Parang May Nakabarang Pagkain Sa Dibdib Mga Nobela at Kwento

//Chandra Margaret// I woke up feeling a little dizzy. It's look like I over nap. With my still sleepy head, I go down to look for my brother. I immediately saw him in the kitchen cooking. I frown "what's that?" I ask. Oh, judging from the smell, I think I know. It's Pancit canton. I like it more than spaghetti. I remember when we are still young, whenever I see Kuya we will eat five packs of pancit canton. With our small mouth, we can eat it all in one go.

My tummy is now boiling and it means, I’m hungry! I get shocked when I saw the food. Pork in sour broth with taro or in Tagalog, Sinigang na Baboy. I rapidly took a plate and I put a lot of rice. I put a broth and I picked a slice of pork with skin in it. I went to our terrace because it’s relaxing to eat here. “Are you hungry???” my sister said while smirking at me. She saw my plate full of rice and pork. “You know that this is my favorite dish!” I seat down on the chair and I started eating my lunch! What a relief!

tanong niya. "Sino ba nagsabing magpapakabusog ako?" tanong ko sa kan'ya, tinatarayan. Hindi niya ako pinansin at nilagyan na lang ng pancit, chicken, biko at shanghai ang plato ko, nag-uumapaw. "Hoy, ang dami! Sinabi ko na ngang ayoko kumain ng madami 'e." pagrereklamo ko habang ipinapadyak ang mga paa.

"Arte! Kumain na nga tayo. Masarap ang chicken ng Jollibee. The best among the rest!" Isa-isa kong binulatlat ang laman ng paperbag. Nang marealize na hindi komportableng kumain sa kama ay nagdadalawang isip kong binalingan ang sahig. My face scrunched up in disgust. Hindi naman marumi ang sahig pero no way in hell have I experienced to eat on the floor!

"Hmm.." "Sabagay hindi naman si Gideon yung nang gugutom ng baba- Oh my god! Don't tell me iba ang pinakain sa'yo kaya ka balisa Hope? Mygossh! Pinakain ka ba ng nakakapagod na pagkain?!" Buong lakas kong binato sa kaniya ang unan na tumama sa mukha niya.

“Wala ba siyang pagkain? Napakadamot naman niya, pagkain na nga lang ‘di pa makabili” Sa aking paglilibot may napansin akong mataas na bagay na parang isang kabinet na may malaking pinto. Sikretong silid ba ito?, binuksan ko ito at bumulagta sa’kin ang malamig na hangin na para akong nauulanan ng niyebe. “Wow ang daming pagkain” surpresa kong saad.

sabi niya saka ngumiti na parang nakakaloka. "Hay, sana all." sabi ng ibang crew. I just chuckled and looked at Fauve. "Tama na muna kakaensayo, magpahinga na muna kayo at kumuha ng meryenda." sabi ni Fauve sa kanila. Kanya kanya silang tago ng mga kagamitan saka lumapit na sa mesa at kumuha ng pagkain. "Maliligo muna ako," nagpaalam ako sa kanya.

she assured me, taking a sip herself before offering it to me again. My stomach growled embarrassingly, and I flushed with shame. "Oh, I forgot your food!" Debby exclaimed, rushing to the other room. She returned with trays of food, all neatly arranged. My mouth watered, but I tried to maintain some semblance of composure. After she tasted each dish to show it was not poisoned, I couldn’t wait any longer. I devoured the food, driven by a hunger I couldn’t control, as if eating could somehow fill the void inside me.

Pagkatapos mailabas lahat ng pagkain ay umalis na siya. "Sir? Saan ka kakain? Dito or sa table mo?" Kinakausap ko siya habang hawak ang kape niya. "Saan ka ba kakain? I'll eat with you." ngiti niya. "Dito na lang po sa pantry. Baka po kasi magkalat ako. Tinatamad po ako maglinis." parang bata kong sagot. Napangiti naman siya. I knew I had him with my baby talk. "Sure, we’ll eat in the pantry then."

Bahagya akong natawa dahil ang totoo ay hindi ko kayang magluto dahil may katulong kami para doon. Una naming niluto ang sinigang— naggayat-gayat muna kami ng mga sangkap habang pinakukuluan ang baboy. Matapos nito ay nagluto kami ng malagkit at masarap na biko. Nakakangalay man maghalo ng maghalo ngunit sabi ni lola ay mas masarap daw ang kalalabasan kung pinaghihirapan mo ang bawat bagay.