Novel & Cerita Pamilya Spoken Poetry Tagalog

Si Stefanie—isang batang hindi ko kadugo ngunit nagdala ng ilaw sa aking mga gabi, minahal ko na parang tunay na apo. Nakita ko kung paano lumalamig ang mga hapag-kainan, kung paano nagiging baril ang bawat salita. Ang pamilya kong minahal ko ay ngayo’y nag-aagawan sa kapangyarihan na parang mga gutom na lobo. Ayokong iwan ang mundong ito na ganito sila—magkakahiwa-hiwalay, nagtatakip ng sugat gamit ang pera.

pakiusap ko sa kaniya. "Sila po kasi buo ang famaly eh. May daddy at mommy tapos ako po wala." malungkot na sabi niya. "Tingnan niyo po sila oh. Diba po masaya sila?" sabi niya sabay turo sa may unahan namin. Napalingon naman ako doon. Maroon ang isang pamilya na nagbobonding. Masaya sila at tumatawa. Wala silang problema.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Madalas nakatitig sa malayo, para bang may hinahanap na hindi niya maipaliwanag. Isang gabi, habang nagkukulong sa kwarto ang kambal, tinanong ni Clairox si Lyka: “Mama, … wala ba talaga tayong ibang pamilya?” Hindi agad nakasagot si Lyka. Pipilitin niyang ngumiti at hahaplusin ang buhok ng bata. “Kami lang ang pamilya mo, anak. At mahal na mahal ka namin.”

Pahayag nito. "Isa pa, diba? Malapit na tayong makompleto sa pamilya, isang bakla, isang lesbiana at bisexual. Yehey! We are a happy family" Pabirong sabi naman ni papa dahilan upang mapatawa ako at ganoon din si mama.

Puno ng pagmamahal na salita ko. Para sa'kin nag-iisa lang si Papa, si Alejandro Soriano siya ang Papa ko at si Cassandra Castelo ang Mama ko sila lang dalawa ang pamilya ko. "Mahal din kita anak, mahal na mahal ko kayo ng Mama mo. Pasensya ka na kay Papa ha' kung kailangan na iwan kita d'yan ng mag-isa. 'Darating ang araw na maiintindihan mo rin ako anak. Kung bakit kailangan na hindi tayo palaging magkasama. Sana intindihin mo na lang si Papa ha'?" Wika nito sa malungkot na tono.

tumango sya at sabay sabay na tumawa Ang sarap pala sa pakiramdam na makasama ang kapamilya ko, akala ko wala na ako non. Kaya matagal na panahon kong binaon sa limot ang salitang pamilya "Sir!" "Let me go you bastard! I just want to see my baby!" unti unting sumikip ang dibdib ko at bumagal ang pag hinga Hinding hindi ko maaaring malimutan kung sino ang nag mamay ari ng tinig na iyon. Bakit ngayon pa, hindi pa ko handa "Utos lang po iyon saakin-"

Kaloka, present tense talaga ang ginamit niya. "Van, maraming ipinanganak na mahirap at pinakamayaman na ngayon. At meron din namang ipinanganak na mayaman na maghihirap dahil sa katangahan like you." I pointed my finger at her. "Pipili ka na lang, sa mahirap pa. Ang dami namang mayaman na pogi, 'no?"

utos ko dito na natatawang sinunod naman nito. I have big and happy family. Big kasi madami kami. Lima kaming magkakapatid kaya bali pito kaming lahat, isama pa ang anim naming mga aso. Hindi malaki ang bahay namin pero hindi din naman ito kaliitan. Kumbaga ay sakto lang at nagkakasya naman kaming lahat.

Chyrll. Di pwede kay nanay, di pwede kay tatay Ayaw ni tito at ni tita Mapili si ate pati si kuya Strikto si lolo at si lola Mag-aral raw muna O mas bigyan ng oras ang pamilya Pero tandaan mo to Mahal na mahal kita Mahal kita pero Mahal kita pero Mahal kita pero Pero pero Bata pa tayo di ko pa kaya