Panakot Sa Bata Novels & Stories

Nakasampung isaw ata siya tapos dalawang kwek-kwek at barbeque. Last but not the least, is balot. Oo. Literal na balot. Hindi ko siya sinabihan na kumain kasi kusa siyang bumili ng makita iyon. Hindi pa raw niya natikman iyon kasi ayaw siyang pakainin ng mommy niya noon dahil bata pa siya. Ang buong akala ko ay hindi niya maguhusyang lass nang unang tikim niya ngunit nagkamali ako.

Parang wala lang sa kaniya na nilapag ang sandamakmak na pancake, bacon, hotdogs, fried rice dahil sanay na sanay na siya sa kadalasang inihahanda tuwing almusal nila. Sa gilid ng bata ay naglapag ang isang katulong ng mantikilya na nakalagay sa butter crock. “Bakit nasa takure ang butter niyo?” Nagtataka nitong tanong sa kaniya na ikinakunot ng kaniyang noo at kinakamot niya rito kahit wala namang makati. “That's not a kettle, Hyacinth. It's a butter crock.” Nangungunsumisyon niyang sabi.

Hawak nito ang isang maliit at lumang silver na kutsara—isang *silok*—at seryosong kumakain ng leche flan mula sa isang plastic na lalagyan. Nang marinig ng bata ang pagbukas ng pinto, inosente itong nag-angat ng tingin. Halos huminto ang pag-ikot ng mundo ni Zeno. Ang matatalim at madidilim niyang mga mata ay nagtama sa malalaki at inosenteng mga mata ng bata. May kung anong pwersa ang biglang humila sa dibdib ng bilyonaryo. Isang kakaibang kuryente ang dumaloy sa kanyang gulugod nang pagmasdan niya ang hugis ng panga nito, ang makapal na kilay, at ang tindig nito na hindi nagpapakita ng kahit anong takot.

Papayag akong kumain sa labas, kaso inaantok na talaga ako eh. "Inaantok na kase ako Bata. Gusto ko pagkatapos kumain, tulog na. Wag kang madaldal, magmaneho ka ng maayos." kinurot ko yung nguso niya. Kakagigil talaga mukha na siyang pato kakanguso. "Shakit." "Pabebe." "Sungit." "Bata."

Ngayon, hindi na siya mag-iisa sapagkat may bago na siyang makakasama sa kanyang munting tahanan. Dala ang isang plato ng pancakes ay inihain niya 'yon sa mesa kung saan nakaupo ang isang batang babae. "Heto, oh. Gumawa ako ng pancakes saka pinagtimpla rin kita ng coco," malabing niyang sabi sa bata saka niya inilapit ang baso na may lamang inumin. Napansin niyang tahimik ito at malungkot kaya naisipan niyang tanungin ang bata.

Buhat kasi ni Lestre ang bata. "Yes Ma. Sorry," sinserong pakli nito. "And daddy, can we eat hapunan now? I'm starving to dearth already!" anito. Natawa naman siya rito. Masaya siya sa totoo lang dahil ramdam niyang gusto rin ng bata na magkalapit sila. Mukhang sabik ito sa kanya at gusto niyang sisihin ang sarili dahil sa lahat ng nangyayari. Alam niya na walang ibang dapat na sisihin sa lahat kundi siya lang. At alam niya rin na hindi pa tapos ang lahat.

Ang kayumangging balat ko naman na laging nabababad sa arawan ay pumusyaw ng kaunti. Anong klaseng pampaganda ang nilagay sa akin ng batang 'to? Kailangan 'kong makakuha ng sekretong pormula at ibebenta ko sa mundo nang mga tao! Tiyak na yayaman ako! Ilang saglit ay tumayo na ang bata at lumingon ulit sa babaeng naka salakot at umiling iling. "Lulot nana" habang kinakaway ang dalawang kamay parang sinasabing 'wala'.

May dumaan naman na nagtitinda ng kakanin. "Manang, pabili po." magalang kong tinawag ang nagtitinda. Ngayon ko lang napansin na may mangilan-ngilan na rin palang dumadaan sa kalyeng 'to. "Ma'am, ano pong sa inyo? May tinapay po rito na niluto sa pugon, bibingka na may biyak sa ibabaw, mayroon din ditong minatamis na kamoteng kahoy at puto na may luya. May inumin rin akong dala rito pantulak na malamig na tubig at mainit na tsokolate." nilingon naman nito ang batang na sa sampung taon ang edad. "Mat, halika nga rito," tawag niya sa batang Mat ang pangalan.

Mga puzzle. Building blocks. At kung anu-anong paboritong snacks ng mga bata. Halos hindi na niya mabuhat ang lahat. Ngumiti siya nang bahagya. "Alam kong hindi sapat ang mga ito..." Agad kong hinawakan ang kanyang braso. "It's okay, honey. Alam kong hindi mo rin ginusto ang nangyari." Napapikit siya sandali.

“Tama ang sinabi ng Kuya mo. Kailanga mo ng exercise para bumuti naman ang kalusugan mo at maging malakas ka rin.” Nginitian naman siya ng matamis ng bata, “Opo ate!” Dahil nga sa malnutrition ng bata, talagang sobrang payat nito at sobrang baba pa. Parang hindi ito ang katawan ng isang labing anim na taon para sa kanya. Napansin naman ng bata ang kanyang dala-dala kaya nagtanong ito. “May sakit ka po ba, Ate? Bakit may gamot kang dala-dala?”