Pamilya Spoken Poetry Tagalog Novels & Stories

Wala man siyang sabihin, parang may mensaheng nakatago roon. Parang masaya siyang makita akong masaya. Parang natutuwa siyang makita akong unti-unting nagiging bahagi ng kanilang pamilya. Napaiwas ako ng tingin. Biglang uminit ang pisngi ko. Napakasaya pala talagang maging bahagi ng isang pamilya. Hindi iyong perpekto. Hindi iyong walang problema. Kundi iyong pamilya na marunong tumawa kahit maraming pagsubok.

Halos maluha luha kong sabi Napangiti siya, at sa unang pagkakataon, nakita ko ang ngiti niyang punong-puno ng kapayapaan. “ wag na nating balikan yun. Parte yun ng nakaraan natin para makita mo ang kahalagahan ng pamilya ayun siguro ang lesson na gusto sating sabihin ng buhay.” Malambinng at maunawain niyang sabi. Sa isip isp ko napakaswerte ko talaga sa asawa ko. Family Time

“Hm? Gaya naman ng ano ‘te? Parang wala naman akong maisip,” “Pamilya. Kumpleto at masayang pamilya. Kaibigan….Magulang. Pagmamahal at pag-aaruga ng magulang,” wika niya na parang mas sinasabi iyon sa sarili niya kaysa sa kausap. Sinabi na niya ito noon, pero uulitin niya ulit ngayon. May mga bagay talaga na mas nagiging malinaw at totoo lang kapag binibigkas na.

Hindi naman tuluyang nawala ang saya, nandiyan pa rin ‘yon pero napalitan ito ng mas malalim na emosyon, mas tahimik na pagdama, at mas personal na sandali. Isa-isang tumayo ang bawat anak at manugang ng pamilyang Lardizabal upang magbigay ng pagbati para sa kanilang mga magulang. Walang formal script, walang pilit na linya, puro kusang salita na halatang nanggagaling sa puso.

Sa kabila ng lahat ng sakripisyo, ang kanilang pagsasama ay naging isang simbolo ng bagong pag-asa. --- Ang Pagbabalik ng Pamilya Sa isang maliit na kanto ng bayan, isang masayang salo-salo ang nagsimula. Ang pamilya ni Adrian, pati na rin ang mga kaalyado niya, ay nagtipon upang magdiwang ng bagong pag-asa at tagumpay. Ang mga sugat ng nakaraan ay nagsimulang maghilom, at lahat sila ay nagpasalamat sa mga biyaya na natamo nila mula sa kabila ng matinding laban.

Hindi rin naman nagpatalo ang dalaga sa kanyang emosyon dahil baka buong pamilya ni Iñigo ay mag-aalala sa kanya. "Ang ganda ng pondasyon ng pamilya mo. Isipin mo, may mababait kang mga magulang; parehong marangya ang buhay—pero hindi nagmamayabang sa ibang tao o hindi man lang sumagi sa isipan nila na mambaba ng ibang tao para lang masabi na mayaman sila o kayang-kaya ka nilang durugin. May kapatid kang sobrang masiyahin at magalang. At higit sa lahat mahal ng buong tao ang pamilya mo. At ikaw naman, walang katulad. You have a pure heart and good intention. Maraming salamat dahil sa inyo ay naranasan kong magkaroon ng pamilya—hindi man totoo, ngunit pinaramdam ninyo naman sa akin na hindi a

Ang lahat ng tao ay nakatayo at pumalakpak, ang ilan ay umiiyak sa kagalakan, naalaala ang kapangyarihan ng pag-ibig, musika, at pag-asa. Sa selebrasyon, ang pinakamatanda at pinakarespetadong miyembro ng pamilya, si Beat Montenegro, apo ni Melody, ay nagsalita sa entablado. "Ang kwento ng aming pamilya ay nagsimula sa isang simpleng gabi, sa isang simpleng pag-ibig. Ngunit ang pag-ibig na iyon ay lumago, nagbigay-inspirasyon, at nagbago ng mundo. Nagsimula ito sa dalawang puso na naniniwala sa kapangyarihan ng pag-asa, at ngayon, ito ay nabubuhay sa bawat isa sa atin, sa bawat bata na tinutulungan natin, at sa bawat kanta na ating nililikha."

Isang lalaki ang may lakas na nagsalita. "No.Wala kayong utang sa amin. Kaya wala rin kayong dapat bayaran. Kung sa tingin niyo ay malakas na kayo at kaya niyo ng umuwi ay malaya kayong makakauwi." Dahan-dahang bumangon mula sa kama at nagsi-upo ang mga inalipin. "Saan naman kami uuwi? Wala na kaming uuwian." "Inubos nila ang bawat myembro ng aming pamilya." Mula sa pinakahuling kama sa dulo ay nagsalita ang isang babae. "Wala na kaming pamilya."

Tumawa si Sophie bago niya sinabi nang mapaglaro, “Kung hindi ko ito binanggit, itatago mo lang ito sa puso mo. Tatanggapin mo na lang ba talaga ang kapalaran mo at susundin mo ang bawat pag-aayos ng pamilya para sa iyo sa hinaharap?” Bumuntong hininga si Jaime habang sinabi, “Nanggaling tayo sa ganitong uri ng pamilya, at marangya at maluho ang buhay natin. May kayamanan tayo, at nasa atin na ang lahat ng kailangan natin sa buhay na ito simula pa noong ipinanganak tayo. Ang tanging bagay lang na hindi na hindi natin mapagpasyahan ay ang nararamdaman natin. Hindi ba’t naiintindihan mo rin ito nang malinaw? Kaya, bakit ininis mo pa rin si papa tungkol dito?”

Sa ibabang bahagi ng papel ay may nakasulat na salitang mahirap pa basahin pero puno ng kahulugan: “Ang pamilyang masaya at ligtas.” “Ito po tayo,” paliwanag niya habang itinuturo ang bawat guhit. “Sabi ko po, balang araw, magiging ganito na lang palagi ang buhay natin—walang mga bantay sa labas, walang kaba, at puro laro at tawanan lang ang maririnig natin.”