Pangalan Ng Mga Bulaklak นิยาย & เรื่องราว

tanong niya habang namimili ako kung anong bulaklak ang ilalaglag ko sa tubig ng swimming pool. Napatingin ako sa isang orange na bulalak. “Ito, parang kakaiba ang isang ‘to,” turo ko sa bulaklak na kulay orange. “Ah, ang bulaklak na ‘yan ay isang Marigold. Sige, subukan mo kung anong magagawa ng bulaklak na ‘yan,” sagot niya kaya lumapit na ako doon para pitasin ang bulaklak.

Ang simoy ng hangin ay nagdala ng banayad na ambon, at sa kanilang paligid ay mga bulaklak na namumukadkad para sa panahon, na naglalabas ng mahina, mabangong amoy. Tiningnan ni Calista ang mga bulaklak at naisip na maganda ang mga ito na may magandang, eleganteng pabango. Hindi siya masyadong marunong sa mga bulaklak kaya hindi niya masabi ang mga pangalan ng mga ito. Dinala ni Marianne ang isang kaldero ng tsaa. Alam niyang may pag-uusapan sila, agad siyang umalis.

Mayroon din itong mga tauhan na personal na nangangalaga sa mga halaman. Habang naglalakad sila ni Lola Mathilde ay huminto ito sa isang puting bulaklak. “Alam mo ba Lalaine, ang bulaklak na ito ay white lily? Ang white lily ay sumisimbulo ng kainosentehan at kadalisayan...” nakangiti wika ng matanda habang marahang hinahaplos ang bulaklak na kasing puti ng bulak.

Mga nagagandahang kulay ng mga bulaklak at isa sa nakaagaw pansin sa akin ay ang pulang camelia. Tinakbo ko iyon. "Ang ganda!" bulalas ko habang yumuko upang abutin ang kumpol ng bulaklak na Camelia. Inamoy at dinama ko ang magandang bulaklak. Para akong dinuyan sa alapaap sa tuwing makakita ako ng mga bulaklak. Ewan ko ba pero nakakarelax sa pakiramdam pag may mga bulaklak sa paligid.

NAKAPANGALUMBABA si Xyza sa bintana ng kinaroroonan niyang silid, habang malungkot na nakatanaw sa mga malalago at makukulay na mga iba’t ibang klase ng bulaklak sa hindi kalayuan.

Tumingala siya at sinamyo ang mabangong halimuyak ng mga maliliit na bulaklak na nagkumpulan sa mga sanga nito. “Iilang buwan na lang at tiyak na magiging bunga na ang mga bulaklak na ito, Baby.Dito ka maglalaro pagdating ng araw. At ang lupaing nabili ko ay ipapamana ko sa iyo. Panatilihinn mong makalayo sa maingay na mundo. Dito lang tayo kung saan tahimik at hindi maabutan ng kahit na sinong konektado sa ama mo,” aniya.

Paliwanag ko. Yung mukha niyang curious, naging mangha. Tinignan niya rin ang mga bulaklak na hawak niya at itinuro ang pink na bulaklak. "What do you call this pink flower? Tulips?" Panghuhula niya sa pangalan ng bulaklak. I shook my head. "That flower is called peonies." Pagtatama ko. Tumango naman siya. "Oh, peonies. What is the meaning of this flower then?" Tanong niyang muli.

She will try really hard. Dinampot ni Charinda ang bulaklak na nalaglag sa lupa. Hindi niya kilala kung ano ang tawag sa bulaklak. Sa sobrang dami ng ganitong klase na bulaklak, hindi na siguro ito mapapansin ni Aling Doring. “Magpaalam ka na sa mga kasamahan mo,” aniya sa bulaklak. Nagkabutas-butas na ang mga petals ng bulaklak.

Gagawin ko na sana eh. "Hudas kang babae ka," napailing niyang sabi sa akin sabay talikod paalis. Laglag ang panga ko at tila umakyat lahat ng dugo ko sa ulo. Wala pang tumawag sa akin nang ganoon. That's foul! "Hoy Blythe bumalik ka dito!" umalingawngaw sa buong dorm ang sigaw ko. “Freak!” sigaw niya pabalik. At doon sumabog na ang boiling point ko, sobrang galit ang nararamdaman ko ngayon.

Huli na nang napansin kong pamilyar ang bulaklak na iyon, tanim ito ni Alana at hinding-hindi ko malilimutan ang araw na iyon. Ang araw na sinabihan ko siyan hindi kailanman mabubuhay ang tinatanim niya dahil napakahirap nitong buhayin at kahit na anong gawin niya hindi ito bubulaklak. Bleeding heart, iyon ang tawag sa bulaklak na ngayon ay tingkad na tingkad sa pulang kulay at nakahilera ang pagbubulaklak nito.