Pamilya Spoken Poetry Tagalog นิยาย & เรื่องราว

Kahit na hindi pa naanunsyo ang katotohanan tungkol kay Thalia, alam kong may iilan ng may ideya kung sino ito. Cheng Family is always at the center stage as one of the powerful families in Pampanga. Kaya naman hindi mawawala ang mga matang laging nakamatyag sa bawat galaw ng pamilya. Napatitig ako sa mga nakahilerang pailaw sa daan. May iba't ibang kulay at hugis ng parol sa bawat poste. "Nandito na tayo, ma'am." Tawag sa'kin ng driver.

Narating namin ang gitna ng malawak na pool nang walang aberya. “This house, dito ako lumaki at nagka-isip. Dito tumira sila mommy at daddy. Isa kaming buong pamilya. Simula nang mawala sila ayoko nang makita ang bahay na ito. Ngunit ngayon, unti-unti nang naghihilom ang lahat ng sugat sa puso ko. Gusto ko bahagi ka ng lahat ng araw sa buhay ko. Kaya Maya,”

Tanong ko "Naalala mo ba ang sinabi ko sayo tungkol sa pamilyang pinatay ko?" Nababakas sa kaniyang reaksyon na nag aalalangan itong sabihin sakin ngunit dahil sa kaniyang sinabi ay parang alam ko na. Nanlambot ang aking mga paa dahil sa sumunod na sinabi ng aking ama. "Ako ang pumatay sa kaniyang mga magulang Ashuel, akala ko napatay ko na silang buong pamilya, hindi ko akalain na may anak pala silang babae." wika nito habang nakayuko

Hindi gaya nang langit na kulay abo at nagbabadya ang pag-ulan. “This will be the chance for our family to connect, hindi magtatagal at magiging isang pamilya na rin tayo. You can just always treat our family as your very own. Don’t worry our daughter is a good kid, hindi kayo magsisisi na siya ang napili niyo.”

Sabi ko. "Sige, ako na mauna. Again ako si Sophia Neñaria, kung nakabuo na kayo ng conclusion na mayaman ako I will clear that precious minds, hindi po kami mayaman ng pamilya ko. Ang masabi ko lang siguro, ang pamilya ko ay makakain ng tatlong beses sa isang araw, pero at least masaya at healthy. Dalawa kaming magkakapatid." Sabi ni Soph.

Mahabang litanya ko. I never met them, I never got to know them and I never got to talk to them. Basically, in our situation, we're like a stranger to each others. Pero ang alam ko ay wala rin talaga kaming iba pang pamilya. Lolo is the only child of his parents, so nasa pamilya lang namin iikot ang mga kayamanan namin.

Si Stefanie—isang batang hindi ko kadugo ngunit nagdala ng ilaw sa aking mga gabi, minahal ko na parang tunay na apo. Nakita ko kung paano lumalamig ang mga hapag-kainan, kung paano nagiging baril ang bawat salita. Ang pamilya kong minahal ko ay ngayo’y nag-aagawan sa kapangyarihan na parang mga gutom na lobo. Ayokong iwan ang mundong ito na ganito sila—magkakahiwa-hiwalay, nagtatakip ng sugat gamit ang pera.

pakiusap ko sa kaniya. "Sila po kasi buo ang famaly eh. May daddy at mommy tapos ako po wala." malungkot na sabi niya. "Tingnan niyo po sila oh. Diba po masaya sila?" sabi niya sabay turo sa may unahan namin. Napalingon naman ako doon. Maroon ang isang pamilya na nagbobonding. Masaya sila at tumatawa. Wala silang problema.

"Talaga?" Tumango ito "Oo naman, darling." Ngumiti siya rito kaya nakita niya ang pag-aliwalas ng mukha nito. "Naniniwala naman ako." "Talaga? So, pwede na akong tumabi sayo?" "Sige!" Mabilis naman itong umikot at agad na tumabi sa kanya, ang mga braso nito ay pumulupot sa kanyang baywang. Sumiksik siya sa katawan nito.

Madalas nakatitig sa malayo, para bang may hinahanap na hindi niya maipaliwanag. Isang gabi, habang nagkukulong sa kwarto ang kambal, tinanong ni Clairox si Lyka: “Mama, … wala ba talaga tayong ibang pamilya?” Hindi agad nakasagot si Lyka. Pipilitin niyang ngumiti at hahaplusin ang buhok ng bata. “Kami lang ang pamilya mo, anak. At mahal na mahal ka namin.”