Parang May Buhangin Sa Mata 소설 & 이야기

Hola "Gosh why is my head so heavy I keep mumbling to myself" My head hurts a lot and every slight movement feels like torture but why do my eyes feel so heavy all of a sudden too!! I kept them tightly closed for a while because of fear of hurting them further but I had to do something!! I struggled with them for a few more minutes and gradually I could operate them well. Still feels painful and ouch the sunlight is blinding me I groaned! Remind me never to drink again!!

I mumble, my head beginning to throb. My eyes blur for a second and I momentarily lose sight of everything, but when my vision returns, I can see everything. There is a mirror sitting against the wall on the other side of the room. I look at my reflection, noticing the disturbing color of my eyes, but they weren't anything I hadn't seen before.

Muli kong ibinaling ang tingin ko sa mga paru-paro dahil ayokong makita n'ya ang pagtitig ko sa kan'ya. Inulit ko ang dahan-dahan kong paglalakad para hindi ako mapansin ng mga paru-paro, pero lagi lang silang nakakalipad. Mas lalo naman s'yang natatawa, na halos sumara na ang mga mata sa matinding pagtawa kapag hindi ako makahuli.

Tumaas ang kilay ko at napabuntong hininga para kumalma. Para makaiwas sa tingin niya ay minabuti ko na sumuong agad sa dagat. Dahan-dahan ay pinakiramdaman ko ang tubig dagat, hanggang sa naglakad na ako para matakpan ng tuluyan ang d****b ko. Lumubog ako para m****a ang buhok na naiinitan dahil sa mataas na araw.

Bulagta silang dalawa habang dilat ang mga mata. Para akong nabunutan ng tinik ng matapos kasabay ng pagsakit ng balikat ko. Napasandal ako sa puno at pumikit habang humihingal. Hindi ko namalayan na kanina pa pala ako nagpipigil ng hininga sa sobrang tensyon na nararamdaman. Matapos kung kalmahin ang sarili ay dahan dahan akong bumalik palabas sa kagubatan. Marami ng dugo ang nawala sa'kin kaya kailangan ko na itong magamot.

Parang gusto ko na lang mamatay! "Don't look down!" Hindi ko magawang punasan ang butil ng luha ko, dumagdag pa ang malakas na hangin na tumama sa aking mukha. Pero kahit na nanlalabo ang mata, nasipatan ko pa rin ang magandang view. I won't lie, it's magnificent. Kung hindi lang sana ako takot ngayon ay ma-e-enjoy ko ang pagtitig. For now, all I want is to get off!

GEN'S POV Sikat ng araw ang gumising sa kin. Makirot ang mga matang nagdilat ako para lang ulit pumikit. Jeez. Ba't parang ang tagal kong natulog at ang bigat ng ulo ko? Matapos kong masigurong steady na ang paningin ko, iginala ko ang mga mata sa paligid. Where am I?

Kita ko ang mata ni Gina na nakatingin saakin nagtatanong kung ano ang susunod nyang dapat gagawin. I was about to answer. ‘make a light screen’, upang kahit panandalian ay mawalan ng paningin ang dalawang higanti and we can make it our advantage. But suddenly my surrounding started to get blurry for a moment and my head feels heavy all of a sudden. Bigla akong napahawak sa aking sentido. And slightly shake my head upang mawala ang hilo na aking nararamdaman. When my vision cleared up nakita ko ang pag-alala sa mukha ni Gina.

Sylphysis? This little creature is Sylphysis? Ang maliit na nilalang sa ibabaw ko ay tila napako sa kinatatayuan niya. Dahan-dahan siyang lumingon sa malaking nilalang, at doon ko nakita ang pagbabago sa ekspresyon niya. Kanina, matalim at gutom ang tingin niya. Ngayon... parang isang batang pinagalitan. Ang mga mata niya ay medyo lumabo, at ang ngisi niya ay nawala.

sabi pa nito at umayos narin sabay pikit ng mga mata. Bangunngutin ka sanang hayop ka. Napatingin nalamang ako sa labas ng bintana at bigla namasa ang aking mga mata hanggang sa tumulo na ang luha ko. Ako na siguro ang pinakamalas.