Past Tense Of Regret Mga Nobela at Kwento

"I just want to say this again, Ysa. I'm sorry for all the bad parenting decisions I've done in the past. Lalong lalo na sa pagpapakasal sa'yo kay Damon. I fully regret it. I hope you know that." Mama chuckled. Papa looked at her for a while. Nagtaas naman ako ng kilay para sa ama. "You fully regret it?" "Yes. Kung alam ko lang na ganito ang mangyayari, sana hinayaan na lang kita noon." Alam kong naging impiyerno ang taon para sa akin, tama si Papa. Pero kung titingnan ang lahat, marami ang nagbago dahil din sa impiyernong iyon. I am now a different person. That was a long leap from who I was a year ago. The past months were painful but seeing who I am now, it felt worth it.

"I'm sorry if you feel like I was rushing too much. And I'm sorry too because I am no sorry for doing that to you," Napasinghap ako at napanguso. Naramdaman kong hinalikan nito ang tuktok ng aking ulo bago bumuntong-hininga. "I'm not regretting it, baby. I loved everything that happened between us tonight. If you regret it, I understand you. And I'm sorry that I wasn't able to stop myself anymore."

Nanlaki ang mata ng lalaki, nagpalipat-lipat ang tingin sa pera na nasa kama at sa kanya na nakatayo sa tapat nito. “Anong... sabi mo?” tanong ng lalaki, halatang nainis. Hindi siya nito pwede singilin ng malaking halaga dahil wala na siyang pera. Last money na niya iyon dahil bukas pa ang sahod nila. Kailangan niya panindigan na hindi niya nagustuhan ang ginawa nila kagabi, kahit pa sobrang satisfied siya roon. Halos marinig na nga ng kabilang kwarto ang malalakas niyang ungol sa sobrang sarap.

“Oo. Una sa lahat, gusto kong humingi ng paumanhin sa lahat ng nangyari sa mga nakaraang taon. Hindi mo deserved ang pangungutya namin at talagang hindi nararapat sayo ang pinagdaanan namin sayo." “Hindi mahalaga. Ito ay sa nakaraan." Agad ko siyang pinutol. Ang huling bagay na gusto ko ay balikan natin ang nakaraan. Pagod na pagod ako dito. Nangyari ang mga bagay na hindi ko kontrolado. Ginawa nila ang kanilang ginawa at walang silbing iyakan ang nangyari na. Hindi tulad ng sinuman sa atin ang maaaring bumalik at baguhin ang nakaraan.

Hindi ko ata kakayanin kapag nawala sya baka mawala ako sa sarili ko. I regret not saying how much I love him. I regret not saying sorry for the time I pushed him away. I regret not coming home earlier. I regret the 5 years I left him. Tumutulo na pala ang luha ko at napansin ko lang yun ng pinunasan na iyon ni Cloud. "Cloud, pano? Pano kung -" hindi natuloy ang sinasabi ko. "Ssshh. Don't think too much Aki, baka mamaya anong maging epekto sayo nyan. He'll be okay" sabi nito.

Hindi naman siya ang mag huhugas ng plato. "Dad, are you going to the forest later? If you go, don't take Ayame dear with you because we will talk more. I will be your son in law so trust me." This man is so arrogant. Kung dati ay mayabang na siya ngayon ay mas lalo siyang yumabang. Pwede bang ibalik ‘to sa sinapupunan ng nanay niya?

“Let me go. Please. Ayoko nang tumira kasama ka. Ayoko nang makita ka. Ayoko nang isipin ka!” Pero kahit sa anong pagmamakaawa ni Amber ay wala man lang pinakitang kahit anong emosyon ang lalaki. Napayuko ito at tahimik na umiiyak, bumagsak ang mga kamay sa hita. “I regret it…” bulong niya. “I really regret it.”

He let out a heavy sigh in disappointment. “Huli na ang lahat. I shouldn't have done that,” pagsisisi niya. Nakakatawa, 'di ba? Kung ano pa ang mali, ito pa ang nakakatuksong gawin. Parang kanina lang, siguradong-sigurado siya sa ginawa. Pero paano niya masisisi ang sarili kung ang puso na niya ang nagdidikta? “I see. You're regretting it now. I really thought...” he stopped and dropped a heavy sigh again, “nevermind.”

"I'm so sorry Babe. I know it's my fault and I regret that. Please I'm begging you, give me this chance. Ayokong malayo sa inyo ng mga bata." "Hindi ko ilalayo ang mga bata sayo kung hindi mo ako pahihirapan." It's all in my terms now. Kahit natatakot ako sa pwede niyang gawin hindi ko pwedeng ipakita sa kanya na natatakot ako. "Please don't let me do things that we'll both regret in the future, Babe." mahinahon ang pagkakasabi niya sa akin nun pero dama ko ang babala doon.

“I regret everything I’ve done to you. I know I was cold, I know I hurt you. But please… don’t walk away. Not like this.” Huminga siya nang malalim, at mapaklang tumawa, saka bumaling sa akin. Ang mga mata niya, puno ng sugat na ako mismo ang gumawa. “Regret? Kung nagsisisi ka man, wala na akong kinalaman d’yan. Kasi ako, sa loob ng isang taon, ginawa ko lahat, mapainit ko lang ang napakalamig mong puso. Pero hindi sapat ang ginawa ko. Kaya ito…” Turo niya ang puso niya. “Kusa na lang sumuko.”