Past Tense Of Regret の小説・ストーリー

Mabilis kong pinunasan ang mga luha na muling nagsipatakan sa mga mata ko. Hanggang ngayon ramdam na ramdam ko pa rin ang takot na naramdaman ko noon. Ang pakiramdam na tila pinagkaisahan ako at wala akong ibang nagawa kundi umiyak ng umiyak. "S-Sorry... Naging makasarili ako dati. God knows how regretful I am before, even right now... Sising-sisi ako sa sarili ko, Marien... Labis kong pinagsisisihan ang ginawa ko..." paliwanag nito sa akin.

Huminga ako ng malalim at tinapos ang pag band aid sa sugat nito. "i know,sorry is not enough to forgive me, sa dami kong naging kasalanan sa inyo ni austen, i don't think i deserve the forgivess but i am still hoping na mapapatawad mo ako. I regret everything i did, i am very regretful." sabe nito dahilan para matigil ako.

“Did you really think I would give you the happy ending like you always dreamed of? Didn’t you know that happy endings doesn’t exist? I was actually waiting for you to move back. Akala niyo tahimik na ako? No, little girl. I will never be silence. Hangga’t buhay ako, gagawain ko ang lahat para lamang masira kita. I will ruin you.” Tumulo ang luha sa kanyang mga mata. Nakakaramdam siya ng parehong takot at pangungulila rito. She didn’t know how everything turned out this way. But… she’s not happy at all. Gusto niyang bumalik sa rati. Yung tawanan nilang mag-ina, lahat. Gusto niyang ibalik. But then… “Regretting everything now, huh?” anito at mahinang natawa. “It’s already too late for your re

“Go home hanggang kaya ko pang kantiin ang galit ko, habang naalala ko pa na minsan ay naging magkaibigan tayo.” Naging. Past tense. Bakit pa kasi siya nagpadala sa bugso ng damdamin? Sana itinago na lang niya hanggang hukay ang lahat. Things would have been better. Tama si Chad. Napaka-selfish niya at nararapat siyang maparusahan. If only she had the power to undo what happened.

Jean said and tapped my back. After I calmed myself I sat properly and she handed me a handkerchief. Isa ito sa bagay na gusto ko sa amin pagkakaibigan. Alam namin ang kilos ng bawat isa. Mahirap man ang sitwasyon. At least nandito ang isat isa. "I have regrets." I started, "regrets that I don't know will be valid… Alam ko nagkulang ako bilang anak, “You know what. I have these regrets.” I said and took a breath. “That regret, what if.. I spent a little time with him. Gain new memories, make a new one. Forgot the past and move on.

Kahit na ramdam ko na medyo masakit ang katawan ko, wala kong mahanap na pagsisisi. I can't find regrets in me after doing that to him, as years ago when I did it with him, until now, there was no regret. Sinubukan kong hanapin ang kahit kaunting pagsisisi para may dahilan ako na putulin ang usapang iyon, pero wala. But even so, even if there is no regret, there is still fear in me that tomorrow or the day after tomorrow, my life will be messed up again at muling mahirapan na ayusin ulit.

At naramdaman ko ang pagtulo ng luha mula sa aking mga mata. 'Yung mga salitang iyon ay hindi lamang simpleng mga salita ngunit ang mga salita iyon ay tila tinatawag ang lahat ng nabaon kong damdamin mula sa nakaraan. "I regret it Dawn, I regret not being able to save my grandchild. I regret hurting my own son. I regret hurting a woman like you na walang ginawa kundi mahalin ang anak ko ng buo. I regret insulting your dignity at nagsisisi ako na tinanggalan kita ng karapatan na mahalin ang anak ko. Kung pwede ko lang itama ang lahat ay gagawin ko pero hindi ko magawang ibalik ang nangyari na Dawn ngunit isa lang ang magagawa ko..."

Ang masakit na katotohanan ay wala siyang nagawa noon. There was this regret and frustration of not doing what he could do earlier, and now, he was afraid that it might be too late. Takot siyang isipin na dahil sa tagal ng proseso, hindi niya na makikita pa si Olivia. Ayaw niyang tanggapin na baka nga huli na ang lahat. "I'm sorry," he uttered, it was almost a whisper. Only the air heard his regret. Sana'y noon pa. Sana ay nagkaroon siya ng lakas ng loob una pa lamang.

"You wish for this, Mateo. Gusto mo bang ibalik ko sa 'yo kung papaano mo inabanduna ang anak na sinasabi mo bago pa siya mabuo? Kung sakaling nawala sa isip mo 'yon, kaya ko namang i-kuwento sa 'yo ng buo. Walang labis at walang kulang." Natigilan ako. Nakaramdam ako nang labis na kahihiyan sa sarili ko, lalo na sa anak ko na nakamasid sa akin habang hawak hawak ang inuman niyang may gatas. "P-Please, Fayra. Kahit ngayon lang, hayaan mo along makabawi. I-I regret it." Saad kong nakatitig sa kaniya. Prente lamang niya akong pinakatitigan, kaya't wala na akong pakialam nang hawakan ko ang kamay niya. "I regret everything I said to you that night. Please, gusto kong makasama kayo ngayong araw.

Ba’t ba ako biglang nahihirapan huminga? "Do you regret it?" Mahinang tanong ni Trevor. Napakunot-noo ako. "Regret what?" "Being part of this experiment." Sandali akong natigilan. Kung tinanong niya ako nito ilang linggo na ang nakakalipas, mabilis kong masasagot ng oo—dahil wala naman talagang sense ang lahat ng ito para sa akin. Pero ngayon… hindi ko na alam.