Panalangin Sa Pagtulog Mga Nobela at Kwento

"May kailangan din akong gawin, Liwan. Mabuti pa'y matulog ka na muna at bukas na natin ito pag-usapan. Wala ka pang tulog simula noong isang araw. Baka mapano ka," sabi niya sabay tulak sa tasa ng tsaa. Napatingin ako dun. Baka nilagyan niya na naman ng pampatulog tulad noong sumakit ang ulo ko. Pinatulog niya ako bigla.

sagot ko bago pinatay ang tawag. Basta ko na lang hinagis ang selpon ko sa kama at muling pumikit. Mga abala sa pagtulog.

"Shayne, ang tamad mo naman! Hindi ka ba natatakot na mamatay sa sobrang pagtulog?" Sa hindi inaasahan, nagpagulong-gulong si Shayne sa kama, tinamad pa ring bumangon. "Kung ang pagtulog ang magpapahamak sa akin, siguro iyon na ang pinaka-mainam. Sana nga gano’n na lang." Ang tahimik na pagpanaw sa panaginip, ito ang pinapangarap ng mga taong pinili ang ganoong paraan ng pamamaalam. Wala itong sakit, puro ginhawa lang.

Nakagat n'ya ang kan'yang labi ng maisip kung ilang oras s'yang nakatulog. Kung dati ay hindi s'ya nakakatulog dahil sa sakit ngayon naman ay kabaliktaran. Halos ayaw n'ya ng gumising kapag nasimulan n'ya ang pagtulog. Dahan-dahan s'yang bumangon at naupo ng ilang segundo sa kama bago nagpasyang tumayo at tinungo ang banyo. Naghilamos s'ya ng mukha at nagmumog.

Matapos ang pananatili ko sa harapan ng bintana ay isinarado ko na ito at nagpasyang matulog. Tanghali na ako nagising dahil ang sarap matulog. Kahit maliit ang silid at kama ko ay komportable pa rin akong nakatulog. Inalis ko sa aking isip ang anumang bagay na nakakapagpalungkot at nakakabigat ng dibdib sa akin.

"Okay lang po. Kumusta po pala ang tulog n'yo?" "Nakakatulog naman ako pero hindi ganoon kahaba. May insomia ako." "Pati iyan, gagawan natin ng paraan para makakatulog na ulit kayo ng maayos. Tuwing umaga po, buksan ninyo ang mga bintana para makapasok ang sikat ng araw. Makakatulong iyon sa inyo. It will replenish your energy." "Okay," very cooperative naman si Mrs. Villegas.

Patanong kong sinabi. Ngumiwi siya. "Sira, maaga pa matulog ka pa!" Aniya at saka bumalik sa pagtulog. "Linggo ngayon kaya bumawi ka sa pagtulog, pagod ka mula pa kahapon sa mga alaga mo." Aniya.

Mula rito, kita ko ang malalim na anino sa ilalim ng mga mata niya. Parang kahit sa pagtulog, hindi siya kailanman ganap na nagpapahinga. Huminga ako nang dahan-dahan, pinipilit kong panatilihing steady ang paghinga ko—kailangang magmukhang tulog din ako. Isang maling galaw lang, at magigising siya. Ilang minuto akong nanatiling nakapikit, hanggang sa tuluyang tumahimik ang lahat.

Bago siya tuluyan ulit magbalik sa pagtulog at ipikit ang mata niya. Malalim na ang naging tulog ni Lalaine. Pero, tingin niya ay maikli lang ang naging tulog niya. Nang marinig niya ang ilang sunod-sunod na katok sa pinto. Mabigat pa rin ang talukap ng mata niya na pilit siyang bumangon sa pagkakahiga. Inaantok. Nabitin na naman ang pag-idlip niya.

“Hindi ka ba nakatulog nang maayos kagabi?” “H-hindi lang ako sanay makitulog sa ibang bahay at namamahay ako,” pagdadahilanan niya gayong tama naman si Jhonel. Isa pa’y nag-aalala rin siya rito. Inaasahan niyang magsusuka ito. Pero wala siyang narinig na kaluskos kagabi. At siguradong nakatulong dito ang pagtulog. Dahil wala naman siyang naaamoy na mabaho sa loob ng bahay.