Novel & Cerita Pamilya Tula Tagalog

Pwede raw kaming pumasok do'n kasi family naman kami. Isang lalaking ilang taon lamang ang agwat kanila mama at papa ang bumungad sa amin. Nagpakilala siya bilang founder ng work nila mama. Ilang sandali pa ay nagpapaalam na sila mama at papa sa amin nila lolo at lola. Aalis na sila. Magwowork na sila. Umuwi ako kasama sila lolo at lola. Karga ako ni lolo habang nakatingin ako sa dinaanan nila mama at papa. Hindi ko na sila makita pa pero kumakaway pa rin ako.

Eliezah DAHIL sa pagdating ni Papa ay nagising ang mga kasamahan namin na natutulog. Gulat pa sila ng makita ang Papa ko. Sa pagkaka-alam nila ay patay na ang mga magulang ko at ako nalang ang sa pamilya namin. "Ipaliwanag niyo po sa'kin kung papano nangyari ang..."

Rinig ko pa ang pagkakahulog ng tila plato sa kabilang linya. "What in the world were you thinking Heina Grace! your father would be furious...and not to mention your ruthless grandfather..." hindi niya na itinuloy ang sasabihin dahil alam naman namin ang gagawin ni Lolo. Ang pamilya namin ay ang pinakamakapangyarihang pamilya sa mundo. The Montrele family name ring a bell in all fields. Pero hindi na ako sumali sa family business namin. I chose to separate myself but nonetheless, whatever happens to me that they wont like, I'll be good as dead.

Tatalikuran na sana sya ni Nicole pero hinawakan nya ito sa kamay. "No, hindi ako aalis ng hindi ka kasama." "Ngayon sa mga oras na ito hindi ikaw ang masusunod, susundin ko kung ano ang gusto ko! Dito lang ako at ikaw umalis ka, magsama kayo sa bago mong pamilya!" "Pamilya natin Nicole, pamilya natin." "Isa lang ang pamilya ko at patay na sila! Kung patuloy ka pang titira kasama ng mga iyon pati ikaw ituturing ko na ring patay na para sakin!"

May bunga ang kanilang pagmamahalan. Kinagabihan, nagtungo sila sa puntod ni RiaMae. May dalang sampaguita. Lumuhod si RaiLen. “Ate…” bulong niya. “Magiging ina na ako.” Marahang humihip ang hangin. “Pangako… aalagaan ko ang pamilya ko.” Tumabi si Jorge at hinawakan ang kanyang kamay. “Salamat,” bulong nito sa puntod. “Sa pagpapalaya.”

As far as family goes, they’re all I have… and Tyler doesn’t know anyone else. The thought hits me out of nowhere. They’re my family—but is Tyler part of it now, just because we’re married? Even though the marriage wasn’t planned and I’m only staying here for three months? What do I even call him that doesn't sound strange? He’s my husband… but is he a part of my family? This wasn’t supposed to be so complicated. When I reach my room, I unlock my phone. Several missed calls from my uncle and aunt. Two messages from Max. One from Vanessa. A few emails—definitely work-related—so I ignore them.

“Saan po tayo, Miss Romano?” This is a small town. Romano is one of the richest family in this place at kilalang kilala ang bawat miyembro ng pamilya namin. Halos pag-aari ng pamilya ang mga lupain sa lugar at halos trabahador namin sa nagkalat na negosyo ang kalahati ng komunidad. When my parents died on a plane crash, half of this land was mourning together with us. “Sa hospital po, Manong.”

"Alam kong hindi ka pa nakain. Pumasok ka na para may oras ka pa para makakain." Sinikap kong maabot siya at mayakap mula sa likuran. He's a few older than my father. Alam kong may pamilya din siya sa probinsiya. And I'm hoping na makapiling niya na ulit sila. Mas deserve niya na makasama ang pamilya niya. Malungkot mag-isa. Malungkot mawalay sa taong mahal mo. "Salamat, Tatay Hector."

Simple lang ang gusto niya. Isang bagay lang ang hiniling niya: isang masayang pamilya. Isang tahanang may halakhak, may tahimik na hapunan, may mga halik sa noo, at yakap kapag pagod ka na sa mundo. Akala niya, nahanap na niya ‘yon nang dumating si Gael sa buhay niya. Ang lalaking tinupad ang lahat ng dasal niya—noong una.

he turned it into “Salubong sa Bagong Kabanata” Mulat ang siyang diwa ng bawat isa, Lahat ay may bakas ng ngiti sa mukha, Kapaligiran ay busog sa musika, Bata, matanda, handang-handa na sila, Sa pagsalubong sa bagong kabanata, Tuwa’t galak, bagong taon, parating na. I couldn’t help but to smile as I read the first stanza. I just know that he is good at creating Tagalog poems too. He is always using English as his medium.