Pangalan Ng Mga Bulaklak の小説・ストーリー

Balak ko sanang magtungo sa aking ina sa kusina ngunit napansin ko ang napakaraming bulaklak na nakalagay sa aming sala. "Saan po galing ang mga bulaklak, Ma?" tanong ko sa aking ina. Namamangha ko'ng inamoy isa-isa ang mga iba't-ibang klase ng bulaklak na aking nakikita sa aming sala. "hulaan mo!" wika ng aking ina na nakangiti sa akin "Talaga naman kayo! lagi ninyo na lang ako niloloko!" Tawang-tawa ko'ng sagot sa aking ina.

Pakiramdam niya kasi para na siyang naghahabilin dito. Umihip muli ang hangin at tinangay nito ang mga pink na bulaklak ng Banaba. Dahan-dahan bumagsak ang mga iyon sa lupa na parang ulan. Kay ganda nitong pagmasdan at nagalak ang puso ni Minggay dahil sa pakiwari niya ito ang isinagot sa kanya ng kaibigang puno. Na sa pamamagitan ng mga bulaklak, sinasabi nito na huwag siyang mag-alala. Na ito na ang bahala sa pamilya niya habang siya ay wala.

"At mayroon din kaming isa sa pinakamagandang bulaklak sa mundo." Bahagyang ngumiti ang staff. "Rainbow Seraph Bloom." "Iba-iba ang kulay ng bawat talulot nito." "At walang dalawang bulaklak na magkapareho." Napatingin si Harvey. Mukhang interesado. Ngunit umiling si Caelan. "Hindi." Sandaling natigilan ang staff. Pagkatapos ay magalang na nagtanong. "May specific flower po ba kayong hinahanap?"

Napakalawak ng lugar kahit sino hindi mag aakala na mayroon nito dito. Hinaplos ko ang rose na nadaanan ko. May yellow bells, sampaguita, tulips, sunflower, dancing lady, baby bloom, daisy at madami pang ibang klase ng bulaklak na ibat ibang kulay pero ang nangingibabaw dito ay ang bulaklak ng rosas. Ito talaga ang pinaka madami, may mga nakasabit sabit din sa kisame nito na flower pats.

Alam ko, hindi nila ako nakikita, pero bakit ko nakikita ang mga bagay na ito? "Ano naman ang bulaklak na iyan?" Tanong ng babaeng, habang nakatingin sa lotus flower. "Lotus ang tawag dito, sumisimbolo ito ng kalinisan ng isipan at damdamin." Malambing na sagot ni Florence. "Napakaganda naman." Manghang saad ng babaeng ito. Masaya silang nagtawanan at nag-usap.

Nakakapagod na ang lumayo at tumakas. Muli siyang nagpakawala ng hangin para kumalma. “Sige pakilagay nalang sa gilid.” Tinitigan niya ang mga bulaklak. Iba’t ibang klase ito ng mga bulaklak. Sa totoo lang ay magaganda ito, nakakagaan ng loob at maaliwalas sa mata. Pero kapag naiisip niyang galing ito kay Red ay umiinit ang dugo niya.

Ang kalikasan at tiyempo nga nagbabago, mga tao pa kaya. Nakangiti kong sumunod na inilibot ang mga mata sa mga bulaklak sa pinakamaraming variety rito, kulay-violet ang mga ito na pahaba. Ang sabi ni Maica, Alascan Lupine raw ang tawag sa mga ito. I reached out and gently grasped the delicate end of this flower that lay beside me. Huminga ako nang malalim bago binitiwan ito at humarap sa sasakyan.

"Bibili ako ng isa." Hindi naman araw Valentine's Day o pasko kaya walang gaanong bumibili ng bulaklak. Wala ang mga itong nabentang bulaklak nang araw na iyon kaya naman natuwa ang mga ito nang lumapit at bibili siya. "Ma’am, sampong piso ang bawat bulaklak. Bigyan kita ng dalawa kung magbabayad ka ng sampung piso."

Nang tingnan niya ang labas ng bintana sa harap, nakita niya ang walang katapusang dagat ng mga bulaklak. Marami. Pula, puti, berde, dilaw lila asul... At iba pang kulay na bago lamang sa paningin ni Sierra. Hindi maiwasang kumurbang bilog ang bibig ni Sierra, tunay siyang namangha. Hindi pa siya nakakapunta sa ganoon lugar. "Is this a flower plantation?" Tanong niya, hindi maikubli ang galak sa boses.

Doon tumambad sa 'kin ang iba't-ibang uri at kulay ng bulaklak na nakapa-ikot sa lamesa ko. "Marigold, nakaka-inggit ka naman!" "Oo nga! Sino ba ang manliligaw mo?" "Mag-share ka naman, marigold!" Hindi ko pinansin ang mga pangungulit nila sa 'kin. Dahan-dahan akong lumapit sa mesa at bahagyang hinaplos ang mga nag ga-gandahang mga bulaklak. Inaamin ko. Pakiramdam ko ay lumambot ang puso ko nang makita ang mga ito.