Novel & Cerita Pamilya Spoken Poetry Tagalog

Kinuha niya ang papel na mukhang ilang ulit nang pinunit, sinulatan, binura, tapos isinulat ulit. She faced me. Ngumiti siya—‘yung tipong half-ngiti, half-pigil-luha. Then she began. --- "To my husband, my makulit na forever, Kahit masungit ka at minsan parang gusto na kitang batuhin ng unan... Nagpapasalamat ako.Dahil ikaw ang taong nagbigay sa’kin ng pamilya— ‘yung klase ng pamilya na hindi ko naranasan sa sarili kong kadugo."

I felt the sadness in his voice. “Galit kaba sa amin anak?” tanong ni mama sa akin at hinaplos niya ang aking mukha. Tumulo ang luha sa mga mata ko. “Inaamin ko po na mayroon akong pagtatampo sa inyo dahil hindi ninyo sinabi sa akin ang katotohanan ng maaga. Hindi ko alam kung bakit ayaw sa akin ng lahat, ngayon ay malinawag na sa akin ang lahat. But I wanted to thank the both of you for taking care of me, for treating me as your child. You gave me a home, a family. Kung hindi dahil sa inyo baka matagal na akong patay. Thank you," niyakap nila akong dalawa and everything felt a little fine.

Siya ang nagbigay kahulugan ng salitang pamilya sa akin. "Sa laban ng buhay hindi lahat panalo. Minsan panalo, minsan talo pero hindi ibig sabihin na kailangan nating sumuko. Alam kong masakit ang mga pinagdaanan mo, Apo. Pero walang ibang makakatulong sayo kundi ikaw mismo, ikaw, ang sarili mo."

Nagkatinginan sina Tharia at Tinay nang marinig ang usapan ng dalawang taong nasa kanilang harapan. "Tinay, are you happy being with us?" tanong ni Tharia. "Tagalog lang, please?" si Tinay. "Ops, I'm so sorry. Ang sabi ko, masaya ka ba sa piling namin?" "Oo naman, sobrang saya. Ngayon ko lang naranasan na magkaro'n ng ganitong kasayang pamilya, ate Tharia. At masayang-masaya ako na magkaro'n ng isang kinikilalang kapatid na kasing-bait mo."

“Salamat sa inyo, tatay at inay. Kung hindi ninyo ako inalagaan at hinayaan na itupad ang aking pangarap, hindi ako makakarating dito.” Sa gitna ng mga bundok ng Bicol, sa tabi ng dagat, natagpuan nila ang tunay na kahulugan ng buhay — ang pagpapalago ng pag-ibig, ang pagtutulungan ng pamilya, at ang paglikha ng pag-asa para sa susunod na henerasyon. Ang kanilang kwento na nagsimula sa mga salitang “ikaw ang aking makasalanang kaligtasan” ay naging isang kuwento ng pag-asa, pagbabago, at walang hanggang pag-ibig. At alam nila na anuman ang mangyari, ang kanilang pamilya ay mananatiling buo — palagi, magpakailanman, at walang hanggan.

Pero malayo kami sa isa't-isa kaya sa susunod ko na uwi ay saka palang sila makakain ng ulam na gusto kong bilhin para sa kanila. Bago nga ako bumangon kanina ay nakausap ko pa ang mga magulang ko lalo na si papa, ang dami niyang habilin sa akin, hindi mawawala ang mahal kita anak at mag-ingat palagi. Marami pa siyang sinabi sa akin na paalala. Silang dalawa ni mama. Ang swerte ko talaga sa mga magulang ko at sa pamilyang Legaspi. “Hello mga anak, akala ko ba umuwi na kayo dahil boring ang party ko." Malungkot na wika ni mommy.

Chapter 602 Maliban sa pamilya Conception, ang parehong sitwasyon ay nangyari sa halos lahat ng malalaking pamilya. Ang mga matatanda ng bawat pamilya ay nagsasabi sa mga nakababatang henerasyon na huminto sa panahong ito at huwag gumawa ng anumang gulo para sa kanilang sarili. Nang lumabas si Mateo Montecillo mula sa bundok, lahat ay nasa panganib, ngunit sa maraming pamilya, mayroong isang pagbubukod. maputla at nanginginig.

“Mahal na mahal kita, kahit hindi mo ‘ko minamahal, nandito na tayo, magpapamilya—” “Paano tayo magpapamilya kung hindi ka nga mabuntis?” Nagulantang ako sa lakas ng boses niya. Hindi ko magawang sabihin na buo na siya, narito na siya, at bubuoin na namin ang pamilya namin. “Babayaran kita basta makipaghiwalay ka sa ‘kin, ikaw ang makipaghiwalay sa ‘ting dalawa.”

sabay yakap ni Rose Marie sa ina. "Bakit anak, ayaw mo na ba itong bahay?" si aling Thess. "Hindi naman sa ganun 'Nay, gusto ko lang po kasing nakatira tayong family sa mas magandang bahay" "Nako talaga ang anak ko, sige na nga, hihintayin kong mangyari iyon. Sabagay masyado nang luma itong bahay natin, minana pa sa lolo mo," hinaplos pa ni aling Thess ang kamay ng dalaga na nakapulupot sa kanya.

sagot ko na kinalungkot nila. "Mahal ka namin anak. Mahal na mahal."saad ni Papa sabay hawak sa kamay ko. "Mahal ko din po kayo ni Mama." saad ko saka tumingin din kay Mama. "Namimiss ko na din po yung luto niyong masasarap." Then, I pouted.