa lang namin ng sasakyan, agad kong naramdaman ang malamig at preskong simoy ng hangin na sumasalubong sa amin. Ang malalawak na palayan, matatayog na puno, at ang tahimik na kapaligiran ay nagbigay sa akin ng pakiramdam na para bang bumalik ako sa pagkabata.

Sa pagkain niya ng kanyang paboritong pagkain, natutunan niyang ang pagmamahal sa sarili ay nagmumula rin sa mga simpleng kaligayahan. Sa pagdaan ng mga araw, nagdesisyon siyang maglakbay mag-isa. Pumunta siya sa mga lugar na hindi pa niya napupuntahan, natutunan niyang maranasan ang kaligayahan sa pagmumuni-muni sa mga magagandang tanawin at pagtuklas sa mga bagong kultura. Ang paglalakbay ay naging paraan upang mahanap ang sarili sa mga lugar na kakaiba sa kanyang pangkaraniwang buhay.

I'm sure of that, kailangan ko lang siyang alalayan. "Bakit ayaw mong maging piloto? Ang ganda kaya nun, nasa ulap ka, makikita mo ang kalawakan. Makikita mo kung gaano kaganda ang gawa ng Panginoon. When you fly it's like you're reaching your dream. You get to visit new places, new environment, new world." nangangarap kong sabi. " Kaya nga ako, gusto kong makapagtapos ng pag-aaral. By then kapag nakapag-ipon na ako, uunahin kong magtravel sa iba't-ibang lugar. I want to see the world with my own eyes. Ang ganda siguro nun ano?"

Nagdidilim na rin ang kanyang mga paningin kaya kusa na lamang niyang ipinikit ang kanyang mga mata at hinayaang tangayin siya ng tubig pailalim. Ramdam niya ang paggalaw ng mga kasamahan niyang nahulog din sa tubig at naririnig din niya ang nag-aalalang boses ng mga kaibigan niya. Ngunit ito na yata ang katapusan niya. Mukhang hindi na niya makikita pang muli ang kanyang daddy. Ano na ang mangyayari sa kanya ngayon? Magiging pagkain ba siya ng mga kakaibang isda na ito na ngayon lamang niya nakita sa tanang buhay niya?

Hindi man lang siya nilingon; lumakad si Paolo palayo, na parang walang nangyaring anuman. Nakahiga si Blair, pinipisil ang kanyang tiyan, hinihithit ang hangin. Matapos ang maraming taong paglalakbay at pakikipagsapalaran, hindi pa niya naranasan ang ganoong pagkapangahas at pagmamayabang ng isang lalaki — napakatindi ng pagmamando at pagmamaliit.

gamit ang baybayin. “Hayaan mong makita niya ang pagkakaiba-iba ng mga tao. Let him socialize and see how other people life's work. Kung kailangan ipadala sya sa lugar na walang pagkain,walang tubig, let him be. Para malaman nya kung paano tumatakbo ang buhay ng mga tao.”

Hindi rin ito ang career na balak kong tahakin habambuhay. Kung tutuusin, pampalipas-oras ko lang naman talaga ito. A way to escape boredom. A way to experience something different. A way to live a life na malayo sa nakasanayan ko. “Why did you agree so easily?” Takang tanong ni Reve. I remembered Ali convincing me months ago. "Mag-apply ka kaya?" "Bakit naman?" "For experience. Hindi ka pwedeng habang buhay nakakulong sa comfort zone mo."

sabi niya pa. "Pupunta ako, asan ka?" tanong ko. Kinakabahan akong tumingin kay Lanche. Hindi ko magawang makagalaw sa narinig ko. "What happened?" tanong niya sa akin. "Nag-crashed ang eroplano na galing Japan," sabi ko. "Fuck!" sabi niya ata agad na tumayo. "Hon, kailangan kong pumunta doon," sabi ko sa kaniya.

Tila tinatantiya nito sa mga mata ng kaibigan ang kagustuhang muling makalakad. Inalalayan siya nitong makaupo sa mahabang sofa upang masuri ang apektadong bahagi ng katawan niya. “So, are you ready to walk again, dude?” "Damn it! I didn't hired you if I don't want to, Leon. The hell of that question." Leon Chuckled. “Easy, I'm just happy to know that, anyway, this week mga basics moves lang muna ang gagawin natin para hindi mabigla ang mga lame veins sa paa mo, I assure you mapapabilis ang paggaling—”